Γιασεμί Κηλαηδόνη: «Ως γυναίκες ζούμε με μια διαρκή εγρήγορση και ως καλλιτέχνες έχουμε ευθύνη να μη σιωπούμε και να μη συνηθίζουμε τη βία»

Με αφορμή την εμφάνισή της στη θεατρική παράσταση, εμπνευσμένη από το ομότιτλο βιβλίο, «Η πλεξούδα», η ταλαντούχα Γιασεμί Κηλαηδόνη, μιλάει για τον ρόλο της και απαντάει στις ερωτήσεις της Αγγελικής Λάλου σε μια συνέντευξη εφ’ όλης της ύλης για το allyou.gr.
Τι νιώσατε την πρώτη φορά διαβάζοντας την Πλεξούδα;
Η Πλεξούδα με συγκλόνισε από την πρώτη ανάγνωση. Όχι μόνο για τη δύναμη των ιστοριών της, αλλά γιατί μου αποκάλυψε κάτι βαθύτερο: ότι οι ζωές μας, όσο μακρινές κι αν μοιάζουν, είναι άρρηκτα συνδεδεμένες. Είναι ένα βιβλίο που δεν σε αφήνει απλώς να το διαβάσεις, αλλά σε καλεί να πάρεις θέση, να αναμετρηθείς με την ευθύνη σου απέναντι στον κόσμο.

Ποιος είναι ο δικός σας ρόλος στην Πλεξούδα και μιλήστε μας λίγο για τη θεατρική μεταφορά της;
Υποδύομαι τη Σμίτα, μια γυναίκα από την κάστα των Ανέγγιχτων στην Ινδία. Είναι μια μητέρα που ζει στο περιθώριο, σε συνθήκες ακραίας φτώχειας και κοινωνικού αποκλεισμού, αλλά τολμά να φανταστεί ένα διαφορετικό μέλλον για την κόρη της. Αυτή η τόλμη είναι και η καρδιά του ρόλου.
Η θεατρική μεταφορά που επέλεξε η σκηνοθέτης μας Κυριακή Σπανού είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και απαιτητική. Βασίζεται στην πρωτοπρόσωπη αφήγηση, στη σωματικότητα την οποία καλούμαστε εγώ και οι αγαπημένες μου συνάδελφοι, Παναγιώτα Βλαντή και Χρύσα Βακάλη να υπηρετήσουμε. Οι τρεις ιστορίες δεν αφηγούνται απλώς παράλληλα — πλέκονται μεταξύ τους, όπως ακριβώς και οι ζωές των ηρωίδων.

Υπάρχει κάποιος ρόλος που θα θέλατε οπωσδήποτε να υποδυθείτε;
Με ενδιαφέρουν οι ρόλοι που βρίσκονται σε κρίσιμες καμπές, εκεί όπου ο άνθρωπος αναγκάζεται να επαναπροσδιορίσει τον εαυτό του. Παράλληλα, νιώθω πως έχει έρθει η στιγμή να δοκιμαστώ και σε μια κωμωδία — κάτι που δεν έχω κάνει μέχρι τώρα και με εξιτάρει ιδιαίτερα.

Πώς νιώθετε ως γυναίκα του σήμερα με την αύξηση της έμφυλης βίας και των γυναικοκτονιών;
Νιώθω θυμό, θλίψη και βαθιά ανησυχία. Δεν μιλάμε πια για μεμονωμένα περιστατικά, αλλά για μια σκληρή κοινωνική πραγματικότητα. Ως γυναίκες ζούμε με μια διαρκή εγρήγορση και ως καλλιτέχνες έχουμε ευθύνη να μη σιωπούμε και να μη συνηθίζουμε τη βία.

Νιώσατε ποτέ ότι δεν μπορούσατε να κάνετε κάτι επειδή ήσασταν γυναίκα;
Ναι, κυρίως μέσα από υπόγειους μηχανισμούς αμφισβήτησης και στερεοτύπων. Όχι πάντα με απαγορεύσεις, αλλά με σιωπηλές προσδοκίες που λειτουργούν περιοριστικά και σε ακολουθούν για χρόνια.

Πώς επιλέγετε το υλικό με το οποίο θέλετε να ασχοληθείτε;
Με οδηγεί η ανάγκη και η αλήθεια. Αν ένα έργο με ταράξει, αν με φέρει σε εσωτερική σύγκρουση και με αναγκάσει να πάρω θέση, τότε ξέρω ότι αξίζει να το υπηρετήσω.
Είμαι ήδη 25 χρόνια στον χώρο και νιώθω πολύ χαρούμενη που έχω διαμορφώσει ένα δικό μου θεατρικό κοινό, που με στηρίζει και με ακολουθεί στις επιλογές μου, ακόμη κι όταν αυτές είναι απαιτητικές ή θεωρούνται ρίσκο.

Θα μεγαλώνατε διαφορετικά ένα αγόρι από ένα κορίτσι;
Όχι. Έχω μια κόρη εννέα ετών και αυτό κάνει αυτή την ερώτηση απολύτως υπαρξιακή για μένα. Πιστεύω ότι τα παιδιά χρειάζονται τα ίδια θεμέλια: σεβασμό, όρια, ελευθερία έκφρασης και ενσυναίσθηση. Μόνο έτσι μπορούν να μεγαλώσουν χωρίς φόβο και χωρίς στερεότυπα.

Τι σας δίνει δύναμη κι ελπίδα να προχωράτε;
Οι ανθρώπινες σχέσεις και η συλλογικότητα. Η αίσθηση ότι δεν είμαστε μόνοι. Και η πίστη ότι η τέχνη εξακολουθεί να μπορεί να ανοίγει συζητήσεις και να λειτουργεί ως αντίσταση.

Πώς είναι μια συνηθισμένη σας μέρα;
Ξεκινά πάντα με τη μητρότητα. Η κόρη μου είναι το πρώτο μου μέλημα και αυτή που δίνει τον ρυθμό της ημέρας. Μετά έρχεται η δουλειά: πρόβες, διάβασμα, σκέψη, προετοιμασία. Το θέατρο δεν σταματά ποτέ στο ωράριο της σκηνής — συνεχίζεται στο μυαλό και στο σώμα. Προσπαθώ να βρίσκω μικρές ανάσες μέσα στη μέρα και το βράδυ, αν υπάρχει παράσταση, όλα συγκεντρώνονται εκεί.

Ποιες γυναίκες έχουν μέχρι στιγμής αποτελέσει πηγή έμπνευσής σας;
Με εμπνέουν βαθιά οι γυναίκες της καθημερινότητας — εκείνες που παλεύουν αθόρυβα, που αντέχουν, που μεγαλώνουν παιδιά, που εργάζονται, που μεταναστεύουν, που επιμένουν.
Σε προσωπικό επίπεδο, η μητέρα μου, Άννα Βαγενά, και η αδελφή μου, Μαρία Κηλαηδόνη, είναι γυναίκες που θαυμάζω βαθιά. Μάλιστα, ήταν οι πρώτες που διάβασαν την Πλεξούδα και η ιδέα να μεταφερθεί στο θέατρο για πρώτη φορά– γεννήθηκε από τη μητέρα μου.

Έχετε κάποιο μάντρα ή απόφθεγμα που σας συνοδεύει;
Να μη φοβάμαι να είμαι ο εαυτός μου, ακόμη κι όταν αυτό έχει κόστος.

Τι άλλα σχέδια έχετε για το άμεσο μέλλον;
Θέλω να συνεχίσω να συμμετέχω σε έργα με κοινωνικό και ανθρώπινο αποτύπωμα, αλλά ο επόμενος στόχος μου είναι να δοκιμαστώ και σε μια κωμωδία, ένας είδος που δεν έχω ως τώρα υπηρετήσει — γιατί το φως είναι εξίσου απαραίτητο με το σκοτάδι!

Μια ευχή για τη νέα χρονιά;
Λιγότερος φόβος, περισσότερη αλληλεγγύη και περισσότερη αλήθεια.

 Μπορεί να σας ενδιαφέρει

Διαβάστε ακόμα

Η κωμικός Ήρα Κατσούδα κάνει Όμορφες Σκέψεις κάθε Πέμπτη στο Olvio, αλλά τώρα τις μοιράζεται στην Αγγελική Λάλου και στο allyou.gr