Η στιγμή που αποφάσισα να βάλω ζωή στα χρόνια μου (και όχι απλώς να κυνηγάω τη μακροζωία)

Κάπου στην πορεία της ενηλικίωσης, η προσπάθεια να ζήσουμε περισσότερο μετατράπηκε σε μια κανονική δουλειά πλήρους απασχόλησης. Μετράμε τα βήματά μας με smartwatches, υπολογίζουμε την πρωτεΐνη που καταναλώνουμε και καταπίνουμε συμπληρώματα διατροφής με μανία, λες και προετοιμαζόμαστε για τον χειρότερο χειμώνα. Μιλάμε συνεχώς για το προσδόκιμο ζωής και τη μακροζωία μέσα από ψυχρές μετρήσεις: σάκχαρο στο αίμα, οστική πυκνότητα, δείκτης μάζας σώματος.

Όλα αυτά είναι σημαντικά, δεν το συζητώ. Τον τελευταίο καιρό, όμως, πιάνω τον εαυτό μου να σκέφτεται κάτι που σπάνια μπαίνει στο μικροσκόπιο: πόσο πραγματικά απολαμβάνουμε το γεγονός ότι είμαστε ζωντανές;

Ποιο το νόημα να προσθέτουμε χρόνια στη ζωή μας, αν αυτά τα χρόνια δεν είναι γεμάτα, χαρούμενα και ουσιαστικά;

Έτσι, άρχισα να σκέφτομαι την έννοια του "joyspan" – ας το πούμε τον «δείκτη της χαράς μας». Εκείνη την περίοδο της ζωής όπου νιώθεις ενεργή, συνδεδεμένη, περίεργη και ειλικρινά ευτυχισμένη για τη μέρα που ξημερώνει. Αποφάσισα, λοιπόν, να δω την καθημερινότητα αλλιώς. Όχι ως άλλη μια λίστα με πράγματα που πρέπει να «βελτιστοποιήσω», αλλά ως μια χούφτα συνηθειών που κάνουν τη ζωή πιο απολαυστική, ενώ παράλληλα, εντελώς συμπτωματικά, ενισχύουν και τη μακροζωία.

Ιδού οι μικρές, καθημερινές αλλαγές που έκαναν τη ζωή μου να μοιάζει πιο γεμάτη – και που τελικά, αποδεικνύονται βάλσαμο για την υγεία.

Η μικρή, καθημερινή δόση αγάπης (ναι, μιλάω για τα κατοικίδια)

Ας ξεκινήσουμε από τα βασικά. Οι έρευνες δείχνουν σταθερά ότι οι ιδιοκτήτες σκύλων ζουν περισσότερο. Η συγκατοίκηση με ένα κατοικίδιο συνδέεται με χαμηλότερη αρτηριακή πίεση και μειωμένο καρδιαγγειακό κίνδυνο. Πέρα όμως από τα νούμερα, συμβαίνει κάτι πολύ πιο απλό και μαγικό: κινείσαι περισσότερο, βγαίνεις έξω και, κυρίως, δεν νιώθεις ποτέ μόνη.

Ένα ζωάκι σου δίνει καθημερινές δόσεις ωκυτοκίνης (της ορμόνης της αγάπης) μόνο και μόνο επειδή το χαϊδεύεις. Και το πιο σημαντικό; Σου δίνει έναν σκοπό, έναν λόγο να σηκωθείς από το κρεβάτι κάθε πρωί. Ο σκοπός είναι ίσως ο πιο υποτιμημένος παράγοντας για την υγεία μας.

Η αληθινή δύναμη των ανθρώπινων σχέσεων

Αν υπάρχει ένα πράγμα στο οποίο η επιστήμη γύρω από τη μακροζωία καταλήγει ξανά και ξανά, αυτό είναι οι σχέσεις μας. Η μακροβιότερη έρευνα του Harvard απέδειξε ότι οι ισχυροί κοινωνικοί δεσμοί είναι ο πιο σταθερός δείκτης για μια μεγάλη, υγιή ζωή. Όχι η χοληστερίνη. Όχι τα χρήματα. Οι άνθρωποί μας.

Το βλέπω στη δική μου ζωή. Εκείνα τα βράδια με φίλες που κρατάνε παραπάνω επειδή καμία δεν θέλει να φύγει από το τραπέζι. Η φίλη που παίρνεις τηλέφωνο κλαίγοντας, χωρίς να χρειάζεται να φιλτράρεις αυτά που θα πεις. Αυτές οι στιγμές ρυθμίζουν το νευρικό μας σύστημα, ρίχνουν τις ορμόνες του στρες και αλλάζουν κυριολεκτικά τον τρόπο που γερνάει το σώμα μας.

Το παιχνίδι δεν είναι μόνο για τα παιδιά

Κάπου στην ενηλικίωση, το παιχνίδι αρχίζει να μοιάζει προαιρετικό. Όμως, οι πληθυσμοί με τα μεγαλύτερα ποσοστά σε μακροζωία στον κόσμο, χτίζουν τις μέρες τους γύρω από κινήσεις που μοιάζουν με παιχνίδι: περπάτημα, χορός, κηπουρική, ένα χαλαρό ματς τένις.

Προσωπικά, ανακάλυψα ότι όταν η γυμναστική μοιάζει με κάτι που θέλω να κάνω (όπως ένας χορός στο σαλόνι μου) αντί για κάτι που πρέπει να κάνω (όπως το γυμναστήριο), την κρατάω στη ζωή μου αβίαστα.

Η ανάγκη του εγκεφάλου για κάτι νέο

Ξέρεις αυτή την αίσθηση όταν ταξιδεύεις και όλα μοιάζουν πιο συναρπαστικά; Είσαι πιο παρατηρητική, η γεύση του φαγητού είναι πιο έντονη, ο καφές φαίνεται να έχει άλλη νοστιμιά. Οι νέες εμπειρίες διεγείρουν τον εγκέφαλο και τον βοηθούν να παραμένει ευέλικτος.

Το ταξίδι, βέβαια, δεν προϋποθέτει πάντα αεροπλάνα. Μπορεί να είναι η εξερεύνηση μιας νέας γειτονιάς στην πόλη σου, η δοκιμή μιας νέας συνταγής ή το να πεις «ναι» σε κάτι έξω από τη ρουτίνα σου. Η περιέργεια είναι ασπίδα προστασίας!

Η φύση ως το απόλυτο reset

Ο χρόνος στη φύση αλλάζει τη φυσιολογία μας. Λιγότερη κορτιζόλη, καλύτερη διάθεση, ποιοτικότερος ύπνος. Και το καλύτερο; Δεν χρειάζεται να πας στα βουνά. Λίγο πρωινό φως στο μπαλκόνι, ένας μικρός περίπατος στο πάρκο της γειτονιάς, αρκούν.

Είναι ίσως η πιο απλή πράξη self-love που μπορείς να προσφέρεις στον εαυτό σου: να τον αφήσεις να νιώσει δέος. Να κοιτάξεις ένα ηλιοβασίλεμα ή να ακούσεις ένα τραγούδι και να νιώσεις τόσο μικρή, με τον πιο όμορφο τρόπο. Το δέος ρίχνει τις φλεγμονές και μας συνδέει με το σύμπαν.

Χόμπι που σε ρουφάνε

Υπάρχει μια τεράστια ικανοποίηση στο να κάνεις κάτι χωρίς να περιμένεις κανένα κέρδος, καμία παραγωγικότητα. Το διάβασμα, η ζωγραφική, η κεραμική, το να φτιάξεις ένα κέικ. Αυτές οι δραστηριότητες σε βάζουν σε μια κατάσταση «ροής», όπου ξεχνάς τον χρόνο. Τις εβδομάδες που βρίσκω χρόνο για τα δικά μου, μικρά χόμπι, νιώθω πολύ περισσότερο «εγώ».

Η δική μου αλήθεια

Αν κάνεις ένα βήμα πίσω, όλες αυτές οι συνήθειες έχουν κάτι κοινό. Κάνουν τη ζωή σου να μοιάζει γεμάτη όσο τη ζεις. Η χαρά δεν είναι ένα μπόνους, είναι το θεμέλιο.

Το προσδόκιμο ζωής μας λέει πόσο θα ζήσουμε. Η υγεία μας λέει πώς θα λειτουργεί το σώμα μας. Αλλά η χαρά είναι αυτή που κάνει τη μακροζωία να αξίζει τον κόπο. Ναι, συνεχίζω να προσέχω τη διατροφή μου, να σηκώνω τα βαράκια μου και να κοιμάμαι καλά. Όμως πλέον, αφήνω άπλετο χώρο για πράγματα που με κάνουν να χαμογελάω. Γιατί οι συνήθειες που δίνουν χρόνια στη ζωή μας είναι σημαντικές, αλλά εκείνες που μας κάνουν να ανυπομονούμε για την αυριανή μέρα, είναι απλώς αναντικατάστατες.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Ο ύπνος ως αυτοφροντίδα: Πώς η απλή μέθοδος 7-1 με βοήθησε επιτέλους να κοιμάμαι καλά και να ξυπνάω καλύτερα