Μήπως φωνάζεις σαν τη μάνα σου;

Τρελαίνομαι με τις μαμάδες που ουρλιάζουν, φωνάζουν, στριγγλίζουν. Δεν το συζητώ όταν ανάμεσα σε όλες αυτές τις υστερικές τσιρίδες ακούω και μερικά βρισίδια. 

Θα μου πεις, δηλαδή εσύ δεν έχεις βάλει ποτέ τις φωνές στο παιδί σου; Ναι, φυσικά, δεν είμαι η τέλεια μαμά. Όσες φορές όμως το έχω κάνει είναι γιατί πραγματικά το παιδί μου κινδύνευε. Μα, και τότε, θα μπορούσα να το είχα διαχειριστεί καλύτερα. Πιο ψύχραιμα. Και άλλες, που είχα νεύρα και το παιδί δεν έφταιγε σε τίποτα. Εννοείται πως της το εξήγησα μετά και ζήτησα συγγνώμη. 

Γιατί, το ξέρω καλά, οι φωνές δεν βοηθάνε πουθενά. Δεν δέρνεις το παιδί σου και πιστεύεις ότι αυτό είναι το μοναδικό είδος βίας. Βία είναι όμως και η λεκτική. Και οι λέξεις πονάνε και αφήνουν πληγές. 

Κάνει κάτι το παιδί σου το οποίο είναι απαράδεκτο. Και του βάζεις τις φωνές. Αυτό δηλαδή είναι αποδεκτό; Του μαθαίνεις ότι ένας τρόπος να επικοινωνεί με τους γύρω του είναι να τους επιβάλλεται και όχι να συζητάει μαζί τους. 

Το παιδί νιώθει την απόρριψη, φοβάται, σκέφτεται ότι η μαμά του δεν το αγαπά αφού συνέχεια του φωνάζει, και στο τέλος δεν έχει καταλάβει τι κακό έκανε. Και το ξανακάνει. 

Με λίγα λόγια, εάν για να επιβληθείς στο παιδί σου, απλά του φωνάζεις, δεν σε κάνει να διαφέρεις καθόλου από τη μαμά σου που σου έδινε μια σφαλιάρα χωρίς ποτέ να σου εξηγήσει, να σου μιλήσει, να σε νουθετήσει. Σκληρό που στο λέω αλλά ισχύει. 

Και εάν έχεις νεύρα, αν έχεις προβλήματα, δες έναν ειδικό. Μην ξεσπάς στο παιδί σου.