Το δονούμενο νησί

Λένε πως Δονούσα ονομάστηκε το νησί των Κυκλάδων επειδή οι άνεμοι του Αιγαίου πελάγους το ταρακουνάνε. Αυτό που βρήκαμε εμείς εκεί αρχές Ιούνη ήταν γαλήνη και μια απερίγραπτη ησυχία. Το σκάφος μας γλίστραγε αργά στα ήσυχα νερά και μα έφερε σε ένα νησί αρχετυπικής ομορφιάς. Σπάνια και τα δύο αλίμονο (και η αρχετυπική ομορφιά στο Αιγαίο, και τα ήσυχα νερά στη Δονούσα…).

«Ουφ! Ζεσταθήκαμε! Ρε καπετάνιε δε σταματάς μεσοπέλαγα να δροσιστούμε;»

Κολυμπάμε στο μπλε ανοιχτά από τη Νάξο. Το κρύο σκοτεινό νερό φωσφορίζει κάτω από τα πόδια μας. Το ταξίδι συνεχίζεται. Πλώρη για τη Δονούσα. Το ιστιοφόρο Tourlites, με τα 39 πόδια του τα λευκά του πανιά και εμάς τους πέντε τρεμουλιάζει σκίζοντας το ακίνητο νερό. «Παγκόσμια μπουνάτσα» μου λέει ο σκίπερ μου.

Η παρέα λιάζεται πίνοντας μπύρες, φορώντας μαύρα γυαλιά, ακούγοντας τζαζ από το ipod station. Σε λίγο βλέπουμε τον βορινό κάβο της Καλοταρίτισσας: ο κάθετος μαύρος του γρανίτης πορτοκαλίζει στο απογευματινό φως με τα πόδια του στα ερεβώδη βάθη. Μυρίζει στεριά, θυμάρι και φασκομηλιά. Φουντάρουμε στον όρμο της Καλοταρίτισσας, μια μικρή λίμνη προστατευμένη από τον καιρό.

Δίπλα μας το Σκουλονήσι και δύο παραγαδιάρικα να ετοιμάζονται για το βραδινό ψάρεμα. Έχω μια ώρα πριν τη δύση. Βουτάω για το δείπνο. Βρίσκω χοντρούς σαργούς. Αργότερα στο σαλόνι του σκάφους πίνουμε άσπρο παγωμένο κρασί και ψαρεύουμε μπουκιές ψάρι στα κάρβουνα μέσα από ένα πηχτό λαδολέμονο

 - Man, it’s so tasty it should be illegal… αναφωνεί ο Λες.

Tου δίνω δίκιο. Τ’ αστέρια λάμπουν στο πλωριό ντεκ.

Σταυρός λέγεται το λιμανάκι της Δονούσας. Είναι μικρό και ζόρικο στον Γαρμπή. Η αμμουδιά είναι ζωγραφιά και τα νερά να τα πιεις στο ποτήρι. Στην άμμο μπρος από τα αρμυρίκια λιάζεται ένα ελικόπτερο. «Μηχανικοί. Έχουν έρθει για τη δημοπρασία της ύδρευσης σήμερα» μου λέει ο πρόεδρος Γιάννης Πράσινος. Η Δονούσα έχει καμιά 120αριά κατοίκους, έχει παιδιά, έχει ως και Λύκειο. Όλοι ζουν κάνοντας λίγο απ’ όλα. Έχει μια ήσυχη ζωή που ελάχιστα ταράζεται από το τρελό κυκλαδίτικο καλοκαίρι. Οδηγάμε τους ψηλούς λόφους ως το Μερσίνι, έναν αρχετύπικο οικισμό. «Μα υπάρχουν ακόμη τέτοια χωριά στις Κυκλάδες;» αναρωτιέμαι.

Μας υποδέχεται ακουμπώντας σε μια ασβεστωμένη ξερολιθιά ο  κυρ Τάσος Μαρκουλής. Με ένα πόδι αλίμονο. «Το έχασα στον εμφύλιο. Στα Δεκεμβριανά. Δούλευα στην Αθήνα γαλατάς. Αδέσποτη λέει η ανάκριση…». Τα σπιτάκια δροσερά με χοντρά ξύλα στα ταβάνια «Αθώο πράγμα ..» μας λέει δείχνοντας τα ο γέροντας στο Μερσίνι. Συνεχίζουμε προς την Καλοταρίτισσα περνώντας από τον Μοσχονά, τον γεμάτον Αθήρι και Κρητικό μικρό αμπελώνα του νησιού. Από πάνω ο Πάπας η ψηλότερη κορφή και κάτω ο όρμος – χτεσινό μας καταφύγιο, μια τυρκουάζ ακουαρέλα, με πολύ μπλε και λίγο κίτρινο. Το Ικάριο πίσω αχανές. Το δρομάκι ανάμεσα στα ελάχιστα σπιτάκια, τους κέδρους και τις συκιές στρίβει ζωγραφισμένο με λουλούδια από ασβέστη.

Καιρός να λύσω τις πρυμάτσες. Γιατί όμως λέγεται Δονούσα; Γιατί είναι το ανατολικότερο νησάκι, καταμεσής στο Αιγαίο έρμαιο των ανέμων που το δονούν. Μάλιστα.

Περιμένατε λιγότερο ποιητική ερμηνεία σε τέτοιο τόπο;

Που βρίσκομαι?

Στη Δονούσα, το πιο απομακρυσμένο και ανατολικό νησί στο σύμπλεγμα που λέγεται Μικρές Κυκλάδες. Στο νησί θα φτάσετε με πλοίο που κάνει τοπικά δρομολόγια από τη Νάξο. Αυτός είναι ο γρηγορότερος τρόπος. Ο καλύτερος είναι να έρθετε ως εδώ με το δικό σας σκάφος.

Πηγή: TheGreekTraveller.com