Να γιατί πρέπει να τρώμε όλοι μαζί

Ελάχιστες οικογένειες έχουν την πολυτέλεια να βρίσκονται το μεσημέρι όλοι μαζί στο σπίτι και να τρώνε παρέα. Σπιτικό φαγητό. Οικογενειακό τραπέζι. Χμ, σαν throwback από τα παλιά ακούγεται, όταν οι μαμάδες δεν δούλευαν και στις 2 το μεσημέρι το τραπέζι ήταν πάντα στρωμένο.

Στη δική μου οικογένεια δεν υφίσταται αυτό αλλά τουλάχιστον προσπαθούμε να τρώμε μαζί τα βράδια ή τα μεσημέρια του σαββατοκύριακου. Και φυσικά τότε δεν ισχύει το «όταν τρώμε δεν μιλάμε και το πιάτο μας κοιτάμε». Και θα μιλήσουμε, και θα γελάσουμε, και τις μπουκιές μας θα καταπιούμε. 

Σύμφωνα με μια νέα έρευνα, που δημοσιεύεται στο περιοδικό Journal of Developmental & Behavioral Pediatrics, όσα παιδιά γευματίζουν τακτικά μαζί με τους γονείς τους έχουν μεγάλα οφέλη τόσο στην σωματική όσο και στην ψυχική τους υγεία. 

Και φυσικά αυτή είναι μια συνήθεια που χτίζεται για να φανούν τα οφέλη της. Ξεκινά δηλαδή από τη βρεφική κιόλας ηλικία και συνεχίζεται μέχρις ότου το παιδί γίνει ενήλικας και πλέον επιδιώκει σε συχνή βάση αυτό το ζεστό περιβάλλον της οικογένειάς γύρω από το τραπέζι. Στην Ελλάδα ουσιαστικά δεν σταματά ποτέ. 

Ας μην γελιόμαστε όμως. Δεν είναι ο αριθμός των οικογενειακών γευμάτων που θα κάνει ένα παιδί υγιές και χαρούμενο. Είναι και η ποιότητα του περιβάλλοντος. Εάν δηλαδή οι γονείς τσακώνονται, βρίζονται ή κάνουν συνεχώς παρατηρήσεις στα παιδιά τους ενώ είναι όλοι καθισμένοι στο τραπέζι, ειλικρινά, ποιο το όφελος;

Εάν όμως μιλάμε για σχετικά ισορροπημένους ενήλικες (λέω σχετικά γιατί 100% κανείς μας δεν είναι...), το να φάμε μαζί είναι μια τέλεια ευκαιρία να πούμε τα νέα μας, να συζητήσουμε για κάτι που έγινε, να ακουστούν οι απόψεις όλων, να σχεδιάσουμε εξορμήσεις, να φανούν τα συναισθήματα μπροστά στα πιάτα μας. 

Αξίζει όμως να γίνει μια μεγάλη έρευνα από ελληνικά πανεπιστήμια για το γιατί η φράση «οικογενειακό τραπέζι» δεν είναι στη συνείδηση των περισσότερων από μας με όμορφες, γελαστές στιγμές αλλά με έναν εφιάλτη που θέλουμε να ξεχάσουμε ή να αποφύγουμε.