Η τέχνη της αισιοδοξίας ή πώς γλίτωσα από τη μάστιγα της θετικότητας κι ανανέωσα ουσιαστικά τη self-love ρουτίνα μου

Αν ζητούσα από δέκα γυναίκες να μου πουν την πρώτη λέξη που τους έρχεται στο μυαλό όταν ακούνε τη λέξη «αισιοδοξία», είμαι σίγουρη ότι οι εννιά θα απαντούσαν: «θετικότητα». Good vibes only. Το ποτήρι μισογεμάτο. Χαμογέλα και όλα θα πάνε καλά.

Για χρόνια, ήμουν κι εγώ θύμα αυτής της κουλτούρας. Πίστευα πως αν ένιωθα φόβο, θλίψη ή θυμό, κάτι έκανα λάθος. Πως δεν προσπαθούσα αρκετά να είμαι χαρούμενη. Μέχρι που η ζωή μού έφερε μια κατάσταση που κανένα «θετικό mantra» δεν μπορούσε να διορθώσει. Και τότε κατάλαβα την πικρή αλήθεια: η εκδοχή της αισιοδοξίας που μας πουλάνε στα social media δεν είναι απλώς λάθος. Είναι τοξική.

Σήμερα, θέλω να μοιραστώ μαζί σου πώς ανακάλυψα την πραγματική δύναμη της αισιοδοξίας, όχι ως μια μόνιμη κατάσταση ευφορίας, αλλά ως ένα εργαλείο επιβίωσης που με κράτησε όρθια όταν όλα γύρω μου κατέρρεαν.

Η παγίδα της «Μόνιμης Χαράς»

Υπάρχει μια τεράστια παρεξήγηση. Νομίζουμε ότι αισιοδοξία σημαίνει να αγνοείς τα προβλήματα και να προσποιείσαι ότι όλα είναι ρόδινα. Αυτό όμως δεν είναι αισιοδοξία· είναι άρνηση της πραγματικότητας.

Η αληθινή αισιοδοξία, όπως την έμαθα μέσα από την έρευνα και την προσωπική εμπειρία, είναι κάτι πολύ πιο γήινο και ουσιαστικό. Ο πραγματικά αισιόδοξος άνθρωπος έχει πλήρη επίγνωση της πραγματικότητας. Βλέπει τις δυσκολίες, νιώθει τον πόνο, αναγνωρίζει την αβεβαιότητα. Η διαφορά είναι ότι βλέπει αυτές τις καταστάσεις ως προσωρινές. Και διατηρεί, ακόμα και στο βαθύτερο σκοτάδι, μια σπίθα περιέργειας για το τι θα έρθει μετά.

Αυτή η διάκριση με απελευθέρωσε. Σταμάτησα να νιώθω ενοχές που δεν χοροπηδούσα από χαρά ενώ περνούσα δύσκολα. Η αισιοδοξία δεν ήταν το να χαμογελάω ψεύτικα, αλλά το να έχω την πεποίθηση ότι «αυτό που περνάω τώρα είναι σκληρό, αλλά δεν είναι το τέλος της ιστορίας μου».

Τα συναισθήματα είναι δεδομένα, όχι εχθροί

Ένα από τα μεγαλύτερα μαθήματα που πήρα, ήταν να σταματήσω να πολεμάω τα «αρνητικά» συναισθήματα. Μας έχουν μάθει να τα κρύβουμε κάτω από το χαλί. «Μην στεναχωριέσαι», «ξεπέρασέ το».

Όμως, η επιστήμη της ψυχολογίας λέει κάτι διαφορετικό: Τα συναισθήματα είναι δεδομένα (data). Το άγχος, η θλίψη, ο θυμός, όλα σου λένε κάτι. Είναι πληροφορίες. Η δουλειά μας δεν είναι να τα καταπιέσουμε, αλλά να τα ακούσουμε.

Σκέψου τους κορυφαίους αθλητές. Όταν χάνουν έναν πόντο σε έναν κρίσιμο αγώνα, νιώθουν απογοήτευση. Δεν προσποιούνται ότι χαίρονται. Αλλά έχουν αναπτύξει αυτό που λέγεται «συναισθηματική ευελιξία». Αναγνωρίζουν το συναίσθημα, το νιώθουν, και μετά προχωρούν στην επόμενη κίνηση. Δεν κολλάνε εκεί. Αυτό άρχισα να κάνω κι εγώ. Αντί να πιέζω τον εαυτό μου να «σκεφτεί θετικά», άρχισα να λέω: «Νιώθω φόβο τώρα και είναι λογικό. Τι μου λέει αυτός ο φόβος; Ότι πρέπει να προετοιμαστώ καλύτερα».

Γιατί οι θετικές δηλώσεις με έκαναν να νιώθω χειρότερα

Εδώ είναι που την πάτησα πολλές φορές. Στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη, σε περιόδους που ένιωθα ανασφαλής και μόνη, και έλεγα: «Είμαι απόλυτα επιτυχημένη και γεμάτη αυτοπεποίθηση».

Το αποτέλεσμα; Ένιωθα χειρότερα. Γιατί; Επειδή ο εγκέφαλός μου ήξερε ότι του λέω ψέματα. Όταν έχεις μια βαθιά ριζωμένη πεποίθηση (π.χ. «δεν είμαι αρκετή») και προσπαθείς να την καλύψεις με μια δήλωση που είναι το ακριβώς αντίθετο, ο εγκέφαλος αντιδρά. Ψάχνει αποδείξεις για να σε διαψεύσει και σου θυμίζει όλες τις φορές που απέτυχες.

Έτσι ανακάλυψα τον «κανόνα του 7/10». Πριν πεις μια θετική δήλωση, βαθμολόγησέ την. Πόσο την πιστεύεις πραγματικά, από το 0 έως το 10; Αν είναι κάτω από 7, μην την πεις. Δεν θα πιάσει. Αντί να λες «Είμαι η πιο ευτυχισμένη γυναίκα στον κόσμο» (ενώ κλαις), δοκίμασε κάτι που ο εγκέφαλός σου μπορεί να δεχτεί: «Είμαι ανοιχτή στο να νιώσω λίγο καλύτερα σήμερα» ή «Κάνω ό,τι καλύτερο μπορώ με τα εφόδια που έχω». Αυτό είναι ρεαλιστική αισιοδοξία. Είναι η γέφυρα που σε πάει από το σημείο Α στο σημείο Β, χωρίς να απαιτεί να κάνεις άλματα λογικής.

Η προσωπική μου κρίση και η λύτρωση

Η μεγαλύτερη δοκιμασία της αισιοδοξίας μου ήρθε όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με ένα σοβαρό οικογενειακό πρόβλημα υγείας. Ήταν η στιγμή που η θεωρία έπρεπε να γίνει πράξη. Θυμάμαι να κρύβομαι κάτω από το γραφείο μου και να κλαίω, νιώθοντας ότι δεν έχω τη δύναμη να συνεχίσω. Ένιωθα απάτη. Πώς μπορούσα να μιλάω για αισιοδοξία όταν η ζωή μου κατέρρεε;

Κι όμως, εκείνη τη στιγμή, τα εργαλεία δούλεψαν. Όχι, δεν εξαφανίστηκε ο πόνος. Αλλά η αισιοδοξία μού έδωσε κάπου να σταθώ. Με βοήθησε να μην βυθιστώ στην απόγνωση ότι «αυτό θα κρατήσει για πάντα». Με βοήθησε να εστιάσω στο τι μπορώ να κάνω σήμερα, τώρα, για να βοηθήσω την κατάσταση.

Τι να κρατήσεις

Αν νιώθεις ότι πνίγεσαι από την πίεση να είσαι συνεχώς χαρούμενη, σταμάτα. Πάρε μια βαθιά ανάσα. Δεν χρειάζεται να χαμογελάς όταν πονάς.

Η πραγματική αισιοδοξία δεν είναι χαρακτηριστικό προσωπικότητας με το οποίο γεννιέσαι. Είναι δεξιότητα. Είναι μυς. Και όπως όλοι οι μύες, θέλει προπόνηση. Ξεκίνα με μικρά βήματα:

Αναγνώρισε το συναίσθημά σου. Μην το κρίνεις. Είναι απλά μια πληροφορία.

Προσάρμοσε τις προσδοκίες σου. Μην λες ψέματα στον εαυτό σου με βαρύγδουπες δηλώσεις. Βρες μια σκέψη που να την πιστεύεις έστω και λίγο.

Δες τη μεγάλη εικόνα. Αυτό που συμβαίνει τώρα, όσο δύσκολο κι αν είναι, είναι ένα κεφάλαιο, όχι ολόκληρο το βιβλίο.

Η αισιοδοξία, τελικά, δεν είναι η απουσία σκοταδιού. Είναι η επίμονη, πεισματάρικη πίστη ότι, ό,τι κι αν συμβεί, έχεις τη δύναμη να ανάψεις το φως.

 Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Τα όρια ως η απόλυτη πράξη αυτοφροντίδας μου – δες πώς να τα αξιοποιήσεις