Από φεστιβάλ σε φεστιβάλ

Σου το έχω πει ποτέ; Μου αρέσουν πάρα πολύ τα φεστιβάλ. Μουσικής, κινηματογράφου, ό,τι μπορείς να φανταστείς. Δεν ξέρω πώς και γιατί «κόλλησα» έτσι. Ίσως φταίει το γεγονός ότι από τότε που ήμουν μικρή, η αδερφή μου με έτρεχε από συναυλία σε φεστιβάλ κ.ο.κ.. Το Rockwave Festival ήταν από τις πρώτες μου εμπειρίες σε φεστιβάλ. Μου άρεσε πολύ η όλη… φάση. Ένα πλήθος αντίθετων -πολλές φορές- ατόμων, να έχουν τελικά κάτι κοινό. Μια μορφή τέχνης καταφέρνει να τους φέρει κοντά και να τους προσφέρει ένα κοινό συναίσθημα. Μαγικό. Γι΄αυτό μάλλον τα λατρεύω.

Και για καλή μου τύχη στην Αθήνα (και την Ελλάδα γενικότερα) οικονομική κρίση ή μη, capital controls ή όχι, τα φεστιβάλ δεν σταματούν να γίνονται! Ίσως να είναι οι δύσκολοι καιροί (πόσο έχω κουραστεί με αυτή την φράση…) που μας κάνουν τελικά πιο δημιουργικούς από ποτέ. Ίσως πάλι να είναι οι κοινωνικές «καταστροφές» και συγκυρίες που μας κάνουν να θέλουμε να πούμε την αλήθεια. Να εκφράσουμε αυτή την "κοινωνική τραγικότητα" του τόπου μας και να την παρουσιάσουμε με την δική μας ματιά, ακόμη και σε αυτούς που (κάνουν ότι) δεν την «βλέπουν». Γίνομαι λίγο γραφική, το ξέρω, αλλά ίσως με έχει επηρεάσει και το κοινωνικοπολιτικό πνεύμα του βραβευμένου ντοκιμαντέρ της Μάρσιας Τζιβάρα, “Burning from the Inside”, που θα παρακολουθήσω σήμερα.

Στα πλαίσια του Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους και Βραβευμένων Ντοκιμαντέρ (που διοργανώνει ο Πολιτιστικός Οργανισμός του Δήμου Νέας Σμύρνης), αυτήν την Παρασκευή –μεταξύ άλλων- θα προβληθεί και το αντιφασιστικό ντοκιμαντέρ της Ελληνίδας σκηνοθέτιδας στο Πολιτιστικό Κέντρο, Γαλαξίας στην Νέα Σμύρνη. Γυρισμένο σε Αθήνα και Βερολίνο, το ντοκιμαντέρ έχει ως αφετηρία την δολοφονία του Παύλου Φύσσα και τις αλλαγές που υπέστη η ελληνική κοινωνία από την άνοδο της Χρυσής Αυγής, ενώ επικεντρώνεται στο φασιστικό και Αντιφασιστικό κίνημα στις δύο χώρες, από την οπτική των Ελλήνων μεταναστών στην Γερμανία. Είναι εδώ και μερικά χρόνια που πολλά ντοκιμαντέρ πραγματεύονται την ζωή της Ελλάδας στην οικονομική κρίση, αλλά κανένα ίσως να μην έχει ασχοληθεί τόσο «βαθιά», με ένα από τα πιο κρίσιμα θέματα, όπως αυτό της ανόδου του φασισμού. Η ταινία θα προβληθεί στις 20.10.

Αυτό βέβαια σημαίνει ότι θα προλάβω ένα φεστιβάλ που συμβαίνει σήμερα στην Αθήνα. Από τις 8.30 μ.μ. και μετά ξεκινά στον πολυχώρο του Ρομάντζο το Groove ‘n’ Doome Festival. Έχοντας ήδη μια πιο… ροκ διάθεση από την προηγούμενη στάση μου, η βόλτα μου σχεδόν οφείλει να συνεχιστεί στο ίδιο κλίμα. Το Groove ‘n’ Doome Fest επιστρέφει για δεύτερη φορά, λοιπόν, φιλοξενώντας μερικά από τα πιο δραστήρια σχήματα της εγχώριας μουσικής σκηνής. Οι The Curf, οι The Mound, οι Okwaho και οι Bonze’s Fuel, τέσσερα συγκροτήματα που κινούνται στον ευρύτερο χώρο της doom, sludge και stoner, κουρδίζουν τις κιθάρες τους και ετοιμάζονται για μια μοναδική εμφάνιση στην σκηνή του Ρομάντσο.

Και έτσι, λοιπόν, σε άλλη μια από τις εξορμήσεις μου στην πόλη αυτή, συνειδητοποιώ τώρα περισσότερο από ποτέ, πόσο κρίσιμο είναι να στηρίζεις νέους, παλιούς –δεν έχει σημασία- ανθρώπους που -με οποιονδήποτε τρόπο- προσπαθούν να εκφράσουν τη δική τους αλήθεια, μέσα από την δουλειά τους. Και πόσο συναρπαστικό είναι αυτό όταν το κάνουν στην χώρα τους... Ίσως να χρειαζόμαστε περισσότερους ανθρώπους σαν αυτούς.

Μήπως είσια και εσύ μια από αυτούς; Για να το ανακαλύψεις, ίσως να πρέπει να με ακολουθήσεις και σήμερα σε αυτή την βόλτα/αναζήτηση…