Γιατί το τέλος μιας φιλίας μού κόστισε περισσότερο από έναν χωρισμό: Η δική μου αλήθεια

Πριν από λίγο καιρό, χρειάστηκε να πάρω μια απόφαση που απέφευγα για χρόνια: να τερματίσω μια φιλία που μετρούσε δεκαετίες. Δεν έγινε με καβγά, ούτε με φωνές. Έγινε με ένα γράμμα, από εκείνα τα παλιομοδίτικα, που κλείνουν μέσα τους όσα δεν αντέχει να πει η φωνή. Και παρόλο που η λογική μου έλεγε πως έπραξα το σωστό, το σώμα μου αντέδρασε σαν να είχα χτυπήσει σοβαρά.

Συχνά υποτιμάμε τον πόνο ενός φιλικού χωρισμού. Κοινωνικά, είμαστε προετοιμασμένες για το τέλος μιας ερωτικής σχέσης, αλλά για τη φιλία; Εκεί επικρατεί μια περίεργη σιωπή. Κι όμως, η επιστήμη έχει άλλη άποψη.

Ο εγκέφαλος δεν ξεχωρίζει τον πόνο

Έχεις νιώσει ποτέ εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι ή τον ταχύπαλμο όταν συνειδητοποιείς ότι μια φίλη σε εκμεταλλεύτηκε ή σε πρόδωσε; Δεν είναι η ιδέα σου. Οι έρευνες δείχνουν ότι ο εγκέφαλός μας ενεργοποιεί τις ίδιες ακριβώς διαδρομές όταν βιώνουμε την κοινωνική απόρριψη με εκείνες του σωματικού πόνου. Η προδοσία απελευθερώνει ένα κύμα κορτιζόλης και αδρεναλίνης που σε κάνει να νιώθεις κυριολεκτικά άρρωστη. Είναι σοκαριστικό, αλλά ακόμη και ένα απλό παυσίπονο μπορεί μερικές φορές να απαλύνει αυτό το συναισθηματικό βάρος, ακριβώς επειδή για το νευρικό μας σύστημα, η πληγή στην ψυχή μοιάζει με πληγή στο δέρμα.

Το κλονισμένο «ανήκειν»

Γιατί όμως μας διαλύει τόσο; Οι φιλίες είναι οι σχέσεις που επιλέγουμε εθελοντικά. Στους φίλους μας ακουμπάμε την ταυτότητά μας, ειδικά όταν το οικογενειακό μας περιβάλλον είναι χαοτικό ή ανεπαρκές. Η φιλία είναι το «καταφύγιο» όπου δοκιμάζουμε ποιοι είμαστε. Όταν, λοιπόν, ένας άνθρωπος που θεωρούσαμε «δικό μας» κινείται πίσω από την πλάτη μας ή μας χρησιμοποιεί για το δικό του όφελος, δεν χάνουμε μόνο μια επαφή. Χάνουμε την αίσθηση ασφάλειας και το δικαίωμα να ανήκουμε κάπου χωρίς δεύτερες σκέψεις.

Η παγίδα της «αμφίσημης απώλειας»

Το δυσκολότερο κομμάτι είναι αυτό που οι ψυχολόγοι ονομάζουν «αμφίσημη απώλεια». Σε έναν χωρισμό ή έναν θάνατο, υπάρχει ένα τέλος. Στη φιλία, συχνά δεν υπάρχει κλείσιμο. Το άτομο είναι εκτός της ζωής σου, αλλά παραμένει στο μυαλό σου. Οι ερωτήσεις «γιατί μου το έκανε;» ή «πώς δεν το είδα;» δημιουργούν έναν μηρυκασμό σκέψεων που εντείνει τον πόνο. Επειδή δεν έχουμε το κατάλληλο λεξιλόγιο να περιγράψουμε αυτόν τον θρήνο, συχνά τον καταπιέζουμε, κάνοντας τη ζημιά ακόμα μεγαλύτερη.

Πώς να προχωρήσεις;

Αν βιώνεις κάτι παρόμοιο, το πρώτο βήμα είναι η αναγνώριση. Μην προσποιείσαι ότι «δεν είναι και τίποτα». Είναι.

1. Δώσε όνομα στην απώλεια: Παραδέξου ότι πονάς και δώσε στον εαυτό σου το δικαίωμα να θρηνήσει.
2. Σταμάτα την αυτοκριτική: Η προδοσία του άλλου δεν ορίζει τη δική σου αξία. Το ότι εμπιστεύτηκες είναι προτέρημα, όχι αδυναμία.
3. Αναζήτησε στήριξη: Μίλησε για αυτό όπως θα έκανες για έναν ερωτικό χωρισμό.

Μερικές φορές, το τέλος είναι η μόνη λύση για να προστατεύσεις την ψυχική σου υγεία. Και παρόλο που μια ειλικρινής συγγνώμη θα μπορούσε να αλλάξει τα πάντα, αν αυτή δεν έρθει ποτέ, μάθε να δίνεις εσύ στον εαυτό σου την ανακούφιση που σου στέρησαν. Η ηρεμία σου αξίζει πολύ περισσότερο από μια τοξική πίστη σε μια σχέση που έχει πια τελειώσει.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Η σιωπηλή φθορά: Όταν έχασα τον εαυτό μου σε μια σχέση και πώς βρήκα πάλι τη δύναμή μου