Τι να κάνω τον θυμό μου

Στην αρχή ένιωσα άβολα. Μια επίθεση που μου ήρθε από το πουθενά. Η αλήθεια είναι, πως ποτέ δεν περίμενα από αυτό το πρόσωπο να μου φερθεί τόσο άδικα. Εξεπλάγην που αντιδρούσε σαν να μη με είχε γνωρίσει ποτέ κι όμως, έχουμε κάτι κοινό εκ φύσεως και πολλά περισσότερα που θα μας ενώνουν για πάντα. 

Αυτό το «για πάντα» ενδεχομένως να ξεγέλασε κι εσένα πολλές φορές. Διότι, είναι αδύνατο να εξωτερικεύεις αιωνίως θετικά συναισθήματα, από φόβο μη χαλάσεις μια προσωπική σχέση. Στην πραγματικότητα, δε, μια σχέση, ερωτική, φιλική, αδερφική, ανθρώπινη κινδυνεύει πολύ περισσότερο, όταν τα αρνητικά συναισθήματα θάβονται μέσα μας.

Και τι πάει να πει θετικά κι αρνητικά συναισθήματα; Αν είμαι συναισθηματικά φορτισμένη με τα πρώτα είμαι ο  «καλός» της υπόθεσης, ενώ αν εκνευρίζομαι, αν αντιδρώ και θυμώνω είμαι ο «κακός»; Ποιος το ορίζει και γιατί να με κρίνει;

Αν είχα ένα θερμόμετρο μπροστά μου εκείνη την ημέρα, θα είχε αγγίξει το μέγιστο βαθμό. Άκουγα προσεκτικά τις απόψεις. Προσπαθούσα να διατηρήσω την ψυχραιμία μου. Κάπου κάπου, δε σου κρύβω, ότι την έχανα. Απογοητευόμουν, αφού μου παρουσίαζε μια εικόνα του εαυτού μου – κόντρα ρόλο και όσα περισσότερα έλεγε, τόσο πιο πολύ «φούντωνα». 

Το ομολογώ, δεν άντεξα και πολύ. Εκδηλώθηκα, για προληπτικούς λόγους κυρίως, και εξέφρασα τον εκνευρισμό μου, πριν αυτός γίνει ηφαίστειο. Βλέπεις, ο θυμός έχει διαβαθμίσεις κι αποτελεί συναίσθημα, που αν δεν το εξωτερικεύσεις, θα συσσωρευτεί μέσα σου. Είναι μια διαφορετική, παράλογη, αλλά απολύτως αποδεκτή συναισθηματική εμπειρία. Δεν είναι «κακία». 

Όποιος σε κατηγορήσει ή κατακρίνει για το δικαίωμα του θυμού, κλείσε του το στόμα με μια αυθόρμητη απάντηση: Θυμώνω θα πει αισθάνομαι, αλλά παράλληλα νοιάζομαι, όχι εγωιστικά, αλλά ειλικρινά και ουσιαστικά.