Σε ποιον αρέσουν τα reunions;

Δεν ξέρω, θέλω; Θέλω να γυρίσω στα παλιά; Δεν είμαι σίγουρη. Μια ματιά όμως πολύ θέλω να τη ρίξω. Στο τότε.

Στα χρόνια μου τα παιδικά, τα εφηβικά, στο δημοτικό, στο γυμνάσιο, στο λύκειο... Να δω φωτογραφίες 30 χρόνων και βάλε, παλιές. Να δω πώς έγιναν οι συμμαθητές μου. Μεγάλωσαν όμορφα; Κυνήγησαν τα όνειρά τους; Έκαναν παιδιά; Παντρεύτηκαν, χώρισαν; 

Ένα πρόσφατο κάλεσμα σε reunion με έβαλε σε αυτές τις σκέψεις. Δεν πήγα. Το reunion όμως εξελίχθηκε μέσα από το facebook, όπου βρεθήκαμε παλιοί γνώριμοι των ξύλινων θρανίων και του μαυροπίνακα, των εκδρομών και των σκασιαρχίων. 

Πόσο συγκινητικό να γυρίζεις το βλέμμα σου πίσω στα χρόνια της ανεμελιάς. Νομίζω τελικά ότι αυτό είναι που αποζητάς στα reunion. Τη χαμένη σου ανεμελιά, τις σκανταλιές σου, τις αγνές φιλίες και τους πλατωνικούς έρωτες.

Είναι όμως και το άλλο. Που τόσα χρόνια μετά έρχεσαι αντιμέτωπος με τον σημερινό εαυτό σου. Αυτόν που πρέπει να ξανασυστήσεις στους άλλους. Αυτόν που πάνω από όλα πρέπει να αναγνωρίσεις μόνη σου. 

Μεγάλωσες. Μεγάλωσες όμορφα; Χαίρεσαι τη ζωή σου; Αυτή τη φορά μην κάνεις κοπάνα από την αυτογνωσία σου. Κάτσε εκεί, και γράψε στον μαυροπίνακα της ζωής σου την αλήθεια.