Ο οίκος Schiaparelli βάζει τέλος στην «καταπίεση» του μινιμαλισμού

Αυτή τη στιγμή, ο κόσμος της πολυτέλειας περνάει την πιο δύσκολη φάση του από τα τελευταία 15 χρόνια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα πολλοί σχεδιαστές να αφήσουν πίσω τους τις περίτεχνες δημιουργίες και να στραφούν σε πιο μινιμαλιστικές προτάσεις, προσδίδοντας έναν πιο διαχρονικό χαρακτήρα γύρω από το όνομα τους.  Σε αυτή την τακτική έβαλε τέλος, χθες, ο οίκος Schiaparelli με τον Daniel Rosebrry και την συλλογή «Icarus».

Βασική έμπνευση για τη συλλογή αυτή, αποτέλεσε η επίσκεψη του Roseberry σε κατάστημα με αντίκες που ήταν γεμάτο με κορδέλες. Κορδέλες που δημιουργήθηκαν τις δεκαετίες του '20 και του '30 στην ακμάζουσα πόλη της Λυών. «Καθώς έτρεξα το χέρι μου ανάμεσά τους πέρυσι, συνειδητοποίησα τι ήθελα να κάνω: Να δημιουργήσω κάτι που να μοιάζει καινούργιο επειδή είναι παλιό», εξήγησε ο σχεδιαστής. «Έχω κουραστεί τόσο πολύ να εξισώνουν όλοι συνεχώς τη νεωτερικότητα με την απλότητα: Δεν μπορεί το καινούργιο να είναι και υπερβολικό; Έχει γίνει περιορισμός η εμμονή μας στο τι φαίνεται ή τι αισθάνεται μοντέρνο; Μας έχει στοιχίσει τη φαντασία μας;».

Η παρουσίαση της συλλογής έλαβε χώρα στις 27 Ιανουαρίου στο Petit Palais του Παρισιού. Ο χώρος γέμισε κατευθείαν με μοντέλα που φορούσαν extra στενούς κορσέδες, με άκρως σμιλευμένες και θηλυκές σιλουέτες, που μας ταξίδεψαν στην αίγλη του παρελθόντος. Συγκεκριμένα, από το 1950 είχαμε να δούμε τόσα πολλά μοντέλα να περπατούν σε ένα fashion show με τόσους πολλούς κορσέδες.

Υπήρχαν πολλά oversized jackets βασκικού στιλ αστραφτερά σατέν μπουστάκια και κεντημένα παλτό όπερας από πλούσιο σατέν νεοπρένιο. Μαργαριτάρια, φτερά και κεντήματα έσταζαν από τα σμιλευμένα φορέματα καθώς τα μοντέλα περπατούσαν στη μακριά πασαρέλα που ήταν καλυμμένη με πλακάκια σε σχήμα χρυσού ήλιου. 

«Όλες οι τεχνικές είναι βασικές τεχνικές κεντήματος των αρχών του αιώνα», δήλωσε η Roseberry στα παρασκήνια μετά το show. «Είναι η υπόσχεση της απόδρασης, επειδή έψαχνε να ξεφύγει», πρόσθεσε για το θέμα του Ίκαρου. «Αυτό είναι που μπορεί να προσφέρει η υψηλή ραπτική. Είναι η υπόσχεση μόλις 15 λεπτών μιας ανασταλμένης πραγματικότητας».

Για την περίσταση, η Roseberry ανατρέχει σε σπουδαίους μόδιστρους, όπως ο Azzedine Alaïa, η Madame Grès, ο Charles Frederick Worth, ο Paul Poiret και ο Yves Saint Laurent, αντλώντας αναφορές από τη δεκαετία του 1920 έως τη δεκαετία του 1990. «Δεν ήθελα να αντιγράψω τη δουλειά τους- ήθελα να μάθω από αυτούς», έγραψε στις σημειώσεις της επίδειξης.

Άλλα highlights της συλλογής περιλάμβαναν ανοιχτά σακάκια με γλυπτά μπούστα, φορέματα που έσταζαν τούλι σαν φουτουριστικά tutu, και φυσικά όλες τις λεπτομέρειες από ντραπέ, πτυχώσεις και κορσέδες που θα μπορούσε κανείς να φανταστεί, μέσα σε μια θάλασσα από φτερά, κεντήματα και αστραφτερές χάντρες.

«Η υπογραφή της Schiaparelli, το DNA της, δεν δεσμεύεται από μια σιλουέτα, κάτι που μου αρέσει πολύ», πρόσθεσε η Roseberry στα παρασκήνια. «Είναι περισσότερο μια ιδέα, μια αντίληψη, ένα ήθος. Έτσι, αισθάνομαι την άδεια και την ελευθερία να ασχοληθώ με μια σιλουέτα της δεκαετίας του αιώνα ή με κάτι που θυμίζει τη δεκαετία του '30, του '20, του '50».