Η Μαρία Εκμεκτσίογλου στο Down Town: «Έχασα τον αδελφό μου και μέσα σε μία νύχτα μεγάλωσα»

Η αγαπημένη σεφ Μαρία Εκμεκτσίογλου μίλησε στο περιοδικό Down Town και παραχώρησε μία από τις πιο συγκλονιστικές και προσωπικές εξομολογήσεις της. Με ειλικρίνεια και ευαισθησία, περιγράφει τις πιο όμορφες αλλά και τις πιο τραγικές στιγμές της ζωής της. 

Γεννηθήκατε στην Κωνσταντινούπολη. Τι θυμάστε από τα πρώτα χρόνια της ζωής σας; Τι έχει μείνει γλυκό και τι πικρό στη μνήμη σας;

Μεγάλωσα σε μια μεγάλη, ζεστή οικογένεια, σ’ ένα σχεδόν παραμυθένιο σπίτι στην Πόλη. Θυμάμαι τις κουζίνες μας να γεμίζουν από αρώματα και φωνές, γιαγιάδες, προγιαγιάδες και θείες που μαγείρευαν ασταμάτητα. Οι βεγγέρες μας ήταν υπέροχες, γεμάτες γέλια, τραγούδια και φαγητό. Τα καλοκαίρια στα Πριγκηπόννησα ήταν μαγικά. Πέρασα υπέροχα παιδικά χρόνια.

Αλλά η ζωή, όσο γενναιόδωρη μπορεί να είναι, άλλο τόσο σκληρή γίνεται. Οι απώλειες που ήρθαν με σημάδεψαν βαθιά. Πρώτα έχασα την προγιαγιά μου, ενώ την τάιζα. Είχε ζητήσει να της φτιάξουμε "μουχαλεμπί", μια κρέμα με ροδόνερο. Η μαμά μου ήταν απασχολημένη με τις δουλειές του σπιτιού κι έτσι μου έδωσε την κρέμα να την ταΐσω εγώ. Εκείνη τη στιγμή «έφυγε». Δεν κατάλαβα τι είχε συμβεί, νόμιζα πως απλώς κοιμήθηκε.

Ήταν η πρώτη επαφή σας με τον θάνατο;

Ναι. Ήμουν μικρό παιδί και πίστευα πως απλώς έκλεισε τα μάτια της. Τη μάλωνα κιόλας. Της έλεγα: «Γιαγιά, γιατί κοιμάσαι; Φάε πρώτα». Μόνο όταν φώναξα τη μαμά μου, κατάλαβα τι είχε γίνει. Αυτή η εικόνα με ακολουθεί ακόμα.

Ποια ήταν η πιο τραγική στιγμή που σας σημάδεψε;

Ο χαμός του αδελφού μου. Ήμασταν 15 χρόνια διαφορά. Εκείνος ήταν 30 και εγώ μόλις 16. Τον λάτρευα. Ήταν το πρότυπό μου, ο ήρωάς μου. Ένας άνθρωπος γεμάτος ζωή, που ταξίδευε με ιστιοπλοϊκό μέχρι τον Εύξεινο Πόντο και δεν τον τρόμαζε τίποτα.

Την ημέρα της γιορτής του, του Αγίου Δημητρίου, πήγε με την παρέα του στα μπουζούκια στην Αθήνα. Εγώ ήμουν στη Θεσσαλονίκη, όπου είχα μετακομίσει για να είμαι κοντά του. Το βράδυ εκείνο συνέβη το δυστύχημα. Το επόμενο πρωί με πήρε η νύφη μου, τραυματισμένη. Με μια λέξη άλλαξε ο κόσμος μου.

Τι σας έμεινε πιο έντονα από εκείνη την ημέρα;

Ρώτησα μόνο αν πρόλαβε να πονέσει. Οι γιατροί μου είπαν πως ο θάνατός του ήταν ακαριαίος. Αυτό κράτησα για πάντα στην καρδιά μου. Δεν πήγα στην κηδεία. Ήθελα να κρατήσω την εικόνα του ζωντανή μέσα μου. Για μένα είναι ακόμη 30 χρονών, έτσι όπως τον θυμάμαι, με τον γιο του στους ώμους, στο λούνα παρκ.

Και η μητέρα σας; Πώς το αντιμετώπισε;

Δεν της είπαμε τίποτα για δύο χρόνια. Ήταν ο γιος της, ο μονάκριβός της. Δεν θα το άντεχε. Πλάσαμε ιστορίες, της λέγαμε πως ήταν στο εξωτερικό, σε νοσοκομεία, πως ταξίδευε. Κάθε φορά που ήθελε να έρθει στην Ελλάδα, βρίσκαμε μια δικαιολογία. Νομίζω πως μέσα της το ήξερε. Άρχισαν τα προβλήματα υγείας, γαστρορραγίες, καρδιακά. Όταν έμαθε τελικά την αλήθεια, κατέρρευσε. Έβαλε φωτιά στο σπίτι, έκαψε το δωμάτιό του, τα μουσικά του όργανα, όλα τα αναμνηστικά. Κάηκαν και όλα τα δικά μου, τα λευκώματά μου, οι συλλογές μου, οι παιδικές μου κούκλες.

Πιστεύετε ότι όλα αυτά ήταν μοιραία;

Απολύτως. Πιστεύω στο πεπρωμένο, στο «κισμέτ». Όλα είναι προγραμμένα. Στην ψυχή μου, ο αδελφός μου ζει σε μια χώρα μακρινή, δύσβατη, που δεν μπορώ να φτάσω. Ίσως κάποτε, αλλού…

Συνεχίσατε να ζείτε στη Θεσσαλονίκη;

Για να μείνω εκεί, με αρραβώνιασαν. Μετά παντρεύτηκα. Αργότερα, η μητέρα μου ήρθε να ζήσει μαζί μου. Αλλά δεν την χάρηκα για πολύ. Την έχασα την ίδια μέρα που γέννησα τον γιο μου. Η ζωή έδωσε και πήρε την ίδια στιγμή.

Η Μαρία Εκμεκτσίογλου, με την ευαισθησία και τη βαθιά της αλήθεια, μας δείχνει πως πίσω από κάθε χαμόγελο κρύβονται σκιές. Κι όμως, η ίδια συνεχίζει να ζει, να δημιουργεί και να μαγειρεύει, τιμώντας τις μνήμες της και κρατώντας τους αγαπημένους της ζωντανούς μέσα από τις γεύσεις και τις ιστορίες της.