Φέτος γίνε Σκρουτζ με τα παιχνίδια του

Σήμερα το πρωί και πριν φύγει η κόρη μου για το σχολείο είχαμε χαζέψει με τις διαφημίσεις που βλέπαμε στην τηλεόραση. Κυριολεκτικά είχαμε χαζέψει όμως. 

Είχε πέσει πάνω μας ένα τσουνάμι χρωματιστών παιχνιδιών που μιλάνε, τραγουδάνε, κατουράνε, αρρωσταίνουν... Και εκείνη τη στιγμή η Ιωάννα σκέφτηκε ότι μάλλον θέλει να κάνει κάποιες αλλαγές στο γράμμα προς τον Άη Βασίλη, δηλαδή τον Αποστόλη, τον μπαμπά της και για λίγα λεπτά αμφιταλαντεύτηκε. Αλλά οκ, τελικά παρέμεινε πιστή στα αρχικά της αιτήματα. 

Φυσικά η κόρη μου έχει ένα σκασμό παιχνίδια στο δωμάτιό της. Όπως τα περισσότερα (τυχερά) παιδιά. Και όταν έρχεται μια φίλη της παίζουν πάντα τα ίδια, ή παίζουν χρησιμοποιώντας απλώς τη φαντασία τους και κανένα παιχνίδι. 

Και πάλι, παιχνίδια ζητάει. Παιδί είναι, οκ. Πόσα όμως; Πού είναι το ταβάνι;

Οι έρευνες λένε ότι όταν ένα παιδί έχει πολλά παιχνίδια δυσκολεύεται συγκεντρώσει την προσοχή του, δεν τα εκτιμά και τελικά δεν τα χαίρεται όσο ίσως νομίζουμε εμείς που τα δωρίζουμε. 

Ας είμαστε, λοιπόν, λίγο πιο φειδωλοί στην αγορά των παιχνιδιών. Δεν είναι τσιγκουνιά, είναι γενναιοδωρία προς τη δημιουργικότητα των παιδιών μας. 

Α, και αυτά με τα οποία δεν παίζει πια, ξέρεις, τα δωρίζουμε σε όσους έχουν ανάγκη. Νομίζω πως ήδη το έχεις κάνει.