Εγώ γιατί δεν έχω δικό μου δωμάτιο;

Και ποιος δεν ονειρεύεται ένα μεγάλο σπίτι με πολλά, φωτεινά δωμάτια, άπλετο χώρο για παιχνίδι και ξεκούραση και μια τεράστια αυλή με καταπράσινο γκαζόν; 

Πολλοί ονειρεύονται, λίγοι έχουν τη δυνατότητα. 

Και τι γίνεται όταν αγαπάς την οικογένεια, κάνεις δύο και τρία παιδιά (στα τρία θεωρείσαι ήδη πολύτεκνος...) αλλά η οικογενειακή εστία τα αναγκάζει να στριμώχνονται;

Και όταν είναι μικράκια, και ακόμα δεν καταλαβαίνουν και δεν επιζητούν την αξία του προσωπικού χώρου, κάπως τα βολεύεις. Με κουκέτες και καναπέδες που ανοίγουν το βράδυ και κλείνουν το πρωί. 

Όταν όμως τα παιδιά πάνε σχολείο έρχεται η στιγμή που συγκρίνονται με τους συμμαθητές τους, πάνε σε σπίτια φίλων που δεν μοιράζονται με κανέναν το δωμάτιό τους, και ζηλεύουν. Ζητάνε και αυτά τον δικό τους χώρο.

Ναι, είναι πολύ σημαντικό να έχεις τον χώρο σου, την ντουλάπα σου, τα κουτιά με τα παιχνίδια σου, το συρτάρι όπου κλειδώνεις το ημερολόγιό σου, την πόρτα που θα κλείσεις για να βρεθείς μόνος γιατί το έχεις ανάγκη, τα τετραγωνικά σου. 

Κι όμως οι ειδικοί υποστηρίζουν ότι τα αδερφάκια που μοιράζονται τον ίδιο χώρο έχουν πολλά να επωφεληθούν.  

- Είναι αυτό το μοίρασμα, που σου γίνεται μάθημα και τρόπος ζωής ακόμα και όταν μεγαλώνεις.

- Είναι αυτό το δέσιμο που δημιουργείται τα βράδια που κανένας δεν θέλει να κοιμηθεί παρά να τραγουδήσει, να γελάσει, να πει ιστορίες- σιγανά, μην ακούσουν οι γονείς. 

- Είναι ο αδερφός ή η αδερφή σου που ξενυχτάει διαβάζοντας και λίγο σε ενοχλεί το αναμμένο φως αλλά είσαι εκεί, κοιμισμένος συμπαραστάτης. 

- Είναι τα δάκρυα που τα βλέπεις ακόμα και μέσα στο απόλυτο σκοτάδι.

- Είναι οι κοινές αναμνήσεις που θα μοιράζεσαι με τα αδέρφια σου για μια ζωή. Ακόμα κι όταν πια θα έχεις το ολόδικό σου δωμάτιο, ή αυτό το μεγάλο σπίτι με την καταπράσινη αυλή.