Όλο αλλάζει αθλήματα, κουράστηκα

Διανύουμε την εποχή των δικαιολογητικών, των ιατρικών βεβαιώσεων, των πιστοποιητικών. Πολλά χαρτιά, τρέξιμο, κόπος, με απώτερο σκοπό να γράψουμε τα παιδιά μας σε κάποιο άθλημα.

Και εκεί που νομίζεις ότι έχεις μάθει τα κόλπα, τους ανθρώπους, τα μέρη, τις διαδρομές, το παιδί σού ανακοινώνει ότι όχι, φέτος δεν θέλει να κάνει ρυθμική αλλά στίβο. Δεν του αρέσει πια το μπάσκετ και θέλει πολεμικές τέχνες.

Τρέχα τώρα να βρεις τους καινούριους συλλόγους, τα νέα δικαιολογητικά, τα καινούρια προγράμματα. Τρέχα, μάνα, τρέχα.

Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Μέσα σου σκέφτεσαι: Πόσο αναποφάσιστο είναι πια αυτό το παιδί μου; Πότε θα βρει το άθλημα/την δραστηριότητα που θα του αρέσει; Είναι λογικό να θέλει να δοκιμάζει τόσα πολλά διαφορετικά πράγματα;

Ναι, είναι λογικό. Από τη μια, σκέψου ότι κάτι δεν πήγε όπως το περίμενε στο άθλημα που έκανε πέρσι. Από την άλλη, το παιδί μεγαλώνει, αλλάζει, μαθαίνει να ακούει το σώμα του, βρίσκει σιγά σιγά τις προτιμήσεις του. Αλλά για να καταλήξει σε αυτές, θέλει να δοκιμάσει. Να δει, θα του αρέσει; 

Το ότι αλλάζει γνώμη και προτίμηση δεν καθιστά το παιδί αναποφάσιστο. Εξάλλου, δεν μπορείς και δεν πρέπει να του επιβάλλεις εσύ κάτι, μόνο και μόνο γιατί, π.χ. ήθελες πάντα να κάνεις χορό και οι γονείς σου δεν σε άφηναν. Το παιδί θα αποφασίσει μόνο του. Εάν μπορούσε να πάει και να γραφτεί και μόνο του, θα το έκανε. Εάν μπορούσε να πηγαινοέρχεται και μόνο του, επίσης θα το έκανε. 

Μέχρι τότε, τρέχα, μάνα, τρέχα. Και να είσαι χαρούμενη που το παιδί σου δεν βαριέται αλλά τουναντίον του αρέσει να δοκιμάζει και, φυσικά, να ασκείται. Δεν το κάνουν όλα τα παιδιά, να το ξέρεις.