Ποια ευγένεια, κυρία μου; Παιδάκι είναι! 

Πρόσφατα ανέβασε μια φίλη δημοσιογράφος ένα άρθρο σχετικά με τα παιδάκια που κάνουν φασαρία και τους γονείς τους που δεν δίνουν σημασία. 

Περιττό να σου πω τι σχόλια γράφτηκαν από κάτω από τις μαμάδες του facebook, αυτή τη μάστιγα. Ναι, είμαι κι εγώ μαμά. Όχι δεν είμαι μαμά του facebook, με την υποτιμητική έννοια που έχει αποκτήσει ο όρος. 

Παιδάκι είναι! Θα παίξει, θα τρέξει, θα κλάψει, οκ. Φυσικά, συμφωνώ.

Παιδάκι είναι! Θα ξεριζώσει τα μαλλιά της κόρης μου, θα βρίσει άσχημα, θα έρθει μπροστά μου και θα μου βγάλει τη γλώσσα κοροϊδευτικά, θα τσιρίζει χωρίς λόγο. Φυσικά, διαφωνώ.

Τίποτα από όλα αυτά δεν γίνεται «χωρίς λόγο». Πάντα εκεί δίπλα θα κάθονται οι γονείς που βαριούνται, που πίνουν καφέδες, που επίσης βρίζουν, που δεν είχαν ούτε και τώρα έχουν τρόπους. 

Γονείς που πρεσβεύουν ότι πρέπει να δίνουμε στα παιδιά ελευθερία κινήσεων, να μην τα καταπιέζουμε, να μην τους βάζουμε όρια και κανόνες.

Οι γονείς αυτοί, πέρα από το ότι κάνουν τη ζωή των άλλων δύσκολη με την επιλογή τους, μεγαλώνουν δυστυχισμένα παιδιά. Και σε αυτό είμαι κάθετη. 

Και αυτοί είναι που όταν πας να τους παραπονεθείς ευγενικά, δεν θα ακούσεις ποτέ από το στόμα τους το συγγνώμη. Δεν το έμαθαν, δεν το ξέρουν και δεν θα εξηγήσουν ποτέ στα παιδιά τους πόσο σημαντικό είναι να το λέμε.