Το look που με βγάζει από κάθε δύσκολη μέρα

Υπάρχουν εκείνες οι μέρες που ξυπνάς και νιώθεις ότι ο κόσμος είναι λίγο πιο βαρύς απ’ ό,τι χθες. Που το μαξιλάρι μοιάζει να σε κρατάει, ο καφές δεν έχει καμία γεύση και ο καθρέφτης σου επιστρέφει ένα βλέμμα που δεν έχει ακόμη «ξυπνήσει». Ξέρεις πως πρέπει να βγεις, να φανείς λειτουργική, να πεις τα σωστά λόγια αλλά κάπου μέσα σου, το μόνο που θες είναι να μείνεις τυλιγμένη σε μια κουβέρτα.

Κάθε φορά που βρίσκομαι σ’ αυτή τη φάση, επιστρέφω στο ίδιο σημείο. Στο look που με βγάζει από κάθε δύσκολη μέρα. Δεν είναι trend, ούτε outfit για φωτογραφίες. Είναι το σύνολο που φοράω όταν δεν έχω ενέργεια να σκεφτώ τίποτα άλλο αλλά κάθε φορά, καταφέρνει να με «μαζέψει».

Μαύρο παντελόνι = σταθερότητα

Ένα μαύρο παντελόνι, ίσιο, καθαρό, με σωστή εφαρμογή στη μέση. Το φοράω και νιώθω αμέσως ότι ξαναπατάω στη γη. Δεν πιέζει, δεν «φωνάζει», απλώς αγκαλιάζει το σώμα όπως είναι εκείνη τη μέρα. Κουρασμένο ή γεμάτο αυτοπεποίθηση. Είναι το ρούχο που δεν ζητά τίποτα από εμένα, αλλά μου δίνει κάτι: σταθερότητα. Είναι σχεδόν ψυχολογικό, αλλά κάθε φορά που κουμπώνω αυτό το παντελόνι, νιώθω ότι μπορώ να αντιμετωπίσω οτιδήποτε.

Η μπλούζα που μυρίζει καθαριότητα

Ένα λευκό T-shirt. Απλό, καθαρό, ειλικρινές. Τίποτα δε φωνάζει πιο πολύ «επανεκκίνηση» από ένα ρούχο που μυρίζει φρεσκάδα και δεν προσπαθεί να κρύψει τίποτα. Τη μέρα που όλα πάνε στραβά, δε θέλω ρούχα να με «διορθώσουν». Θέλω κάτι που να με αφήνει να ανασάνω. Αυτό κάνει η λευκή μπλούζα: αφήνει χώρο στο σώμα και στο μυαλό μου να πάρουν αέρα. Και ίσως γι’ αυτό είναι το πιο υποτιμημένο κομμάτι ψυχοθεραπείας που έχω στη ντουλάπα μου.

Το σακάκι που αγκαλιάζει χωρίς να ρωτά

Το τελικό βήμα είναι πάντα το oversized σακάκι. Πέφτει πάνω μου σαν υπόσχεση ότι, ό,τι κι αν γίνει, θα νιώθω «μαζεμένη», ασφαλής. Δεν είναι το τέλειο σακάκι. Είναι το δικό μου. Έχει τη σωστή βαρύτητα, τον ήχο του υφάσματος που κάνει κάθε κίνηση να μοιάζει πιο σταθερή. Όταν το φοράω, σταματάει ο εσωτερικός θόρυβος. Δεν χρειάζεται να αποδείξω τίποτα. Είμαι ήδη μέσα στην πιο σιωπηλή πανοπλία μου.

Δεν έχει να κάνει με μόδα. Έχει να κάνει με επανεκκίνηση. Με το να κοιτάς τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να λες: «Μπορεί να μην έχω λύσει τα πάντα, αλλά είμαι εδώ. Παρούσα».

Αυτό το look είναι η μικρή μου πανοπλία, αλλά και η πιο τρυφερή μου αγκαλιά. Είναι η ήρεμη μου υπενθύμιση πως η φροντίδα δεν χρειάζεται πολλά. Μόνο συνέπεια και αγάπη για τον εαυτό σου.

Όσο μεγαλώνω, συνειδητοποιώ πως τα ρούχα που πραγματικά αγαπώ δεν είναι αυτά που δείχνουν εντυπωσιακά, αλλά αυτά που με βοηθούν να ανασαίνω. Το παντελόνι που δεν με σφίγγει. Το ύφασμα που ακουμπά απαλά στο δέρμα. Το χρώμα που γαληνεύει. Και η στιγμή που τα φοράω, εκείνη η μικρή τελετουργία, γίνεται σχεδόν θεραπευτική.

Κάθε φορά που περνάω την πόρτα φορώντας το «ασφαλές μου look», αισθάνομαι σαν να ξαναβρίσκω μια μικρή ισορροπία. Δεν έχει σημασία αν είναι μια δύσκολη Δευτέρα ή μια

Κυριακή που δεν πήγε όπως περίμενα. Η αίσθηση είναι πάντα η ίδια. «Τα καταφέρνω, με τον δικό μου τρόπο.»

Γιατί τελικά, το look που σε βγάζει από κάθε δύσκολη μέρα δεν είναι εκείνο που εντυπωσιάζει τους άλλους. Είναι εκείνο που σου θυμίζει ποια είσαι. Ακόμα κι όταν το ξεχνάς.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Πώς να φορέσω το λευκό t-shirt