Βασίλης Ζούλιας: «Αν στηριζόμασταν στις γυναίκες με τις τέλειες αναλογίες, θα είχαν κλείσει όλα τα ατελιέ»

Ο γνωστός Έλληνας σχεδιαστής μίλησε στην Αθηναίδα Νέγκα για την καριέρα του, τις διακυμάνσεις στην προσωπική του ζωή, καθώς και για την επιτυχία που γνώρισε μέσα από την προβολή των σχεδίων του στη γνωστή σειρά του Netflix, Emily in Paris.

Στα πλαίσια της συζήτησης κλήθηκε να δώσει τον δικό του ορισμό πάνω στην έννοια του καλού γούστο: «Το καλό γούστο σημαίνει να είσαι αυθεντικός. Να μην προσπαθείς να είσαι κάτι άλλο μέσω αυτών που φοράς, να μη σε φοράνε τα ρούχα. Αυτό είναι καλόγουστο. Ένας θείος μου στο χωριό, στη Μήλο, που έβοσκε πρόβατα όλη του τη ζωή, φορούσε μονίμως κάτι φθαρμένα πουκάμισα και κάτι παντελόνια που έδενε με σκοινί. Αυτό ήταν καλόγουστο. Ήταν πάντα καθαρός και φόραγε αυτά τα ρούχα. Είχε πολύ γούστο.

Και εγώ μια στολή έχω. Πολλά ίδια πουκάμισα, πολλά ίδια μαντήλια, πολλά ίδια παντελόνια και πολλά σακάκια. Είναι και αυτό μια στολή. Έχω μπει πολλές φορές στο παρελθόν στη λίστα με τους πιο καλοντυμένους και η αλήθεια είναι ότι η ντουλάπα μου έχει πολύ λίγα κομμάτια μέσα. Δεν είναι τα πολλά ρούχα το νόημα, είναι ο τρόπος που τα φοράς».

Η άποψη του Βασίλη Ζούλια για τη βιομηχανία του Fast Fashion

Στην συνέχεια της συνέντευξης τοποθετήθηκε και για καίριο ζήτημα των fast fashion εταιριών: «Γίνεται μεγάλη ζημιά στον πλανήτη μέσα από τη βιομηχανία του fast fashion. Εγώ είμαι ακριβώς το αντίθετο, ακόμη και το pret-a-porte γίνεται μέσα στο ατελιέ μου με χέρια ανθρώπων που ζουν στην Ελλάδα. Οι συλλογές μου αυτές δεν γίνονται σε κάποιο καράβι, σε κάποιον ωκεανό με κάποια παιδάκια 12 χρονών.

Δεν είναι αλήθεια ότι τα ρούχα μας είναι πανάκριβα, πολλοί έχει τύχει να αλλάξουν γνώμη μετά. Επίσης, θεωρώ ότι είναι καλύτερο να ράψεις ένα καλό φόρεμα για το γραφείο και να σου κρατήσει 10-15 χρόνια, παρά να πάρεις κάτι που θα πετάξεις την επόμενη σεζόν. Αυτή είναι η έννοια του sustainability και εμείς την έχουμε».

Τέλος, μίλησε για τα τα στερεότυπα ομορφιάς και πως τα αντιμετωπίζει μέσα από τις δημιουργίες του:« Αλίμονο αν δεν σχεδίαζα για όλα τα σώματα. Δεν έχω στο μυαλό μου την τέλεια γυναίκα. Σκέφτομαι και αυτή που δεν έχει μέση, έχει πολύ μεγάλο στήθος ή που θέλει να κρύψει το χέρι. Όλα αυτά τα έχουμε στο μυαλό μας. Βέβαια, καμία φορά στις επιδείξεις ο κόσμος βλέπει διαφορετικά πράγματα και πρέπει να τα φανταστεί. 

Ευτυχώς που υπάρχουν αυτές οι γυναίκες και μας στηρίζουν. Αν στηριζόμασταν στις γυναίκες με τις τέλειες αναλογίες, θα είχαν κλείσει όλα τα ατελιέ».