Μόνη στο σπίτι;

«Α, η Λυδία όταν γυρίζει από το σχολείο έχει δικά της κλειδιά, μπαίνει στο σπίτι, και μένει μόνη της μέχρι να γυρίσουμε» μου είπε μια μέρα μαμά μιας συμμαθήτριας της κόρης μου. 

Μόνη της; Οκ, η γιαγιά της μένει ακριβώς στο από κάτω διαμέρισμα αλλά και πάλι το 10χρονο κορίτσι μένει μόνο του στο σπίτι. Αυτό σημαίνει ότι θα φτιάξει μόνη της κάτι να φάει, υποθέτω, και μετά θα διαβάσει τα μαθήματά της. Όχι, μπράβο.

Προσωπικά δεν είμαι έτοιμη ούτε εγώ ούτε η κόρη μου να κάνουμε κάτι τέτοιο. Ανώριμες; Ίσως.

Είναι και οι συνθήκες νομίζω που δεν σου δίνουν την επιλογή καμιά φορά. Εάν δουλεύεις πολύ, για παράδειγμα, εάν δεν έχεις άνθρωπο να προσέξει το παιδί... Και στο δικό μας το σπίτι οι «συνθήκες» θέλουν τη μαμά να περιμένει το παιδί να έρθει με το σχολικό, να καθίσουν μαζί να φάνε, να πουν τα νέα τους. Συνθήκες που δεν δόθηκαν, κατακτήθηκαν.  

Μετά, ρόλο παίζει και πόσο ώριμο είναι ένα παιδί. Μπορεί π.χ. η Λυδία να είναι πιο έτοιμη, πιο σκληραγωγημένη, να μην έχει φόβους, να νιώθει ασφαλής ούσα μόνη στο σπίτι. Οπότε, ναι, της εξηγείς μερικούς κανόνες και την αφήνεις για ένα συγκεκριμένο χρονικό διάστημα μόνη στο σπίτι. 

Αλλά, να σας πω κάτι; Τελικά νομίζω ότι όλο αυτό, εάν θα αφήσεις δηλαδή το παιδί μόνο στο σπίτι, εξαρτάται και από τη δική σου στάση. Τους δικούς σου φόβους μήπως κάποιος μπει, μήπως το παιδί χτυπήσει/καεί/γλυστρίσει και τότε τι, μήπως απλά δεν είσαι εκεί τη στιγμή που θα σε χρειαστεί.

Εγώ κάποιους από αυτούς τους παλεύω. Είμαι σε καλό στάδιο. Και η κόρη μου το ίδιο.