Δικό σου, δικό μου, δικό μας

Μόνο για τα καλύτερα μου θέλω να σου μιλάω. Κι όλο τούτο τον καιρό, δεν είχα πολλά να σου πω. Γι' αυτό προτιμούσα να σωπαίνω.

Δεν θα ήθελα απλά για να είμαι παρούσα,  αφού δεν είχα "τα καλύτερα" να σου πω, να επέμβω στην δική σου προσωπική σου πραμάτεια. Σ' όλα όσα σε βοηθούν ή σε δυσκολεύουν, σε γυρίζουν πίσω, σε ξαναβάζουν σε σειρά, σε φέρνουν σε αμηχανία, σε ταξιδεύουν,...σου...σε....

Πίστευα και ευτυχώς πιστεύω ακόμα, πως ό,τι φόρεσες, είπες, διάβασες, άνοιξες, τέλειωσες, γνώρισες, διάλεξες, άφησες, αγκάλιασες, πέταξες, αγάπησες, κράτησες... είναι αδιαπραγμάτευτα και μοναδικά ΔΙΚΟ ΣΟΥ. Κανείς δεν έχει δικαίωμα ούτε να το "ερμηνεύσει", ούτε να τ' αγγίξει.

Αν σου μιλούσα, λοιπόν, θα έκανα παράνομη εισβολή στον ερμητικά κλειστό δικό σου χώρο.

Και κοίτα που με το "έμπα" τούτης της παράξενης άνοιξης, ήρθε η ανατροπή!

Άρχισε να κανεi παιχνίδι στη νουάρ καθημερινότητα ένα ολοκαίνουργιο χρωματιστό όνειρο που έσερνε ένα μεγάλο τρελό ανυπόταχτο λουλούδι, ένα υπερβολικά φωτεινό χαμόγελο, μια παράφορη ταραγμένη αλήθεια, μια αθώα ροζ αρχή ακατάλληλης (για μεγάλους) ιστορία, ένα σιωπηλό "πάντα", έναν ήλιο κλέφτη, έναν ήρωα άγνωστο, ερωτικό και γενναίο, μια καινούργια διαδρομή επί χάρτου, ένα εμμονικό φεγγάρι, μια λέξη που μπορεί και ξέρει να με ησυχάζει και μια σελίδα βιβλίου του Breton (που λατρεύω) και που με "έτρεφε" για χρόνια: "χρυσή μου φαντασία, αν υπάρχει κάτι που αγαπώ σε σένα είναι ότι δεν συγχωρείς ποτέ".

Τα καλύτερα μου. Όλα. 

Ήθελα να τα μοιραστώ μαζί σου. Μαζί να τα πάμε παραπέρα. Να τα προχωρήσουμε και να τα ζήσουμε.

Να τα πλέξουμε σφιχτά με πασχαλιές και λουλούδια απ' το Μαγιάτικο στεφάνι.

Να τα βάλουμε το καθένα στο δικό του κήπο. Κι εκεί να τα σμίξουμε με τα μεγάλα μας  κόκκινα "ναι".

Ξέρω πως συμφωνείς.

Και σου γνέφω πως είμαι (πάλι) εδώ.

Φιλιά