Η μανία του "απαραίτητου"

H μανία του "απαραίτητου". " Θα πω μόνο τα απαραίτητα, θα πάρω τα απολύτως απαραίτητα, θα γράψω τα εντελώς απαραίτητα, θα περάσω με τα απαραίτητα..", και πάει λέγοντας. Είναι επειδή όλο το χειμώνα μαζεύτηκαν πολλά. Πάρα πολλά. Κι επιθυμίες, και μυστικά, κι ανατροπές, και παρουσίες, και ρόλοι και ιστορίες, κι αλήθειες, και ώρες και βράδια, και.. Θες από ανασφάλεια, θες από συνήθεια, θες από χούι, πάντως μαζεύτηκαν. Και τώρα γράφεις- σκίζεις-πετάς, γεμίζεις- αδειάζεις- ξαναγεμίζεις-ξαναπετάς. Και τα σημειωματάρια, τα σακίδια, τα δωμάτια, οι δρόμοι μοιάζουν αφιλόξενα σ' αυτά σου τα "απαραίτητα".

Προτείνω να χαλαρώσεις. Να θυμηθείς πως τα μικρά και τα μεγάλα πάνε (σχεδόν) πάντα μαζί. Όπως οι υποσχέσεις και τα καλοκαίρια, όπως οι επιθυμίες και οι νύχτες, ή όπως οι λέξεις και τα αινίγματα, όπως τα ταξίδια  και οι επιστροφές,  ή όπως τα παιδιά και τα παραμύθια. Κάνεις τις δικές σου μαγικές εικόνες. Όχι, δεν στριμώχνεις τίποτα. Φτιάχνεις τις προσωπικές σου οδηγίες χαλάρωσης, αδειάζεις το μυαλό σου από άχρηστες σκέψεις και δεν αφήνεις κανένα σκοτάδι να κοροϊδέψει το δικό σου φως. 

Ξαναρχίζεις.

Έχεις δικαίωμα ΚΑΙ στο απαραίτητο λάθος.