Γιορτή της Μητέρας: Φέτος διεκδικώ τη μέρα μου – καθώς έμαθα επιτέλους να λέω «όχι» χωρίς ενοχές

Πάντα ένιωθα ότι η γιορτή της μητέρας ήταν μια μέρα γεμάτη «πρέπει». Ως μαμά, έχω μάθει να φροντίζω τους πάντες, να θέλω να τους ευχαριστώ όλους και να διατηρώ τις ισορροπίες, βάζοντας σχεδόν πάντα τον εαυτό μου τελευταίο. Πολλές φορές, ένιωθα ακόμη και ενοχές όταν η προσοχή στρεφόταν πάνω μου, αναλογιζόμενη όλα εκείνα που ίσως δεν έκανα «τέλεια» ως γονιός.

Όμως φέτος, αποφάσισα ότι είναι εντάξει να πω «όχι» και να ιεραρχήσω τις δικές μου ανάγκες. Κατάλαβα ότι μου αξίζει να διεκδικήσω ξανά αυτή τη μέρα και να την κάνω πραγματικά μια πηγή χαράς για μένα.

Σταμάτησα να προσπαθώ να τους ευχαριστήσω όλους. Συνειδητοποίησα ότι δεν είναι δίκαιο να περιμένω από την οικογένειά μου να μαντέψει τι θέλω, αν δεν το ζητήσω η ίδια ξεκάθαρα. Έτσι, αποφάσισα να μη δουλεύω με βάση την υποχρέωση.

Στο παρελθόν, ένιωθα αναγκασμένη να περάσω τη μέρα μου με συγκεκριμένο τρόπο: ένα τραπέζι με την πεθερά μου που πάντα είχε κάτι επικριτικό να πει, ή μια μεγάλη οικογενειακή συγκέντρωση που με κούραζε αντί να με χαλαρώνει. Φέτος, είπα στον εαυτό μου: «Είσαι ενήλικη. Μπορείς να αποφασίσεις τι είναι καλύτερο για σένα».

Ξέρω ότι όταν αρχίζουμε να βάζουμε όρια, κάποιοι μπορεί να αντιδράσουν με θυμό, παράπονα ή χειριστικά κλάματα. Δεν θα πέσω στην παγίδα. Υπάρχουν πολλές άλλες μέρες για να δω τους συγγενείς μου. Αν δεν μπορούν να σεβαστούν ότι έχω τις δικές μου ανάγκες, τους εξηγώ ευγενικά ότι φέτος θα κάνω τα πράγματα διαφορετικά. Χρειάζεται χρόνος για να προσαρμοστούν οι άλλοι στις αλλαγές μας, και αυτό είναι αποδεκτό.

Το πιο δύσκολο κομμάτι ήταν να αφήσω πίσω τις ενοχές. Συχνά σκεφτόμουν: «Μήπως είμαι εγωίστρια;». Μετά σκέφτηκα μια φίλη μου: Αν εκείνη επέλεγε να πάει στην παραλία με το παιδί της αντί για το καθιερωμένο, αγχωτικό brunch, θα την έκρνα; Φυσικά και όχι! Γιατί λοιπόν να κρίνω τόσο σκληρά τον εαυτό μου; Ο συμβιβασμός στις σχέσεις πρέπει να είναι αμφίδρομος. Αν θυσιάζομαι πάντα εγώ, αυτό δεν είναι συμβιβασμός, είναι απλώς υποταγή στις επιθυμίες των άλλων.

Φέτος, ξεκινάω μια νέα παράδοση. Αντί για το άγχος της προετοιμασίας ενός γεύματος, ίσως επιλέξω μια πεζοπορία μόνη μου ή ένα ήσυχο γεύμα έξω. Η γιορτή της μητέρας μπορεί να είναι δύσκολη για πολλούς – για όσες βιώνουν απώλεια, υπογονιμότητα ή δύσκολες σχέσεις. Γι' αυτό, επιλέγω να τιμήσω ό,τι αισθάνομαι σωστό για μένα.

Για να βοηθήσω κι εσένα να ξεκαθαρίσεις τι θέλεις, μοιράζομαι τις ερωτήσεις που έκανα στον εαυτό μου:

Με ποιον θέλω πραγματικά να περάσω τη μέρα μου;

Υπάρχουν άτομα που με στραγγίζουν ενεργειακά;

Τι μου άρεσε και τι με πίεζε στις περασμένες γιορτές;

Αν μπορούσα να κάνω οτιδήποτε, τι θα ήταν αυτό;

Πώς θα διαχειριστώ τις αντιδράσεις των άλλων;

Όπως και να επιλέξετε να περάσετε τη δική σας μέρα, ελπίζω να είναι αληθινή και σωστή για εσάς. Για μένα, φέτος, θα είναι μια μέρα ελευθερίας.