Καλή μας άνοιξη!

Τετάρτη 1^η του Μάρτη, πρώτη μέρα της Άνοιξης (επιτέλους), μεσημεροαπόγευμα, και στο γραφείο η δουλειά καλά κρατεί... Δεν έχω τρελά πλάνα για τρελές βόλτες, σήμερα, αλλά Ανοιξιάτικη Τετάρτη είναι, γίνεται να μην την περπατήσουμε, να μην την..."βρέξουμε", να μην την χρωματίσουμε; Δεν γίνεται! Συμπέρασμα: η δουλειά μπορεί να περιμένει, οι βόλτες όχι.

Βάζω το (γνωστό) μπουφάν μου, το (απαραίτητο) κασκόλ μου και ξεκινάω για Στοά Ανατολής. Δεν την ξέρεις; Κάνει παλιά αυλή, και είναι χωμένη στην Αριστείδου, κοντά στην Ευριπίδου και στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων. Εκεί έχω στέκι το... "ΣΤΕΚΙ" (Αριστείδου 10-12), ένα χώρο ατμοσφαιρικό, ζεστό, σπιτένιο που ανοίγει απ' το πρωί και κλείνει μόλις βραδιάσει (18.30 με 19.00).

Ελπίζω να έχει μείνει λίγη χορτόπιτα ή τυρόπιτα (χειροποίητη και σπιτική) για να την απολαύσω με ένα ποτήρι μπύρα και το βιβλίο του Ντελλίλο, τον "Υπόγειο Κόσμο", που αγόρασα το πρωί από το Public (στο Σύνταγμα) επηρεασμένη (βαθιά) από το πόσο αυτός ο άνθρωπος, ο σπουδαιότερος, εν ζωή, Αμερικανός συγγραφέας, αγαπάει την πόλη μου και τη χώρα μου.

Είχε έρθει , πέρσι, στην Αθήνα ο Ντον Ντελλίλο και μίλησε στη Στέγη. Υπέροχος!  Aγαπάει την Ελλάδα, την Αθήνα και τα βιβλία του είναι γεμάτα αντιφατικές ιδέες, εικόνες, πρόσωπα, που εμένα, προσωπικά, με γοητεύουν. Δυο βιβλία του έχω διαβάσει, το "Κοσμόπολις" και τους "Χρόνους του σώματος" και μ' έχουν κάνει να νιώσω παράξενα καινούργια. Τον "Υπόγειο Κόσμο", που όλοι (κριτικοί και κοινό) θεωρούν το σπουδαιότερο έργο του, το ξεκινάω σήμερα και ανυπομονώ να τυλιχτώ στις λέξεις, τους χαρακτήρες, το ρυθμό, το μυστήριο, τους χαρακτήρες του.

Λίγο πριν τις 19.00, με το βιβλίο μου αγκαλιά θα εγκαταλείψω το ΣΤΕΚΙ για να προλάβω την «Μια πόλη δίπλα στη  θάλασσα», στην ΕΛΛΗ (Ακαδημίας 64). Σ' αυτόν τον κινηματογράφο πηγαίνω συχνά. Μου αρέσει που ενώ ξέρω πως είναι από τους πιο παλιούς κινηματογράφους της Αθήνας (από το 1952...) έχει μια αύρα φρεσκάδας κι ένα ταίριασμα του χθες με το σήμερα. Στην "ΕΛΛΗ" , λοιπόν, για να απολαύσω τη (βραβευμένη με Οσκαρ Α’ ανδρικού ρόλου) ερμηνεία του Κέισι Άφλεκ (αδελφού του Μπεν) στο ρόλο ενός παράξενα μοναχικού και αντικοινωνικού άνδρα, του Λι, που, όπως λένε όσοι είδαν την ταινία, συγκλονίζει. Έχω ήδη μαγευτεί ακούγοντας το soundtrack, μου αρέσει που πήρε και Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου, λατρεύω τις πόλεις δίπλα στη θάλασσα (γενικώς!) και ανυπομονώ να γίνω «κομμάτι» μιας ιστορίας που έχω ακούσει μισή , και όχι ολόκληρη, και να απολαύσω διαλόγους, σιωπές, εικόνες, ερμηνείες, συγκινήσεις.

Ως την επόμενη Τετάρτη, πολλά φιλιά!