Ανορεξία: Το κουτί με την ένεση στο ψυγείο της φίλης μου που διέλυσε τον κόσμο μου και τη μάχη με το βάρος μου

Δεν θα έπρεπε να είμαι εκεί εκείνο το απόγευμα. Ήταν μια από εκείνες τις «χάρες της τελευταίας στιγμής» που κάνεις στους ανθρώπους που θεωρείς οικογένεια. Η φίλη μου έτρεχε για δουλειές και μου ζήτησε να κρατήσω για λίγο τον σκύλο της. Είπα «ναι» χωρίς δεύτερη σκέψη, γιατί το σπίτι της ήταν για μένα ένας χώρος οικείος, ένα καταφύγιο όπου είχαμε μοιραστεί μυστικά, γέλια και τις πιο δύσκολες στιγμές μου. Όταν άνοιξα το ψυγείο της για να βρω κάτι να πιω, δεν ένιωσα ότι παραβιάζω την ιδιωτικότητά της. Ένιωσα ότι κινούμαι στη δική μου κουζίνα.

Μέχρι που το είδα.

Ένα μικρό κουτί, τοποθετημένο ανάμεσα στα τρόφιμα, με ένα όνομα που πλέον στοιχειώνει τα social media: Wegovy. Για ένα δευτερόλεπτο, η άρνηση προσπάθησε να με σώσει. «Ίσως είναι για τον σκύλο», σκέφτηκα. Όμως η αλήθεια έγραφε με καθαρά γράμματα: σεμαγλουτίδη, ένεση. Εκείνη τη στιγμή, η οικειότητα του χώρου εξατμίστηκε. Ένιωσα μια βαθιά, παγωμένη προδοσία να με τυλίγει.

Για πολλούς, αυτό το φάρμακο και τα παρεμφερή άλλων εταιρειών είναι η «μαγική σφαίρα» της εποχής μας, μια ιατρική λύση για την απώλεια βάρους. Για μένα, όμως, είναι η επιτομή ενός εχθρού που προσπαθώ να νικήσω εδώ και δύο δεκαετίες. Για πάνω από δέκα χρόνια, η ζωή μου δεν ήταν ζωή, αλλά μια ατέρμονη μάχη με την ανορεξία και τη βουλιμία. Ήμουν η «άριστη» μαθήτρια της κουλτούρας της δίαιτας: κρυμμένα καθαρτικά, χάπια που υποσχέθηκαν να εξαφανίσουν την πείνα μου, φαγητό που κατέληγε σε χαρτοπετσέτες για να μη με «μολύνει». Από τα 9 μέχρι τα 22 μου, η ύπαρξη μου ήταν ένα κλειδωμένο δωμάτιο όπου η τελειότητα σήμαινε να μην είμαι πραγματικά ζωντανή.

Χρειάστηκαν χρόνια σκληρής θεραπείας για να επιτρέψω στον εαυτό μου την πιο απλή, σχεδόν βρεφική σκέψη: «Δεν είμαι χαλασμένη επειδή πεινάω». Η ανάρρωση ήταν μια επανεκπαίδευση στις βασικές μου ανάγκες. Έμαθα να ακούω το σώμα μου, να το ταΐζω, να το εμπιστεύομαι. Και ξαφνικά, μέσα στο ψυγείο του πιο κοντινού μου ανθρώπου, υπήρχε ένα φάρμακο που είχε ως μοναδικό σκοπό να κάνει ακριβώς το αντίθετο: να σιωπήσει την πείνα, να επιβάλει τον έλεγχο, να υποσχεθεί ότι το «λεπτό» είναι το μόνο αποδεκτό αποτέλεσμα.

Δεν άντεξα να σωπάσω. Της έστειλα μήνυμα αμέσως: «Wegovy… Δεν είσαι σε μπελάδες, αλλά τι συμβαίνει;». Όταν γύρισε, καθίσαμε στις δύο άκρες του καναπέ, σαν δύο ξένοι που φοβούνται μια έκρηξη. «Εσύ ήσουν η τελευταία που θα έπρεπε να το μάθει», μου είπε, κι αυτό ήταν το πιο οδυνηρό κομμάτι. Ήξερε το παρελθόν μου, ήξερε τους δαίμονές μου και επέλεξε να μου το κρύψει, δημιουργώντας μια παράλληλη πραγματικότητα ανάμεσά μας.

Ξαφνικά, όλα τα κομμάτια του παζλ των τελευταίων μηνών άρχισαν να ενώνονται και να βγάζουν νόημα. Θυμήθηκα πόσες φορές είχε ακυρώσει τις εξόδους μας λόγω ξαφνικής ναυτίας ή πόνου στο στομάχι. Την πείραζα, της έλεγα «το καημένο σου σώμα», χωρίς να ξέρω ότι εκείνη την ώρα το σώμα της πάλευε με τις παρενέργειες ενός φαρμάκου που είχε επιλέξει για να το «διορθώσει». Η κουλτούρα της δίαιτας σε κρατά πάντα να σχεδιάζεις ένα μέλλον όπου θα είσαι επιτέλους αρκετή, εξαντλώντας σε στο παρόν.

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, η δική μου ανάρρωση κλονίστηκε. Για το σώμα μου, ο περιορισμός είναι ένας θηρευτής που παραμονεύει. Μια και μόνο εικόνα —ένα κουτί στο ψυγείο— αρκούσε για να ξυπνήσει τον αρχέγονο φόβο της στέρησης. Άρχισα να τρώω καταναγκαστικά τις νύχτες, να τριγυρνώ στην κουζίνα χωρίς λόγο, σαν το νευρικό μου σύστημα να προσπαθούσε να με προστατεύσει από μια επικείμενη πείνα που δεν υπήρχε.

Η χαριστική βολή ήρθε όταν οργάνωσε μια λέσχη βιβλίου. Θα συζητούσαμε για την γυναικεία επιθυμία και την αποδοχή του σώματος. Η ειρωνεία ήταν αβάσταχτη. Πώς θα μπορούσαμε να μιλάμε για την απελευθέρωση των ορέξεων, όταν στο ίδιο σπίτι υπήρχε ένα εργαλείο καταστολής τους; Της έστειλα ένα ειλικρινές μήνυμα: «Δεν μπορώ να έρθω. Όλο αυτό είναι πολύ triggering για μένα». Μου απάντησε ότι το καταλαβαίνει, αλλά η απόσταση είχε ήδη μεγαλώσει ανεπανόρθωτα.

Η σχέση μας έμοιαζε πάντα μοιραία. Είχαμε τα ίδια νούμερα στα ρούχα, τις ίδιες συμπτώσεις στη ζωή μας. Και ίσως γι' αυτό πονούσε τόσο: όταν κάποιος είναι τόσο κοντά σου, οι επιλογές του για το δικό του σώμα μοιάζουν να αγγίζουν και το δικό σου. Λίγες εβδομάδες μετά, ανταλλάξαμε ένα τυπικό «χρόνια πολλά» και από τότε η σιωπή έγινε η νέα μας κανονικότητα.

Ίσως για κάποιους να φαίνομαι υπερβολική. Όμως για μένα, τα όρια είναι ζήτημα επιβίωσης. Όπως ένας πρώην αλκοολικός δεν μπορεί να χαλαρώσει σε ένα σπίτι γεμάτο ανοιχτά μπουκάλια, έτσι κι εγώ δεν μπορώ να περιβάλλομαι από ανθρώπους που κάνουν τη δίαιτα «κοινή γλώσσα». Δεν την κατηγορώ· ζούμε σε έναν κόσμο που μας ψιθυρίζει διαρκώς ότι αν δεν είμαστε λεπτές, δεν είμαστε επιτυχημένες. Είναι ανθρώπινο να λυγίζεις μπροστά σε μια «ασημένια σφαίρα» που υπόσχεται λύτρωση.

Όμως εγώ επέλεξα την άλλη πλευρά. Μου λείπει η φίλη μου, αλλά αυτός ο χωρισμός ήταν μια πράξη αυτοπροστασίας. Σήμερα, όταν νιώθω την πείνα μου να μεγαλώνει, δεν φοβάμαι. Ανυπομονώ να φάω. Γιατί η πείνα είναι η απόδειξη ότι είμαι ζωντανή, ότι το σώμα μου με εμπιστεύεται και ότι επιτέλους, μετά από τόσα χρόνια, είμαστε στην ίδια πλευρά. Η πείνα μου δεν είναι πρόβλημα προς επίλυση· είναι η φωνή της ζωής μέσα μου.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Γιατί το τέλος μιας φιλίας μού κόστισε περισσότερο από έναν χωρισμό: Η δική μου αλήθεια