Τη νέα χρονιά κάνε συναισθηματικό coming out στους οικείους σου

Ό,τι δε σε σκοτώνει λέει το τραγούδι, σε κάνει πιο δυνατό αλλά υπάρχει και ένας άλλος στίχος που λέει πως όποιος πονά και δεν το φανερώνει, κάνει τον πόνο άρχοντα. Και για να προσγειωθούμε στην πραγματικότητα αυτός ο χρόνος που πέρασε έδειξε πόσο μεγάλη ανάγκη είχαμε να ''πούμε τον πόνο μας'', να ανοίξουμε τις καρδιές μας και επιτέλους να κατεβάσουμε το προσωπείο του δυνατού, του ανεξάρτητου συναισθηματικά, του γενναίου. Και αυτό γιατί η πανδημία πέρα από το προφανές, δηλαδή τον φόβο για την υγεία τη δική μας και των ανθρώπων μας, έφερε στο προσκήνιο κι άλλες φοβίες και άγχη τα οποία ή που θα τα εξομολογιόσουν ή που θα σε έπνιγαν...

Είναι αρκετά γοητευτικό το προφίλ του ανθρώπου που διαχειρίζεται μόνος τα προβλήματά του, που δεν το πτοούν οι τρικλοποδιές της ζωής στα προσωπικά και επαγγελματικά και που πάντα βρίσκει το κουράγιο να σηκωθεί. Όμως, σ' αυτή τη συνθήκη το μπουστάρισμα ήταν αναγκαίο για όλους, ακόμη και για τους ισχυρούς. Άλλοτε μεταφραζόταν ως ''αδύναμος χαρακτήρας'', ''το βάζει στα πόδια'', ''δεν αναλαμβάνει τις ευθύνες του'' το να απευθυνθεί κάποιος σε κάποιο συγγενή, φίλο, ή στη σχέση του για να ζητήσει βοήθεια για απολύτως προσωπικά του θέματα και ανάγκες. Από την καθιερωμένη επίσκεψη στο σούπερ μάρκετ έως και βαθύτερα θέματα, όπως αυτά της ψυχής...

Είναι καιρός όμως και η συνολική κατάσταση που ζούμε βοήθησε αρκετά σε αυτό, διότι ουδέν κακόν αμιγές καλού, καιρός να κάνουμε το συναισθηματικό coming out που καταπνίγαμε τόσα χρόνια για να μη φανούμε λίγοι στα μάτια των ανθρώπων που είχαμε μάθει να δείχνουμε αξιόπιστοι και αν μη τι άλλο δυνατοί. Θα πρέπει να αφήσουμε επιτέλους στην άκρη τις ντροπές και τον φόβο πως αν ζητήσουμε τη βοήθεια των δικών μας ανθρώπων ίσως πέσουμε στα μάτια τους ή φανεί πως τα κάναμε θάλασσα. Σε μία συνθήκη, όπως αυτή, που το τελευταίο πράγμα που χαιρόμαστε και μάθαμε να εκτιμάμε από την αρχή, είναι οι ελάχιστες πλέον στιγμές που περνάμε μαζί με τους κοντινούς μας, μόνο καλό θα έκανε στις σχέσεις μας να αρχίσουμε να μοιραζόμαστε έγνοιες. Από τη μετακόμιση μέχρι τα πέρατα της ψυχής μας. 

Η αλληλοβοήθεια και η συναισθηματική αλληλεγγύη είναι τα όπλα μας για να κρατήσουμε αλώβητη τη ψυχολογία μας μπροστά στις εξίσου φοβερές συνέπειες της πανδημίας στη ψυχή μας, εκτός από το κίνδυνο που ελλοχεύει για τον οργανισμό μας. Ψυχή και σώμα δεν ζουν χωριστά. Αλληλοσυνεργάζονται, είναι σημαίνον και σημαινόμενο και μόνη προϋπόθεση για να σταθούμε υγιείς, εκτός από όλα τα άλλα μέτρα, είναι η ενταντική φροντίδα της ψυχής μας και η προσφορά μας στους γύρω μας.

Cover photo credits: Ammonite film 2020