Χριστίνα Βούλγαρη: «Το Pride έχει πολλά να δώσει. Δεν είμαστε σε σημείο να μην μας νοιάζει»

Δώσαμε ραντεβού στα Εξάρχεια, για μία ακόμη φορά. Ανεβαίνω βιαστικά τη Χαριλάου Τρικούπη για να βρω τραπέζι στο Σέλας, που τα απογεύματα του καλοκαιριού είναι πάντα φίσκα. Χώνομαι κάπου μέσα, αν και ο τόπος βράζει και βλέπω τη Χριστίνα να με ψάχνει έξω.

Δεν είμαστε φίλες, αλλά έτσι ακριβώς νιώθω κάθε φορά που τη βλέπω. Είτε είναι για συνέντευξη, είτε σε κάποιο από τα stand up της, είτε σε κάποιο event, νιώθω μία οικειότητα λες και γνωριζόμαστε χρόνια. «Δεν έχω ετοιμάσει ερωτήσεις γιατί σε καμία περίπτωση δεν βλέπω αυτή τη συνέντευξη ως συνέντευξη». Μου έδειξε τον καινούριο ροζ αναπτήρα της με τρομερό ενθουσιασμό και αφού τον κοιτάξαμε για μερικά δευτερόλεπτα, ξεκινήσαμε.

Το φετινό Pride

Αφορμή για να βρεθούμε ήταν η συμμετοχή της στο φετινό Pride, καθώς θα παρουσιάσει το κεντρικό event μαζί με την drag queen Andromeda Balls, έπειτα από πρόταση της διοργάνωσης. Όπως εξηγεί, η επιλογή αυτή συνδέεται με την πρόθεση να αναδειχθούν οι θηλυκότητες στο επίκεντρο της διοργάνωσης. «Έχω παρουσιάσει ξανά το απογευματινό Pride πριν λίγα χρόνια και pre-Pride events. Αν δεις το φετινό πρόγραμμα, το 90% είναι γυναίκες και αυτό έχει μεγάλη αξία λόγω των συνθηκών που βιώνουμε. Είμαι πολύ χαρούμενη», αναφέρει.

Μιλώντας για τη σημασία του Pride σήμερα, τονίζει ότι η διοργάνωση παραμένει βαθιά πολιτική και επίκαιρη. «Το Pride έχει πολλά να δώσει. Δεν είμαστε σε σημείο να μην μας νοιάζει και δεν συμβολίζει σίγουρα μόνο τη χαρά. Ειδικά φέτος, με τόσες επιθέσεις σε τρανς άτομα και όχι μόνο, υπάρχει πλέον ένα πιο πολιτικό αίτημα που πρέπει να μπει πιο καθαρά».

Αναφερόμενη στο φετινό σύνθημα «ΣΕ ΑΦΟΡΑ», υπογραμμίζει τη διπλή του ανάγνωση και τη σύνδεση των ΛΟΑΤΚΙ διεκδικήσεων με τα ευρύτερα κοινωνικά ζητήματα. «Το φετινό σύνθημα "ΣΕ ΑΦΟΡΑ" έχει δύο αναγνώσεις. Η πρώτη είναι ότι αφορά όλους μας όταν δυσκολευόμαστε να βρούμε δουλειά ή ενοίκιο. Από την άλλη, είμαστε εν μέσω πολέμου και γυναικοκτονιών, τα οποία επίσης μας αφορούν. Οι διεκδικήσεις των ΛΟΑΤΚΙ ατόμων αφορούν την κοινωνία συνολικά. Αν είσαι οκ με τις επιθέσεις, θα είσαι ο επόμενος. Δεν ξέρω αν υπάρχει κάτι που συμβαίνει πια στην κοινωνία κι εσύ μπορείς να πεις ότι δεν σε αφορά».

H queer Gen Z

Σχετικά με το κατά πόσο υπάρχει πρόοδος στα ζητήματα ορατότητας και αποδοχής, διαπιστώνει ότι οι νεότερες γενιές είναι περισσότερο ενημερωμένες, χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι έχουν εξαλειφθεί τα φαινόμενα βίας. «Αν και είμαι millennial, έχω επαφή με την Gen Z, με παιδιά που έρχονται στο κοινό ή μαθητές στα σεμινάρια κωμωδίας που κάνω. Μπορώ να σου πω με βεβαιότητα ότι είναι πιο διαβασμένα από εμάς. Ξέρουν ήδη περισσότερα πράγματα για την ταυτότητά τους και έχουν μεγαλύτερη πρόσβαση στην εκπροσώπηση, που εμείς δεν είχαμε στην αντίστοιχη ηλικία».

Ωστόσο, επισημαίνει πως η κοινωνική πραγματικότητα παραμένει αντιφατική. «Υπάρχουν εξάρσεις βίας στην κοινωνία, επομένως δεν μπορούμε να μιλήσουμε για εξέλιξη σε θέματα ασφαλείας. Οι φασιστικές τάσεις δεν έχουν σταματήσει. Απλώς αλλάζουν τα πολιτικά πρόσωπα. Και βλέπουμε βία. Με πιάνει ένα άγχος όταν σκέφτομαι τα queer παιδιά με αντίστοιχη εμφάνιση στο σχολείο. Από την άλλη, τι ωραία που πλέον το κάνουν και δεν το σκέφτονται, όπως εμείς κάποτε. Δεν ξέρω πώς είναι οι κοινωνικοί δεσμοί τους, γιατί μιλάμε για παιδιά του COVID που γεννήθηκαν έχοντας Internet, αλλά σίγουρα είναι ενημερωμένα».

Γυναίκες στην κωμωδία

Μιλώντας για τον χώρο της κωμωδίας, σημειώνει ότι οι έμφυλες ανισότητες παραμένουν παρούσες, όπως συμβαίνει και σε πολλούς άλλους επαγγελματικούς χώρους. «Η απάντηση στην ερώτηση πώς είναι να είσαι γυναίκα στην κωμωδία είναι ότι είναι όπως σε όλες τις άλλες δουλειές. Δεν έχει μεγάλη διαφορά. Αν εξαιρέσεις τα επαγγέλματα φροντίδας, όλα τα άλλα είναι ανδροκρατούμενα και ειδικά αν υπάρχει ιεραρχία, είναι μόνο άντρες».

Χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα τον χώρο του μπαλέτου, επισημαίνει ότι ακόμη και σε τομείς όπου οι γυναίκες αποτελούν την πλειοψηφία, οι θέσεις εξουσίας παραμένουν κυρίως ανδρικές. «Κάποια στιγμή είχαν κάνει διαμαρτυρία στο Μπαλέτο της Νέας Υόρκης. Η συντριπτική πλειοψηφία των χορευτών είναι γυναίκες, αλλά οι χορογράφοι και όσοι είναι σε θέσεις ηγεσίας είναι αποκλειστικά άντρες. Άρα οι γυναίκες δεν κυριαρχούν ούτε στο μπαλέτο».

Όπως εξηγεί, τα στερεότυπα γύρω από τις γυναίκες στην κωμωδία εξακολουθούν να επηρεάζουν την πρόσληψη του κοινού. «Στην κωμωδία συνεχίζει να υπάρχει αυτό το "οι γυναίκες δεν είναι αστείες", όπως το "οι γυναίκες δεν ξέρουν μαθηματικά", οπότε εγώ πρέπει να αποδείξω εξαρχής ότι είμαι αστεία. Ενώ αν δεις έναν άντρα κωμικό στη σκηνή, πιστεύεις ότι θα γελάσεις σίγουρα. Το λαμβάνεις και από το κοινό. Αλλά ειδικά για εμένα, πιστεύω ότι όταν βλέπεις να ανεβαίνει στη σκηνή μία γυναίκα που είναι και εμφανώς λεσβία και plus size, η αντίδραση είναι αρνητική, ειδικά αν μιλάμε για το Internet».

Παράλληλα, αναγνωρίζει ότι έχουν αλλάξει τόσο η ίδια όσο και τα θέματα που επιλέγει να πραγματεύεται μέσα από τη δουλειά της. «Το παρατηρώ στο ότι πια με αφορούν άλλα πράγματα, για τα οποία θέλω να μιλήσω, και ταυτόχρονα βλέπω και το πόσο πιεσμένος είναι ο κόσμος. Πριν λίγα χρόνια μπορεί να έκανα αστεία για τη βία στις σχέσεις, αλλά με τόσες γυναικοκτονίες κανείς δεν έχει πια την αντοχή να τα δει χιουμοριστικά, και είναι λογικό. Πέρα από το τι θέλω να πω, με ενδιαφέρει και το κλίμα που δημιουργείται στις παραστάσεις μου. Το κάνω με φροντίδα και νοιάξιμο για το κοινό».

Σε προσωπικό επίπεδο, η είσοδος στη δεκαετία των 40 έχει φέρει νέες σκέψεις και προτεραιότητες. «Το καινούριο μου χόμπι είναι να πηγαίνω συχνά σε γιατρούς και έχω αρχίσει να σκέφτομαι σε βάθος χρόνου, πράγμα που πάντα με δυσκόλευε. Έχω αρχίσει και παρατηρώ περισσότερο τις διαφορές των ανθρώπων σε επίπεδο ηλικιών. Τώρα είναι "εμείς και αυτοί". Πλέον αντιλαμβάνομαι τη διαφορά τόσο με τα 30 όσο και με τα 45, αλλά συνεννοούμαι εξίσου καλά και με τους δύο».

4 χρόνια Snap Athens Queer Comedy Club

Τέλος, αναφέρεται στο Snap Athens Queer Comedy Club που έχει δημιουργήσει μαζί με τον Δημήτρη Δούκογλου, το οποίο τα τελευταία χρόνια γνωρίζει σημαντική ανάπτυξη. «Έχουμε συμπληρώσει πια τέσσερα χρόνια workshops κωμωδίας, με δύο κύκλους τον χρόνο. Ξεκινήσαμε τέσσερα άτομα και πλέον κοντεύουμε τα 30. Είναι πολύ δημιουργική διαδικασία γιατί οι εμπειρίες των ανθρώπων καταλήγουν να γίνονται παραστάσιμο υλικό και είναι πάντα τόσο ενδιαφέρον να βλέπεις νέους ανθρώπους – και δεν εννοώ μόνο ηλικιακά – να βουτάνε στην κωμωδία».

Ιδιαίτερη σημασία δίνει στην ενθάρρυνση νέων queer ατόμων να εκφραστούν μέσα από την κωμωδία. «Ειδικά για νέα queer παιδιά που ίσως είναι πιο δύσκολο να εμφανιστούν για πρώτη φορά μπροστά σε ένα μικρόφωνο, ξεκινάμε από τα workshops και παράλληλα κάνουμε και παραστάσεις. Μακάρι να γινόμαστε και περισσότεροι».