Eίναι Άνοιξη! Πάμε μια βόλτα;

Τετάρτη, η τελευταία αυτού του Μάρτη, με μπόλικη αφρικάνικη σκόνη, αναποφάσιστο ήλιο, διστακτική βροχή, δειλά σύννεφα... Αλλά η Άνοιξη φωνάζει!

Στο γραφείο η δουλειά καλά κρατεί, αλλά το μεσημερο-απογευματινό μου ξεπόρτισμα τίποτα δεν μπορεί να το εμποδίσει. Μπορεί να μην έχω τρελά πλάνα για τρελές βόλτες, σήμερα, αλλά Ανοιξιάτικη Τετάρτη είναι, γίνεται να μην την περπατήσουμε, να μην την..."βρέξουμε", να μην την χρωματίσουμε; Δεν γίνεται! Συμπέρασμα: η δουλειά μπορεί να περιμένει, οι βόλτες όχι.

Βάζω το (ανοιξιάτικο) μπουφάν μου, και ξεκινάω για Στοά Ανατολής.
 

Δεν την ξέρεις; Κάνει παλιά αυλή, και είναι χωμένη στην Αριστείδου, κοντά στην Ευριπίδου και στην πλατεία Αγίων Θεοδώρων. Εκεί έχω στέκι το... "ΣΤΕΚΙ" (Αριστείδου 10-12), ένα χώρο ατμοσφαιρικό, ζεστό, σπιτένιο που ανοίγει απ' το πρωί και κλείνει μόλις βραδιάσει (18.30 με 19.00).

Ελπίζω να έχει μείνει λίγη χορτόπιτα ή τυρόπιτα (χειροποίητη και σπιτική) για να την απολαύσω με ένα ποτήρι μπύρα και το βιβλίο του Ντελλίλο, τον "Υπόγειο Κόσμο", που αγόρασα, χθες, από το Public (στο Σύνταγμα) επηρεασμένη (βαθιά) από το πόσο αυτός ο άνθρωπος, ο σπουδαιότερος, εν ζωή, Αμερικανός συγγραφέας, αγαπάει την πόλη μου και τη χώρα μου.

Είχε έρθει, πριν δυο χρόνια, στην Αθήνα ο Ντον Ντελλίλο και μίλησε στη Στέγη. Υπέροχος! Aγαπάει την Ελλάδα, την Αθήνα, και τα βιβλία του είναι γεμάτα αντιφατικές ιδέες, εικόνες, πρόσωπα, που εμένα, προσωπικά, με γοητεύουν.

Δυο βιβλία του έχω διαβάσει, το "Κοσμόπολις" και τους "Χρόνους του σώματος" και μ' έχουν κάνει να νιώσω παράξενα καινούργια. Τον "Υπόγειο Κόσμο", που όλοι (κριτικοί και κοινό) θεωρούν το σπουδαιότερο έργο του, τον ξεκινάω σήμερα και ανυπομονώ να τυλιχτώ στις λέξεις, τους χαρακτήρες, το ρυθμό, το μυστήριο, τους χαρακτήρες του.

Λίγο πριν τις 20.00, με το βιβλίο μου αγκαλιά θα εγκαταλείψω το ΣΤΕΚΙ για να προλάβω το «Μετά το χωρισμό», την ταινία που θέλω να δώ .

Στην ΕΛΛΗ (Ακαδημίας 64), θα πάω Σ' αυτόν τον κινηματογράφο που πηγαίνω συχνά και που μου αρέσει που ενώ ξέρω πως είναι από τους πιο παλιούς κινηματογράφους της Αθήνας (από το 1952...) είναι τόσο ατμοσφαιρικός, φιλικός και χαλαρωτικός.
 

Δεν διάλεξα «εύκολη» ταινία, όμως ο σκηνοθέτης της, που βραβεύτηκε και με Χρυσό Λιοντάρι Σκηνοθεσίας στο Φεστιβάλ της Βενετίας, ο Γάλλος Ξαβιέ Λεγκράν, μου έχει κινήσει το ενδιαφέρον με όλα όσα έχω διαβασει και ακούσει για την κινηματογραφική ματιά του, την τόλμη του και το ταλέντο του.. Κάθε άλλο παρά παραμυθένια η ατμόσφαιρα του «Μετά το χωρισμό». Ωμή πραγματικότητα σχέσεων και χαρακτήρων. Μπορεί να βγω.. κουρέλι, αλλά θα έχω δει καλό σινεμά.

Ως την επόμενη Τετάρτη, πολλά φιλιά.