Aφήστε με να έχω άποψη

Κατεβαίνοντας, σήμερα, τα σκαλιά  δεν ήταν δυνατόν να μην το παρατηρήσω. Αυτή είναι άλλωστε και η χρήση των φωτεινών "πάνελ" στους χώρους του μετρό. Χώρους που αποτελούν ένα από τα πιο ακριβά και αποτελεσματικά σημεία παραδοσιακής διαφήμισης μέσα στην πόλη. Αυτή τη φορά δεν θα χάζευα, σε κάθε σταθμό, την επόμενη θεατρική παράσταση της Λυρικής Σκηνής, αλλά μια αφίσα από μια καμπάνια . Μια καμπάνια κατά των αμβλώσεων με τίτλο "Αφήστε με να ζήσω"...  Γύρω από την αφίσα,  θα έβλεπα γραμμένα συμπληρωματικά μηνύματα όπως:  "’Ηξερες ότι την 18^η ημέρα χτυπά η καρδιά του;” ή "Από τη 10η μέρα νιώθει πόνο". Μηνύματα που ασκούν ψυχολογική πίεση, ωθώντας τον αποδέκτη τους,  αφού τα διαβάσει, να «διαλέξει τη ζωή».
 

Δεν θα μπορέσω ποτέ να κατανοήσω τι ρόλο εξυπηρετεί μια τέτοια αφίσα, με ένα τέτοιο περιεχόμενο στους σταθμούς του μετρό  της χώρας μου, εν έτει 2020. 'Εκαναν κάποιοι (Ποιοι; Το Υπουργείο Υγείας;) μια καμπάνια ενάντια στις αμβλώσεις;  Μα, οι αμβλώσεις είναι κεκτημένο δικαίωμα της Ελληνίδας εδώ και δεκαετίες και  το προστατεύει ένας νόμος του κράτους. Γιατί; Για ποιο σκοπό; 

Τι  κινητοποιεί αυτή την καμπάνια; Κάποια επίσημα στοιχεία για την τρομακτική αύξηση των αμβλώσεων; Το δημογραφικό μας πρόβλημα;  Και γιατί δεν την υπογράφει το Υπουργείο Υγείας και Πρόνοιας; 

Πάμε λοιπόν αγαπητοί Κύριοι, που επιλέξατε να μιλήσουμε για τις αμβλώσεις: Αντί να φτάσετε στο τελευταίο στάδιο της ενημέρωσης που  αποτελεί δικαίωμα, αρχίστε από τα βασικά: Ως Ελληνίδα μαθήτρια δεν ενημερώθηκα ποτέ από το σχολείο μου για την σωστή αντισύλληψη. Δεν υπήρξε ποτέ μάθημα σεξουαλικής παιδείας, ούτε  ψυχολόγοι για να στηρίζουν τα παιδιά που δεν είχαν να μάθουν ή να πάρουν τίποτα από την οικογένειά τους, για τον σεξουαλικό τους προσανατολισμό.
Ως ενήλικη, δεν είδα ποτέ αφίσα του κράτους να με ενημερώνει για το πώς να προστατέψω τον εαυτό μου από μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, ποια είναι τα δικαιώματά μου σύμφωνα με τον νόμο αλλά και οι υποχρεώσεις του ερωτικού συντρόφου μου.
Ως εργαζόμενη στην Ελλάδα της κρίσης, που δεν πέρασε, αλλά απλά έκατσε η στάχτη, ακούω για το δημογραφικό μας πρόβλημα, αλλά δεν ακούω ποτέ για άδεια μητρότητας στο ένα έτος με έναν επιπλέον χρόνο ΚΑΙ στον πατέρα, όπως γίνεται, για παράδειγμα, στα Σκανδιναβικά κράτη.
Ακούω κάτι για ψίχουλα σε επιδοτήσεις και τίποτα για πραγματικές παροχές και ουσιαστική βοήθεια.
Δεν έχω δει ποτέ αφίσα για τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα, όπως το HIV. Φτάνουμε στο τέλος χωρίς να έχουμε περάσει από την αρχή. Αυτές είναι μεσαιωνικές διαδικασίες και δεν ωφελούν κανένα και καμιά  μας, σε όποιο φύλο κι αν ανήκουμε.

Η αφίσα αυτή, από την αισθητική της ως και το περιεχόμενο της ιστοσελίδας www.afistemenaziso.gr, μυρίζει ναφθαλίνη. Δυστυχώς, φαίνεται πως η επόμενη φάση της κρίσης στην Ελλάδα, θα είναι να παλέψεις - λίγο ακόμα- για τα αυτονόητα. 

Πόσο λυπηρό.