Μπορεί ένα μωρό να είναι χειριστικό;

Πόσες φορές έχεις ακούσει αυτή την ατάκα από τη μαμά ή την πεθερά σου; Κάθε φορά που το μωρό κλαίει, τι κάνεις; Πας και το παίρνεις αγκαλιά. 

Όχι, σου λένε οι παλιότερες, δεν κάνεις καλά. Το μωρό σε κάνει ό,τι θέλει. Εάν το παίρνεις αγκαλιά κάθε φορά που κλαίει, έτσι θα μάθει, στις αγκαλιές. 

Οκ, και πού είναι το κακό με αυτό; Τι έχουν οι αγκαλιές; Και στην τελική, μπορεί αυτό το μικροσκοπικό πλασματάκι να είναι τόσο πονηρό ώστε να χρησιμοποιεί δαιμόνιες μεθόδους; 

Ας το ξεκαθαρίσουμε. Το μωρό κλαίει γιατί κάτι θέλει. Δεν μπορεί να πει Μάνα, πεινάω. Μαμά, πάρε με αγκαλίτσα. Μανούλα, τα έκανα πάνω μου. Συγγνώμη κιόλας που δεν μιλάει ακόμα. 

Ο μόνος τρόπος άμεσης επικοινωνίας, και άμεσης ανταπόκρισης, είναι το κλάμα.

Τα μωρά δεν είναι χειριστικά. Εάν κάθε φορά που κλαίει, εσύ το παίρνεις αγκαλιά, το φιλάς, το αλλάζεις, το ταϊζεις, εκείνο ξέρει ότι βρίσκεται σε ένα περιβάλλον ασφάλειας. Πως η μαμά του, ή ο μπαμπάς του είναι εκεί για να ικανοποιήσει κάθε του ανάγκη. 

Και μόνο έτσι, με αγκαλιές και αγάπη, θα καταφέρει μεγαλώνοντας να γίνει ένας ευτυχισμένος ενήλικας.