Κάποτε φορούσα ό,τι μου άρεσε και σήμερα νιώθω ότι ντύνομαι όπως ένας στυλίστας θα ήθελε να είμαι. Και είναι μια τάση που με αγκαλιάζει ταυτόχρονα γοητευτικά και τρομακτικά, είναι η γραμμή ανάμεσα στο backstage και στο ρόλο της πρωταγωνίστριας, ε αυτή η γραμμή της μόδας διαλύεται και δεν υπάρχουν σαφή όρια.

Πριν από μερικά χρόνια, το ντύσιμό μου ήταν απλό, ταίριαζε στην ιδιοσυγκρασία μου, με λίγα αγαπημένα κομμάτια, και πάνω απ’ όλα, τίποτα θεατρικό και υπερβολικό. Δεν ένιωθα υποχρέωση να συνδυάζω ρούχα σαν να ετοίμαζα φωτογράφιση ή editorial, αλλά σήμερα, βλέπω τον εαυτό μου και πολλές άλλες γυναίκες να ντύνονται σαν να έχουν στυλίστα στο πλευρό τους και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Υπάρχει κάτι σημαντικό που παρατήρησα γύρω μου, έχουμε δημιουργήσει μια κρίσιμη γέφυρα ανάμεσα στο backstage της μόδας, εκεί που δουλεύουν οι στυλίστες, οι φωτογράφοι, οι creative directors και στο main character στυλ, και εγώ, που σκέφτομαι αρκετά για το τι θα φοράω, νιώθω ότι παίζω και τους δύο ρόλους. Αυτή η τάση του dress like a stylist όπως την αποκαλεί η Mercer Edition, δεν σημαίνει απλά ότι προσέχουμε τι φοράμε, πρακτικά σημαίνει ότι φτιάχνουμε outfits σαν να τα επιμελούμαστε για εξώφυλλο και λανσάρουμε ένα στυλ με ρούχα που δείχνουν ότι «το σκέφτηκα», ακόμα και αν φαίνεται ότι και καλά δεν το προσπάθησα πολύ.

Αυτή η αισθητική ενός ουδέτερου στυλ που έχει υιοθετηθεί από τόσες γυναίκες, δεν είναι μόνο για το κομμάτι της εμφάνισης είναι στάση ζωής και έχει το βλέμμα του «θέλω να δείχνω κομψή χωρίς να βγάζω ενέργεια» σαν να φοράμε σύνολα backstage χωρίς όλη την υπερβολή της πασαρέλας. Όταν έπιασα τον εαυτό μου να αγοράζει ρούχα που δεν είναι απαραίτητα ωραία με την κλασική έννοια, αλλά είναι κάτι που θα διάλεγα για να το βάλει κάποιος σε μία φωτογράφιση, σταμάτησα να το σκεφτώ. Ρούχα που έχουν όγκο, στρώσεις, υφές δύσκολες και έντονα χρώματα και συνδυασμοί. Σαν όταν βγαίνω έξω να αισθάνομαι ότι κάνω εμφάνιση, να αισθάνομαι ότι ζω το outfit μου σαν κομμάτι μιας σκηνής που έχω σκηνοθετήσει εγώ και εγώ τη βλέπω, το κοινό το υποψιάζεσαι ότι σε κοιτάει.

Μετά σκέφτηκα μήπως αυτή η τάση είναι αντανάκλαση του πώς δουλεύουμε και πώς ζούμε, δηλαδή μέσα από τα social media, κάθε στιγμή επίσημη και ανεπίσημη είναι διαθέσιμη, κάθε look μπορεί να γίνει περιεχόμενο, και κάθε outfit μπορεί να είναι σκηνικό μιας μικρής παράστασης. Δεν θέλουμε απλώς να ντυθούμε, θέλουμε το ντύσιμό μας να μιλάει, όπως ένας στυλίστας θα σκέφτονταν για κάποιον που θα φωτογραφηθεί. Ίσως, κατά κάποιο τρόπο, αυτό μας κάνει πιο δημιουργικές αλλά και πιο απαιτητικές. Δεν αρκεί πια ένα απλό τζιν και ένα T-shirt. Θέλουμε layers, υφές, χρώματα που συνδυάζονται χωρίς να συγκρούονται, και ρούχα που δείχνουν ότι ανήκουν σε μια σκηνή, όχι απλώς σε μια καθημερινή στιγμή.

Αλλά υπάρχει και η σκιά αυτής της τάσης, αυτή η συνεχής προσπάθεια να φαινόμαστε σαν να έχουμε στυλίστα στο σπίτι όταν ντυνόμαστε και να αυτή η τάση μπορεί να γίνει εξαντλητική. Να νιώθουμε ότι πρέπει πάντα να σκεφτόμαστε τι φοράμε, όχι μόνο γιατί μας εκφράζει, αλλά γιατί αντιγράφουμε ένα ιδανικό backstage glam, κι αυτό μου θύμισε πώς, στον χώρο της μόδας, το προσωπικό στυλ πολλές φορές συγχέεται με την επιμέλεια της εικόνας.

Μερικές φορές αναρωτιέμαι αλήθεια ποιον προσπαθώ να εντυπωσιάσω, τον εαυτό μου, τους άλλους; Ή μια δημόσια εκδοχή μου που νομίζω πως αξίζει χώρο και προβολή; Παρόλα αυτά, αγαπώ αυτή την εκδοχή της μόδας, γιατί μου επιτρέπει να είμαι σκηνοθέτιδα της δικής μου παρουσίας, να διαλέγω πώς θα φανώ, ποιος θα με δει, πώς και πότε.

Σε τελική ανάλυση, δεν με ενοχλεί να ντύνομαι σαν στυλίστρια, με νοιάζει να μην ξεχάσω ποια είμαι όταν το κάνω και να μην χάσω τον πυρήνα μου κάτω από τις στρώσεις των παντελονιών, των σακακιών και των στρωμένων υφασμάτων. Ίσως, αυτή να είναι η νέα πρωταγωνίστρια και όχι η γυναίκα που απλά τραβάει την προσοχή, αλλά αυτή που γράφει τη δική της ιστορία με τα ρούχα της και η σκηνή είναι όλη δική της. Και ξέρεις κάτι, έμενα μου αρέσει πολύ αυτό το feeling.

Διάβασε ακόμα 

Η βιωσιμότητα στη μόδα: Το ταξίδι μιας γυναίκας προς μια πιο συνειδητή γκαρνταρόμπα