Η συγκλονιστική εξομολόγηση της Δήμητρας Ματσούκα για το ατύχημά της

Η Δήμητρα Ματσούκα άνοιξε την καρδιά της και μίλησε στο People και τον Άρη Καβατζίκη για όλα! Μάλιστα, η γνωστή ηθοποιός αναφέρθηκε, μεταξύ άλλων, στο σοβαρό ατύχημά που υπέστη, το οποίο οι γιατροί δεν μπορούσαν να εξηγήσουν, αλλά και στους φίλους που έχει κάνει μέσα από τη δουλειά, οι οποίοι στάθηκαν δίπλα της στην περιπέτεια που είχε με την υγεία της.

«Έκανα και φίλους σ’ αυτή τη δουλειά, τους οποίους αγαπώ πολύ και χαίρομαι να συναντώ. Ανθρώπους που σε δύσκολες στιγμές με στήριξαν, όπως τότε που στην τελευταία παράσταση του ΚΘΒΕ στη Στρίγκλα που Έγινε Αρνάκι έπαθα συντριπτικό κάταγμα του μηριαίου οστού. Το αστείο είναι χωρίς καν να πέσω. Έμεινα με πατερίτσες για επτά μήνες. Επτά μήνες και τρία χειρουργεία. Φοβήθηκα, κυρίως γιατί είχα πάθει μια φοβερή εξάρτηση από την πατερίτσα. Έπρεπε να την αφήσω για να ξαναπερπατήσω και σε αυτό με βοήθησε ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, όταν κάναμε την Πορνογραφική Σχέση στο θέατρο. Περνούσα, βλέπεις, μια προσωπική ιστορία, η οποία με είχε στενοχωρήσει κι επειδή εγώ σωματοποιώ το άγχος, ήμουν ευάλωτη στο να μου συμβεί κάτι κακό. Και συνέβη. Μια απόφαση που κάποια στιγμή παίρνουμε όλοι οι ενήλικες είναι να δούμε τους άλλους έτσι όπως πραγματικά είναι και αυτό, καμιά φορά, είναι σοκ.

Αυτές οι στιγμές της συνειδητοποίησης εμένα μου κόστισαν πολύ, είτε αφορούσαν ένα συγγενή που δεν τον έχεις επιλέξει, είτε ένα σύντροφο που έχεις επιλέξει. Άνθρωποι που είχα στο μυαλό μου ως σημαντικούς και σοβαρούς φάνηκαν στα μάτια μου ανισόρροποι και ανεπαρκείς. Και μου κόστισε. Έτσι έπαθα ένα ατύχημα που δεν εξηγείται ιατρικώς. Δεν έπεσα, από κραδασμό το έπαθα, κανείς από τους γιατρούς δεν μπορούσε να το εξηγήσει. Απλώς δεν δικαιολογείται. Σαν να μαράζωσα. Ήταν η πιο δύσκολη περίοδος της ζωής μου. Περνούσα τις μέρες μου βλέποντας ταινίες του Woody Allen, 44 ή 46 στον αριθμό, θα σε γελάσω. Είχα συνεχώς δίπλα μου γονείς, αδέλφια, συγγενείς. Εκμεταλλευόμενη προφανώς την κατάσταση, έφτασα στο σημείο να ζητάω βοήθεια για το παραμικρό, είχα βολευτεί στην ακινησία μου. Φώναζα συνέχεια την αδελφή μου για να με βοηθήσει. Από το χιλιοστό “Μαρίαααα, Μαρίαααα” και μετά, ακουγόταν η κουρασμένη απάντησή της: "Ορίστε, κυρία"».