Καλά δεν έμαθε;

Η δασκάλα είπε στους γονείς ότι για να μάθουν τα παιδιά να διαβάζουν χρειάζεται να αφιερώνουν 20 λεπτά κάθε μέρα στην ανάγνωση. Δεν αναφερόταν στο αναγνωστικό της τάξης αλλά σε άλλα εξωσχολικά βιβλία.
Σ’ αυτό το πλαίσιο ξεκίνησε η κόρη μου να διαβάζει ένα παραμύθι. Την πρώτη μέρα είχε τη διάθεση, είχε όμως και τις φυσιολογικές αντικειμενικές δυσκολίες. Την τρίτη μέρα άρχισε τα παζάρια: «Όχι 20 λεπτά σήμερα μαμά, 10 γιατί δεν έχω χρόνο»…
Έμεινα σταθερή και ήρεμη στα 20. Κάθε λέξη που διάβαζε με κοίταζε. Τη διάβασε σωστά; Πήρε την «έγκριση»; Και συνέχιζε. Είχε και δύσκολες λέξεις το συγκεκριμένο βιβλίο. Κάποιες επαναλαμβάνονταν. Την πρώτη φορά τις διάβαζε λάθος. Μερικές και τη δεύτερη και την τρίτη. «Καλά δεν έμαθε;» έλεγα από μέσα μου. «Αφού πριν λίγο το είπαμε». Και προσπαθούσε. Προσπαθούσε να τα πει σωστά και μαζί να πάρει την επιδοκιμασία μου με το βλέμμα, το θετικό κούνημα του κεφαλιού μου. Την αναγνώριση της μαμάς.
Αχ αυτή η μαμά (με το μαλλί όρθιο από τη δική της προσπάθεια)! Ούτε που μου πέρασε από το νου πως ήμουν εγώ στην ηλικία της, αν είχα τη διάθεση να διαβάζω ή όχι, αν ήμουν «καλή και υπάκουη» μαθήτρια. Ναι, πακετάκι πήγαιναν αυτά. Κοιτώντας την όμως συνειδητοποίησα τη δυσκολία και το μεγαλείο αυτού που έκανε. Μάθαινε να διαβάζει! «Ξαναπέστο», μου είπα. «Μαθαίνει να διαβάζει». Κάνει μια καινούρια αρχή. Μεγαλώνει. Δοκιμάζει. Respect! Τι μαγικό να συμμετέχεις (όχι πάντα ευχάριστα ή με την ίδια διάθεση, ομολογώ) σ’ αυτήν την προσπάθεια για εξέλιξη.
Να είσαι εκεί και να το θαυμάζεις το παιδί σου γι’ αυτά τα μικρά ή τα μεγάλα βήματα που κάνει!