Γιατί, γιατί, γιατί, μαμά;

Όταν το παιδί σου φτάνει τα 4-5, έρχεται η στιγμή που νιώθεις ότι δεν ξέρεις τίποτα. Ή σχεδόν τίποτα.

Το μικρό σου σε βομβαρδίζει με άπειρα γιατί, κάθε ώρα της ημέρας. Γιατί ο ουρανός είναι γαλάζιος; Γιατί πεθαίνουμε; Γιατί κοιμόμαστε το βράδυ; Γιατί δεν είμαστε ρομπότ; 

Είναι αυτή η ηλικία που δεν μπορείς να πετάξεις (ακόμα) ένα ωραιότατο: Δεν ξέρω, γκούγκλαρέ το! 

Είναι και το παιδί σου που σε κοιτάζει στα μάτια λες και είσαι ο φωτεινός παντογνώστης. Που δεν είσαι. Που κουράζεσαι να απαντάς στα γιατί, ακόμα κι αν έχεις τις απαντήσεις. Που θες να πεις αυτό που σου έλεγαν και οι γονείς σου: Γιατί έτσι. (αυτό με το γατί που πέρδεται, ας το αφήσουμε καλύτερα). 

Το παιδί σου έρχεται σε επαφή με τόσα καινούρια πράγματα και λογικό είναι να του γεννιούνται απορίες. Ο λόγος και η μνήμη του αναπτύσσονται και αρχίζει να συνδέει αιτίες και αποτελέσματα. Απλά, προσπαθεί να μάθει τον κόσμο.

Ακόμα κι αν οι απορίες του ακούγονται γελοίες ή εξωπραγματικά ευφάνταστες, καλό είναι να τις αντιμετωπίζεις με κατανόηση και διάθεση να τις λύσεις.

Προσάρμοσέ τις στην ηλικία του παιδιού, απαντώντας με απλά λόγια, αλλά μην του δώσεις λανθασμένες πληροφορίες καθώς όταν θα μεγαλώσει σίγουρα θα μπερδευτεί. 

Και ενώ είναι πολύ κολακευτικό το παιδί σου να σε βλέπει ως άλλον Αϊστάιν, εξήγησέ του ότι δεν τα ξέρεις όλα, αλλά πάντα υπάρχει τρόπος να μάθεις ό,τι κι αν θελήσεις. Απλά το γκουγκλάρεις.