Σούζι, και τρως και σερφάρεις

Τρως γιατί θέλεις, άντε γιατί δεν μπορούμε να τα ρίχνουμε όλα στα σόσιαλ μίντια. Γιατί, μήπως όταν βλέπεις εκπομπές μαγειρικής δεν σου τρέχουν τα σάλια; Δεν πεθαίνεις εκείνη την ώρα να φας αυτό που βλέπεις σε κοντινό, λαχταριστό πλάνο;

Το ίδιο συμβαίνει και στο Instagram όταν φίλοι και μη ανεβάζουν φωτογραφίες φαγητών και μια μικρή αλλά χορταστική περιγραφή τους. 

Εκείνη την ώρα και όσο πατάς το double click η γρελίνη, μια ορμόνη που σχετίζεται με την πείνα, αυξάνεται μέσα σου και σε κάνει να πεινάς ακόμα κι αν στην πραγματικότητα είσαι χορτασμένη. 

Και επειδή φυσικά στην κουζίνα σου δεν υπάρχει αυτό το κολασμένο lava cake ή το παναγιάμουέναcheesecake, ανοίγεις τα ντουλάπια και καταβροχθίζεις ό,τι βρεις. 

Βέβαια εμένα αυτό ακριβώς μου συμβαίνει τα βράδια όταν σκρολάρω και σκρολάρω και τελειωμό δεν έχω, ασχέτως εάν χαζεύω φαγητά, τοπία ή σκουλαρίκια. Μια πείνα δηλαδή μου βγαίνει από τη βαρεμάρα.

Κακός σύμβουλος η βαρεμάρα, και αυτό το γράφω γιατί δεν θέλω να ρίξω τις ευθύνες άδικα στους φίλους μου food bloggers- αυτοί είναι όλοι στυλάκια, εντωμεταξύ, ήμαρτον.