Η καλύτερη επαγγελματική μου απόφαση ήταν που σταμάτησα να απαντώ στα εκτός ωραρίου mails της δουλειάς

Είναι ένα ηλιόλουστο απόγευμα Τρίτης και χαλαρώνω στον καναπέ μου με μια τεράστια κούπα καφέ (ή τζιν ή κρασί ή feel free να το συμπληρώσεις όπως θες), παρακολουθώντας την αγαπημένη μου σειρά – κάτι που δεν θα φανταζόμουν ποτέ να κάνω το προηγούμενο διάστημα. Δεν έχει πολύ καιρό που ήμουν σχεδόν αλυσοδεμένη με το λάπτοπ ή το κινητό μου, κολλημένη στα εισερχόμενα emails μου, περιμένοντας εκείνο το ένα  (ή περισσότερα) επείγον μήνυμα από το αφεντικό μου – το οποίο, ας είμαστε ειλικρινείς, είχε μετατραπεί σε νίντζα ​​email κατά τη διάρκεια της πανδημίας.

Βλέπετε, εργάζομαι από το σπίτι από τότε που ξέσπασε η καραντίνα. Ξεκίνησε ως αναγκαιότητα, και γρήγορα έγινε συνήθεια. Παρόλο που συνειδητά επέλεξα να μη γυρίσω στο γραφείο και να συνεχίσω να δουλεύω από το σπίτι, γρήγορα συνειδητοποίησα ότι το τίμημα ήταν δυσανάλογα μεγάλο.

Στην αρχή, μου άρεσε η ευελιξία – το να μη χρειάζεται να βγάλω τις πιτζάμες, η δυνατότητα να ετοιμάζω μεσημεριανό σε πέντε λεπτά και οι ατελείωτες κερδισμένες ώρες που δεν έχανα εγκλωβισμένη στις μετακινήσεις, στις αποστάσεις, στην κίνηση στους δρόμους. Αλλά η αλήθεια είναι ότι τα όρια της εργασία μου θόλωναν μέσα στην προσωπική μου ζωή. Τα email του αφεντικού μου χτυπούσαν ασταμάτητα, ανεξάρτητα από την ώρα. Σαββατοκύριακα; Μια πρόσκληση για επείγοντα αιτήματα. Αργά τα βράδια; Μια νέα πρόταση. Το τηλέφωνό μου έγινε προέκταση της δουλειάς μου, χτυπώντας συνεχώς, ακόμα και όταν έπρεπε να είμαι εκτός ωραρίου.

Δεν άργησα να καταλάβω το τίμημα: Ήμουν αγχωμένη, κουρασμένη και έχανα στιγμές που κάποτε αγαπούσα – όπως το happy hour με φίλους ή τα ήσυχα βράδια με τον σύντροφό μου. Ένιωθα ότι ο αυτοσεβασμός μου χανόταν κάθε φορά που απαντούσα σε αυτήν την ειδοποίηση κατά τη διάρκεια του δείπνου ή ενός χαλαρού (αμ δε) κυριακάτικου πρωινού. Η ψυχική μου υγεία υπέφερε και οι σχέσεις μου ήταν τεταμένες. Άλλωστε, ποιος θέλει να ακούσει για το «επείγον» email μου όταν ήμουν ήδη εξαντλημένη;

Μια μέρα, μου ήρθε η επιφοίτηση. Γιατί επέτρεπα στο αφεντικό μου –ακόμα κι αν ήταν μέσω καλοπροαίρετων email– να εισβάλει στην προσωπική μου ζωή; Το ότι δούλευα από το σπίτι δεν σήμαινε ότι ήμουν διαθέσιμη 24/7. Το να δώσω στον εαυτό μου την άδεια να βάλω τα όρια ήταν η πιο δύσκολη αλλά και πιο απελευθερωτική απόφαση που πήρα ποτέ μου. Δεσμεύτηκα σιωπηλά να αποσυνδεθώ μετά τις ώρες εργασίας. Τέλος τα email μετά τις 6 μ.μ., τέλος τα Σαββατοκύριακα, τέλος το scrolling στα εισερχόμενα όταν θα έπρεπε να χαλαρώνω και να κάνω οτιδήποτε άλλο.

Στην αρχή, ήμουν νευρική. Θα πίστευε ο προϊστάμενός μου ότι δεν ήμουν αφοσιωμένη; Θα συσσωρευόταν ο φόρτος εργασίας; Αλλά προς έκπληξή μου, όταν άρχισα να σέβομαι αυτά τα όρια, το ίδιο έκανε και αυτός. Τα email επιβραδύνθηκαν. Ο τόνος άλλαξε σε έναν τόνο σεβασμού, κατανοώντας ότι ήμουν αφοσιωμένη κατά τη διάρκεια των ωρών εργασίας αλλά και πολύτιμη εκτός αυτών. Η απόδοσή μου βελτιώθηκε επειδή μπόρεσα επιτέλους να συγκεντρωθώ κατά τις ώρες που μου είχαν ανατεθεί, νιώθοντας πιο ενεργητική και παρακινημένη – όχι εξαντλημένη και αγανακτισμένη.

Το καλύτερο μέρος; Ανέκτησα τη ζωή μου. Σταμάτησα να νιώθω ότι η δουλειά μου με έλεγχε και, αντίθετα, πήρα τον έλεγχο. Η ψυχική μου υγεία βελτιώθηκε, επανασυνδέθηκα με φίλους και οικογένεια και ακόμη και ο προϊστάμενός μου παρατήρησε ότι ήμουν πιο αφοσιωμένη –όχι λιγότερο– επειδή ήμουν πιο ευτυχισμένη και πιο ισορροπημένη.

Ορίστε λοιπόν η συμβουλή μου – αν έχετε κουραστεί να νιώθετε σαν μπάλα του πινγκ πονγκ των email, θέστε τα όριά σας. Απενεργοποιήστε τις ειδοποιήσεις μετά τις ώρες εργασίας και μη φοβάστε να σεβαστείτε τον δικό σας χρόνο. Γιατί όταν το κάνετε αυτό, θα διαπιστώσετε ότι όχι μόνο το αφεντικό σας θα σεβαστεί τις ώρες σας, αλλά θα έχετε και καλύτερη απόδοση και θα νιώθετε πιο ικανοποιημένοι – πιστέψτε με, είναι η καλύτερη επαγγελματική απόφαση που θα πάρετε ποτέ. Και, ίσως την επόμενη φορά να είστε εσείς που θα γελάτε κατά τη διάρκεια του happy hour σας, γνωρίζοντας ότι έχετε κατακτήσει την τέχνη του να λέτε «όχι» με ένα χαμόγελο.