Σόφη Παπαδοπούλου: «Η φιλία δεν είναι αντρικό προνόμιο» 

Για τη φιλία, τα social media αλλά και τις ΗΠΑ του σήμερα μιλάει η Σόφη Παπαδοπούλου, σκηνοθέτιδα της παράστασης «Σε μια… μέρα», στη Γωγώ Καρκάνη και το AllYou.gr

Γωγώ Καρκάνη

Δύο παλιοί φίλοι, που κάνουν παρέα από το πανεπιστήμιο, αποφασίζουν να ξανασυναντηθούν μετά από τέσσερα χρόνια, στη διάρκεια των οποίων η επικοινωνία τους περιοριζόταν στην ανταλλαγή μηνυμάτων στα social media. Και τότε, ανακαλύπτουν ότι τους χωρίζουν πολλά. Ίσως περισσότερα από όσα μπορεί να αντέξει η φιλία τους. Έχουν αλλάξει τόσο πολύ; Ή μήπως δεν είχαν γνωρίσει ποτέ αληθινά ο ένας τον άλλο;

Αν αυτό το σενάριο, της μαύρης κωμωδίας «Σε μία… μέρα» του Άλλεν Μπάρτον, που ανεβαίνει κάθε Δευτέρα και Τρίτη στο Ίδρυμα «Μιχάλης Κακογιάννης», σου θυμίζει κάτι από την προσωπική ζωή σου, δεν πρέπει να τη χάσεις. Δεν έχει σημασία που οι ήρωές της είναι δύο μεσήλικες άντρες, ο Τζεφ και ο Νταν: με αφορμή την ιστορία τους ο συγγραφέας του έργου μιλάει για θέματα που μας αγγίζουν όλους, όπως η αγάπη, ο έρωτας, η αφοσίωση, το πέρασμα του χρόνου, αλλά και τα social media, η πολιτική ορθότητα, η ομοφυλοφιλία, η Αμερική του σήμερα. Και όλα αυτά σε ένα κείμενο του οποίου η θεατρική ερμηνεία δεν ξεπερνάει τη 1,5 ώρα, που δεν σε κουράζει ούτε στιγμή και που δεν καταφεύγει σε κλισέ και εύκολα τσιτάτα, αλλά επιστρατεύει ένα οξυδερκές και συχνά ανελέητο χιούμορ για να θίξει ακόμα και δυσβάστακτα ζητήματα όπως το διαζύγιο και ο θάνατος.

Η σκηνοθετική προσέγγιση της Σόφης Παπαδοπούλου αναδεικνύει τις αρετές του κειμένου του Μπάρτον και τις ερμηνευτικές ικανότητες των ηθοποιών (Κίμων Φιορέτος, Φάνης Παυλόπουλος), οι οποίοι, σημειωτέον, στη διάρκεια του σεισμού που συνέβη κοντά στην Αθήνα την ώρα της πρεμιέρας δεν έχασαν ούτε ατάκα, αλλά συνέχισαν να παίζουν με αξιοθαύμαστο επαγγελματισμό και ψυχραιμία! Με αφορμή το «Σε μία… μέρα» μιλήσαμε με τη σκηνοθέτιδα για το έργο και τη θεματική του.   

semiamera750.jpg
Η εικόνα από την αφίσα της παράστασης.

Η φιλία στην εποχή του Facebook

Στην αρχή της παράστασης οι ήρωες συζητούν το «κλασικό» ερώτημα της ψηφιακής εποχής: αν τα social media μας αποξενώνουν ή αν ωφελούν τις προσωπικές σχέσεις. Εσείς τι πιστεύετε; 

«Πιστεύω ότι τα social media σε βοηθούν να μείνεις σε επαφή αλλά όχι απαραίτητα πραγματικά συνδεδεμένος με κάποιον. Μπορεί να μην έχεις δει κάποιον για χρόνια αλλά να γνωρίζεις πού πήγε διακοπές, τι έφαγε, πώς γιόρτασε τα γενέθλιά του, τι ταινίες του αρέσουν, τι κάνουν τα παιδιά του κτλ., αλλά όταν τον ξανασυναντήσεις να συνειδητοποιήσεις ότι στην πραγματικότητα δεν το γνωρίζεις καθόλου, ότι δεν σου πηγαίνει ως άτομο, ότι ο συγχρωτισμός μαζί του είναι δύσκολος. Εάν η επαφή μέσω social media δεν συνδυάζεται με τη φυσική επαφή όπου μπορείς να πιάσεις την αύρα και το vibe του άλλου, θεωρώ ότι μοιραία θα οδηγήσει σε αποξένωση».   

Θα μπορούσε το έργο του Μπάρτον να ανεβεί με ηρωίδες δύο γυναίκες της μέσης ηλικίας, στη θέση των Τζεφ και Νταν; Από ποιες απόψεις διαφέρει μια αντρική φιλία από μια γυναικεία, κατά τη γνώμη σας;

«Βεβαίως και θα μπορούσε ν’ ανέβει με γυναίκες πρωταγωνίστριες, δεδομένου ότι η παράσταση αφορά την προβληματική σχέση δύο φίλων και θίγει θέματα που αφορούν εξίσου άντρες και γυναίκες – λόγου χάρη το διαζύγιο, τη σεξουαλική ταυτότητα, το δικαίωμα επιλογής, την κρίση της μέσης ηλικίας κ.ά. Σε αυτή την περίπτωση όμως το κείμενο του έργου θα χρειαζόταν να διαφοροποιηθεί ως προς τον κώδικα επικοινωνίας που έχουν οι γυναίκες, σε σχέση με τους άντρες, και να προσαρμοστεί ώστε να αναδείξει το ταξίδι των πρωταγωνιστών μέσα από το πρίσμα της γυναικείας ματιάς». 

Η παράσταση

Από ποιες απόψεις το «Σε μία… μέρα» παρουσιάζει ενδιαφέρον για τον  Έλληνα θεατή και ειδικότερα για μια γυναίκα; 

«Ο Άλλεν Μπάρτον, συγγραφέας του έργου, είναι φίλος και συνεργάτης μου στο Beverly Hills Playhouse. Στην πρεμιέρα του έργου στο Skylight Theater στο Λος Άντζελες ο Άλλεν με ρώτησε αν πίστευα ότι το έργο θα μπορούσε να αγγίξει και θεατές εκτός ΗΠΑ. Του απάντησα ότι θεωρούσα πως η θεματική και τα μηνύματα του έργου είναι οικουμενικά. Τέσσερα χρόνια μετά, το έργο ανεβαίνει στην Ελλάδα, έχοντας ήδη διανύσει μια θεαματική πορεία στις ΗΠΑ και στη Γαλλία.

»Η φιλία δεν είναι αντρικό προνόμιο. Πιστεύω ότι το έργο ευαισθητοποιεί εξίσου το γυναικείο κοινό αφού αφορά στο “ξεκαθάρισμα” μιας φιλικής σχέσης που δεν μπορεί πλέον να περπατήσει με τους βηματισμούς του παρελθόντος. Μέσα από την πάλη των πρωταγωνιστών ξεφουσκώνουν στερεότυπα και απόψεις για τη φιλία, φέρνοντάς τους αντιμέτωπους με την αλήθεια και την πραγματικότητα της ενηλικίωσης».

Ποιες προκλήσεις έκρυβε για εσάς, ως γυναίκα, η σκηνοθεσία ενός έργου με θέμα μια αντρική φιλία και ήρωες δύο άντρες;

«Οι προκλήσεις που αντιμετώπισα δεν θα ήταν καθόλου διαφορετικές εάν σκηνοθετούσα ένα έργο με θέμα τη φιλία δύο γυναικών. Η θεματική του “Σε μια… μέρα” δεν εστιάζει στη σεξουαλική ταυτότητα των πρωταγωνιστών, αλλά στην εσωτερική τους πάλη και στην (πλέον) προβληματική διαπροσωπική τους σχέση, που καλούνται να διαχειριστούν εάν πρόκειται να παραμείνουν φίλοι». 

Σε παραστάσεις του εξωτερικού, οι δύο ήρωες έχουν τοποθετηθεί στο τραπέζι μιας καφετέριας. Για ποιο λόγο εσείς επιλέξατε ως σκηνικό της παράστασης ένα παγκάκι στη διάρκεια του φθινοπώρου;

«Υιοθέτησα μια διαφορετική σκηνοθετική προσέγγιση, η οποία κατά την άποψη μου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που υποβοηθεί την ενσυναίσθηση του θεατή με τους δύο πρωταγωνιστές. Το σκηνικό με το “γυμνό” παγκάκι του πάρκου και τα πεσμένα φύλλα ολόγυρα συμβολίζει την αποσυντιθέμενη φιλία των δύο πρωταγωνιστών και την εσωτερική απογύμνωση στην οποία υποβάλλονται κατά τη διάρκεια του έργου. Ακριβώς όπως η φύση αποσυντίθεται το φθινόπωρο πριν παγώσει το χειμώνα. Εξάλλου, πιστεύω ότι το σκηνικό του πάρκου αφήνει στους δυο ηθοποιούς πολύ μεγαλύτερα περιθώρια δημιουργικής κίνησης και ρεαλιστικής έκφρασης σε σχέση με τον περιορισμένο χώρο του τραπεζιού μιας καφετέριας».

Το «Σε μία… μέρα» γεννά, μεταξύ άλλων, το ερώτημα αν μια φιλία μπορεί να επιβιώσει στηριγμένη στο παρελθόν της, όσο έντονες κι αν είναι οι διαφορές που χωρίζουν, μετά από πολλά χρόνια, τους δύο φίλους. Εσείς, τι πιστεύετε; Η φιλία των Τζεφ και Νταν μπορεί να επιβιώσει στην αληθινή ζωή;

«Τελικά ίσως να μην μπορεί να επιβιώσει. Ίσως να μην μπορούν να παραμείνουν φίλοι εάν δεν βρουν νέους κώδικες συμπεριφοράς και επικοινωνίας. Θεατρικά, το “Σε μια… μέρα” κινείται στον άξονα του Αμερικανικού Ρεαλισμού και δεν έχει happy end».  

Η Αμερική του Τραμπ

Το «Σε μία… μέρα» γράφτηκε το 2013, την περίοδο της προεδρίας του Ομπάμα. Θα μπορούσαμε να βρούμε στο έργο αναφορές στην αμερικανική πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής, αλλά και στις ΗΠΑ του σήμερα, με τον Ντόναλντ Τραμπ στην προεδρική καρέκλα; 

«Το “Σε μία… μέρα” γράφτηκε τη χρονιά που ο Μπαράκ Ομπάμα επικράτησε οριακά στην εκλογική αναμέτρηση και καθρεφτίζει τη διαίρεση και τη διαταραγμένη “νέα τάξη” πραγμάτων στις ΗΠΑ, που τελικά κατέληξε στην αντιδραστική ψήφο και την εκλογή του Ντόναλντ Τράμπ τέσσερα χρόνια αργότερα. Η “νέα τάξη”  πραγμάτων, που επέφεραν στις ΗΠΑ η παγκοσμιοποίηση και οι νέες τεχνολογίες στον τομέα της εργασίας, καθώς και η φιλελεύθερη πολιτική ορθότητα, που εκφράστηκε με την παροχή περισσότερων δικαιωμάτων και ευκαιριών σε κοινωνικές και φυλετικές ομάδες και μειονότητες, έκανε πολλούς Αμερικανούς να αισθανθούν περιθωριοποιημένοι και σε αναζήτηση μιας νέας ταυτότητας. Στο λυκαυγές της εκλογής Τραμπ υπήρχαν πολλοί “θυμωμένοι” Αμερικανοί και Αμερικανίδες που ήθελαν την Αμερική τους πίσω, όπως ο Νταν στο έργο».

Το «Σε μία… μέρα» ανεβαίνει κάθε Δευτέρα και Τρίτη βράδυ (21.30), έως τις 27/2, στο Μαύρο Κουτί / Black Box του Ιδρύματος «Μιχάλης Κακογιάννης», Πειραιώς 206 (ύψος Χαμοστέρνας), Ταύρος, τηλ.: 210 3418550 και 210 3418579. Γενική είσοδος: 10 €. Πληροφορίες-εισιτήρια: www.mcf.gr 
 



About us

allYOU

Φρέσκο (ολόφρεσκο), δικό σου (καταδικό σου) site:
allyou.gr. Δηλαδή όλη εσύ, όλα εσύ. Όλα για σένα, όλα από σένα.

Ποιοι είμαστε

Top
0
Shares

Σου αρέσει αυτό που διάβασες;

Ακολούθησέ μας στα social. Κάνε κλικ σε ένα από τα εικονίδια!

0
Shares