Η Αλεξάνδρα φτάνει μέχρι το Σούνιο

Μια «μέδουσα» μες το καλοκαίρι. Οι φόβοι. Οι δισταγμοί μου. Το αναπάντεχο. 

Mια «μέδουσα» που ήρθε ακάλεστη να ταράξει τα πλάνα της ραστώνης μου. 

Σήμερα θα την συναντήσω στο φυσικό της περιβάλλον: τη θάλασσα.
Θα πάω μια βόλτα στο Σούνιο και θα κάνω επίκληση στον Ποσειδώνα.
 

Θα βάλω το αέρινο, καλοκαιρινό μου φουστάνι, θα δέσω τα δερμάτινα σανδάλια μου και θα κρατήσω την ψάθινη χρυσαφένια τσάντα που κρατούσα μια βδομάδα πριν, όταν βρέθηκα στο Cape Sounio καλεσμένη της Chanel και της Καρμέλας Αναστασίου. 

Σήμερα όμως θα πάω μόνη. Χωρίς τις όμορφες συναδέλφους των χάρτινων και των digital. Δίχως hashtags και insta stories.  

Θα γίνω για λίγο επαναστάστρια, και θα μου αρέσει. 
Θα είμαι εγώ και ο εαυτός μου. Υπέροχη πολυκοσμία. 

Θα παραγγείλω ένα τζιν τόνικ και θα καθίσω στη μεγάλη βεράντα ατενίζοντας από ψηλά μια από τις ωραιότερες ελληνικές καρτ ποστάλ. 

Θα κλείσω τα μάτια και θα οσμιστώ τον καρπό μου. Τον εαυτό μου θα οσμιστώ. 
Gabrielle Chanel. Όχι Coco. Gabrielle. 

Μια γυναίκα ελεύθερη, που διψούσε για ανεξαρτησία. Μα, τι ωραίες λέξεις, αλήθεια. Ελευθερία. Ανεξαρτησία. 

Μια κοπέλα που μεγάλωσε ορφανή, που θα μπορούσε να μείνει με τις βελόνες να ράβει κάπου ξεχασμένη σε μια γωνιά, έρμαιο της μοίρας της. Όχι εκείνη. Εκείνη αποφάσισε να κατακτήσει το Παρίσι. 
Πήγε και το βρήκε, δεν περίμενε το Παρίσι να έρθει κοντά της. 

Δεν φοβήθηκε τίποτα. Δεν άφησε πόρτα που να μην χτυπήσει. 

Ό,τι έκανε, το έκανε με πάθος. Και το πάθος καθόρισε όλη της τη ζωή.

Τελικά έγινε ένα είδωλο, ένα φωτεινό παράδειγμα για όλες τις γυναίκες, κάθε ηλικίας, ακόμα και σήμερα.
Η ζωή της, ένα μήνυμα ζωής για όλες μας.

Ένα μήνυμα κλεισμένο σε ένα μαγικό μπουκάλι, τρυφερό στο άγγιγμα, φωτεινό σαν την ζωή της δημιουργού. 
Μια ωδή στη γυναίκα Chanel. 
 

Αναρωτιέμαι. Είμαι εγώ μια γυναίκα Chanel; Τι πρέπει να κάνω; Να ταξιδεύω στο Παρίσι; Να ντύνομαι, να μιλάω, να κινούμαι σαν Παριζιάνα; 

«Να είσαι ο εαυτός σου». Αυτό θα μου απαντούσε η Gabrielle Chanel. 
Ω, αυτό είναι το πιο δύσκολο. Και το πιο όμορφο στη ζωή εάν το καταφέρεις. 

Η βόλτα στην πόλη απόψε έχει γεύση αλμύρας, μυρωδιές από άνθη πορτοκαλιού, γιασεμιού, ιλάνγκ-ιλάνγκ και tuberose, και τον ήχο των κυμάτων που ημερεύουν. 
​

Η «μέδουσα» μόλις έφυγε. Το καλοκαίρι μου είναι ξανά εδώ. Και δεν θα το αφήσω να φύγει ποτέ.