Chris Rea: «Η μουσική είναι η σωτηρία μου»

Στις 22 Δεκεμβρίου 2025, η μουσική έχασε έναν από τους πιο αυθεντικούς της εκπροσώπους. Ο Chris Rea, ο άνθρωπος που έκανε τον «road to hell» να ακούγεται σαν λύτρωση και τα Χριστούγεννα να έχουν τη γεύση της επιστροφής στο σπίτι, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 74 ετών.

Υπάρχουν καλλιτέχνες που ουρλιάζουν για να ακουστούν και υπάρχουν καλλιτέχνες που ψιθυρίζουν και σε κάνουν να κρέμεσαι από τα χείλη τους. Ο Chris Rea ανήκε στη δεύτερη κατηγορία. Με εκείνη τη χαρακτηριστική, βαθιά, βραχνή φωνή —που θύμιζε κροκάλες που κυλούν στον βυθό ενός ποταμού— και το απαράμιλλο παίξιμο της slide κιθάρας του, κατάφερε να γίνει το σάουντρακ εκατομμυρίων στιγμών μελαγχολίας, ταξιδιών και ελπίδας.

Από το Middlesbrough στην κορυφή των Charts

Γεννημένος στις 4 Μαρτίου 1951 στο Middlesbrough της Αγγλίας, ο Christopher Anton Rea δεν ήταν το τυπικό παιδί-θαύμα. Γιος Ιταλού μετανάστη που είχε αλυσίδα παγωτατζίδικων και Ιρλανδής μητέρας, άργησε να ανακαλύψει τη μουσική. Αγόρασε την πρώτη του κιθάρα στα 22 του χρόνια, εμπνευσμένος από τον Joe Walsh, και από εκείνη τη στιγμή βρήκε τη φωνή που δεν ήξερε ότι είχε.

Ξεκίνησε την καριέρα του με το συγκρότημα Magdalene, παίρνοντας τη θέση του David Coverdale (που έφυγε για τους Deep Purple), αλλά η σόλο πορεία ήταν ο μονόδρομός του. Το ντεμπούτο του, Whatever Happened to Benny Santini? (1978), χάρισε στον Chris Rea την πρώτη του μεγάλη επιτυχία, το "Fool (If You Think It's Over)", το οποίο κατέκτησε τις ΗΠΑ και του χάρισε μια υποψηφιότητα για Grammy.

Τα χρυσά χρόνια και οι μεγάλες επιτυχίες

Η δεκαετία του '80 ήταν η εποχή που ο Chris Rea εδραιώθηκε ως ένας από τους πιο αγαπητούς Ευρωπαίους καλλιτέχνες. Οι δίσκοι του, όπως το Shamrock Diaries (1985) και το On the Beach (1986), έφεραν έναν ήχο που συνδύαζε το soft rock, την pop και το blues με έναν τρόπο μοναδικά δικό του.

Ωστόσο, το απόλυτο αριστούργημά του ήρθε το 1989 με το άλμπουμ "The Road to Hell". Το ομώνυμο κομμάτι, μια σκοτεινή, ατμοσφαιρική κριτική της σύγχρονης ζωής και της κίνησης στους αυτοκινητόδρομους (εμπνευσμένο από τον αυτοκινητόδρομο M25 του Λονδίνου), έγινε ύμνος.

Και φυσικά, δεν μπορούμε να μιλήσουμε για τον Chris Rea χωρίς να αναφέρουμε το τραγούδι που ακούγεται κάθε χρόνο τέτοιες μέρες: το "Driving Home for Christmas". Ένα κομμάτι που γράφτηκε σχεδόν κατά λάθος, ενώ ήταν κολλημένος στην κίνηση με τη σύζυγό του, Joan, προσπαθώντας να φτάσουν στο Middlesbrough με άδειες τσέπες. Αυτό το τραγούδι έγινε συνώνυμο της γιορτινής θαλπωρής και της λαχτάρας για την οικογένεια.

Άλλες διαχρονικές επιτυχίες του περιλαμβάνουν τα:

• Josephine (αφιερωμένο στην κόρη του)
• Stainsby Girls
• Let's Dance
• Auberge
• Looking for the Summer

Η επιστροφή στις ρίζες των blues

Παρά την τεράστια εμπορική επιτυχία, ο Chris `Rea ένιωθε συχνά εγκλωβισμένος στην εικόνα του pop star. Στα τελευταία χρόνια της καριέρας του, έκανε μια θαρραλέα στροφή. Απαρνήθηκε τις μεγάλες παραγωγές για να αφοσιωθεί στην πρώτη του αγάπη: τα Blues.

Το μεγαλόπνοο έργο του "Blue Guitars" (2005), ένα box set με 11 άλμπουμ, 137 τραγούδια και πίνακες ζωγραφισμένους από τον ίδιο, απέδειξε ότι ήταν ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης, ένας μουσικάνθρωπος που δεν φοβόταν να πειραματιστεί και να δημιουργήσει τέχνη για την τέχνη.

Οι μάχες της ζωής του

Η ζωή του Chris Rea δεν ήταν στρωμένη με ροδοπέταλα. Αντιμετώπισε σοβαρότατα προβλήματα υγείας με παροιμιώδη γενναιότητα. Το 2000 διαγνώστηκε με καρκίνο στο πάγκρεας και οι γιατροί τού έδωσαν 50% πιθανότητες επιβίωσης. Υπέστη μια εξαιρετικά δύσκολη επέμβαση (Whipple procedure), κατά την οποία αφαιρέθηκε το πάγκρεας, η χοληδόχος κύστη και μέρος του δωδεκαδακτύλου του.

Επιβίωσε, αλλά η ζωή του άλλαξε ριζικά. Ζούσε με αυστηρή διατροφική ρουτίνα και καθημερινή λήψη φαρμάκων, ενώ το 2016 υπέστη και εγκεφαλικό επεισόδιο. Παρ' όλα αυτά, δεν σταμάτησε ποτέ να παίζει μουσική. Όπως είχε πει ο ίδιος: «Δεν φοβάμαι τον θάνατο, απλά δεν θέλω να είμαι εκεί όταν συμβεί». Η ασθένεια τον έκανε να εκτιμήσει ακόμα περισσότερο τη δημιουργία και την οικογένειά του.

Το αντίο

Ο Chris Rea αφήνει πίσω του τη σύζυγό του, Joan, τον έρωτα της ζωής του από την εφηβεία, και τις δύο κόρες τους, Josephine και Julia. Αφήνει όμως και μια κληρονομιά μουσικής που θα συνεχίζει να μας συντροφεύει και να μας συγκινεί.

Σε έναν κόσμο που τρέχει με ιλιγγιώδεις ταχύτητες στον «δρόμο για την κόλαση», ο Chris Rea ήταν ο οδηγός που μας θα μας θυμίζει πάντα να πατάμε φρένο, να κοιτάμε τη θάλασσα και να βρίσκουμε τον δρόμο για το σπίτι τα Χριστούγεννα.

Rest in peace, Chris Rea. Η slide κιθάρα σου θα ηχεί για πάντα.

https://www.youtube.com/results?search_query=chris+rea

Διάβασε ακόμα

Ο Brian Eno δίνει φωνή σε ένα παλαιστινιακό νανούρισμα για τη Γάζα