Μάλτα εντυπώσεις

Οι θετικές εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη. Το νησί των ιπποτών είναι πολύ ωραιότερο και πολύ πιο συναρπαστικό από ότι το φανταζόμουν και ανυπομονώ να σας ξεναγήσω…

Mdina: την ονομάζουν και σιωπηλή πόλη, είναι η παλιά πρωτεύουσα του νησιού και κατοικείται από το 700 π.χ. Για να μπεις μέσα διασχίζεις κάτι τεράστιες πύλες  και είναι ακριβώς αυτό που λέει το όνομά της.  Μια μεσαιωνικού χαρακτήρα οχυρωμένη μεντίνα. Είναι τόσο γραφική που έλιωσα στο περπάτημα.

Οι εντυπώσεις μας από τη Μάλτα

Ο πολιτισμός μιας χώρας φαίνεται από τις τουαλέτες του αεροδρομίου, τα παρτέρια των δρόμων και τα ταξί: Ε, λοιπόν οι τουλέτες άστραφταν, όλα μα όλα, τα παρτέρια ήταν φυτεμένα με κόκκινα λουλουδάκια και στα ταξί είχαν το εξής τέλειο σύστημα: υπήρχε ένα γραφείο ταξί, σαν περίπτερο, σε κάθε κεντρικό σημείο. Έλεγες που θέλεις να πας, πλήρωνες εκεί και έπαιρνες από μπροστά το ταξί σου.

Τα ξύλινα μπαλκόνια: άλλοι λένε οτι έχουν τούρκικη, άλλοι αραβική και άλλοι ισπανική καταγωγή. Τα ξύλινα μπαλκόνια που καλύπτονται με τζάμια, βάφονται σε όλα τα χρώματα και είναι από τα πιο χαρακτηριστικά αρχιτεκτονικά στοιχεία της Μάλτας.

Ο καθεδρικός ναός του Αγίου Ιωάννη: μπαίνεις μέσα και μένεις με το στόμα ανοιχτό, καθώς όλος ο μπαρόκ ναός που φιλοξενεί τους τάφους 400 ιπποτών και δύο εκπληκτικούς Καραβάτζιο, μοιάζει μάλλον με μουσείο. Εντυπωσιακά ζωγραφισμένος και στολισμένος, από τα μαρμάρινα δάπεδα μέχρι τους θόλους της οροφής.

Όλο το παραλιακό μέτωπο της Valetta είναι καταπληκτικό: περπατήσαμε, πήραμε βάρκες, πήραμε και το αστικό λεωφορείο και κάναμε βόλτες πάνω κάτω για να καταφέρουμε να δούμε όσο πιο πολλά μπορούμε.

Στο St. Julian’s δέκα λεπτά μακριά από το ιστορικό κέντρο της Valletta, μπορείς να κάνεις ωραιότατο μπάνιο στη θάλασσα, (εντάξει σαν την Χαλκιδική δεν είναι), να γνωρίσεις παρέες με Ιταλούς και να ξενυχτήσεις στα εστιατόρια και τα μπαράκια που είναι γεμάτα και μπιτάτα, αγκαλιά με το ποτό σου που το σερβίρουν όχι σε ποτήρι, αλλά σε κανάτα...

Την τελευταία μέρα στην Valletta, είχε πάρα πολύ ζέστη και εκεί που περπατούσα, μου ήρθε ένα ξαφνικό, παχύ κύμα δροσιάς από την είσοδο ενός καταπληκτικού κτηρίου. Ήταν μια υπέροχη ψηλοτάβανη λέσχη που δροσιζόταν από μεγάλους ανεμιστήρες και εκεί τράβηξα τα δύο τελευταία κλικ.