Πιάσε το πρέπει από το γιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι

2 Νοεμβρίου 1911, ο Οδυσσέας Ελύτης γεννιέται στο Ηράκλειο Κρήτης.68 χρόνια μπροστά και μια ολόκληρη ζωή πίσω, τα ποιήματα του θα εκτιμηθούν και αγαπηθούν τόσο, που στα χέρια του θα κρατήσει το Νόμπελ Λογοτεχνίας: «Για την ποίησή του, που με βάθρο την ελληνική παράδοση περιγράφει με αισθητική δύναμη και υψηλή πνευματική διακριτικότητα, τον αγώνα του σύγχρονου ανθρώπου για την ελευθερία και τη δημιουργία».

Η Σουηδική Ακαδημία, έλεγε τότε ότι το Άξιον Εστί είναι ένα από τα αριστουργήματα της ποίησης του 20ου αιώνα. Και συνεχίζοντας στον 21ο, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι πρόκειται για ένα σημαντικό λιθαράκι στην παγκόσμια πολιτιστική κληρονομιά. Όμως, ο Ελύτης που σαν σήμερα γεννήθηκε, δεν ήταν μόνο το Άξιον Εστί. Αρκεί μια επιγραμματική βόλτα στη ζωή του για να θυμηθεί κανείς την πορεία που είχε κάνει. Τις προσωπικότητες με τις οποίες είχε ανταλλάξει κουβέντες, τα ταξίδια του, τη ζωή του. Αρκεί ένα ξεφύλλισμα για να θυμηθείς μοναδικούς συνδυασμούς λέξεων που έκανε.

Ένα τέτοιο ξεφύλλισμα έκανα σήμερα. Στάθηκα στο παρακάτω ποίημα που περιέχεται στην συλλογή "Ναυτίλος".  Το μοιράζομαι μαζί σου, γιατί και εγώ ξαναδιαβάζοντας το, ένιωσα πως γράφτηκε για το 2016.

«ΚΑΙ ΜΕ ΦΩΣ ΚΑΙ ΜΕ ΘΑΝΑΤΟΝ»

Είσαι νέος – το ξέρω – και δεν υπάρχει τίποτε.
Λαοί, έθνη, ελευθερίες, τίποτε.
Όμως ε ί σ α ι. Και την ώρα που
Φεύγεις με το ‘να πόδι σου έρχεσαι με τ’ άλλο
Ερωτοφωτόσχιστος
Περνάς θέλεις – δε θέλεις
Αυλητής φυτών και συναγείρεις τα είδωλα
Εναντίον μας. Όσο η φωνή σου αντέχει.

Πώς της παρθένας το τζιτζίκι όταν το πιάνεις
Πάλλονται κάτω απ’ το δέρμα σου οι μυώνες
Ή τα ζώα που πίνουν κι ύστερα κοιτούν
Πώς σβήνουν την αθλιότητα: ίδια εσύ
Παραλαμβάνεις απ’ τους Δίες τον κεραυνό
Και ο κόσμος σού υπακούει. Εμπρός λοιπόν
Από σένα εξαρτάται. Τάχυνε την αστραπή

Πιάσε το ΠΡΕΠΕΙ από το ιώτα και γδάρε το ίσαμε το πι.

*Κεντρική φωτογραφία: Από το αρχείου του Νίκου Δήμου