Ένας χαρταετός, ένας κυνηγός ιστοριών, τα αποτυπώματα και ο Μάρτης

Καθαρή Δευτέρα. Ασφαλώς και θα πετάξω αετό. Το απόγευμα , όμως. Τώρα,  περπατάω χέρι χέρι με τον Μαρτιάτικο ήλιο  στους δρόμους της πόλης μου και  προσπαθώ να...μυρίσω  τον καιρό που έρχεται.

Λέω, σήμερα, μαζί ν' ακουμπήσουμε σε λέξεις και γεύσεις που αγαπάμε και που τις έχουμε "αποκούμπι".

Αποκούμπι που μπορεί να μας παίδεψε, αλλά  δεν μας πρόδωσε. Μιλάω για τα βιβλία, τους συγγραφείς, τα τραγούδια, τις μουσικές.
Θα μ' άρεσε να ενώσουμε, εσύ κι εγώ, κάποια  από τα μικρά κομμάτια αλήθειας μας. Σήμερα. Χωρίς γιατί. Έτσι...

Λέω να ξεκινήσουμε μ' εναν καφέ. Ελληνικό. Τέτοιον που στα μικρά καφενεία της Πλάκας ξέρουν να τον φτιάχνουν και να τον σερβίρουν μερακλίδικο. Δεν είναι ανάγκη να 'χει όνομα το καφενείο. Διαλέγουμε πεζοδρόμιο, τραπέζι (στρογγυλό μεταλλικό), καρέκλες (χόρτινες) και μερακλή καφετζή.
Ανοίγω το βιβλίο  που μου χάρισες για να γιορτάσουμε τον μπλουζ Μάρτη  μας: Eduardo Galeano"Κυνηγός ιστοριών" (Εκδόσεις Πάπυρος) Σου διαβάζω τις πρώτες σελίδες...

Κάποιος δίπλα μας ακούει Νταλάρα. Τα "Αποτυπώματα" (Καραντωνίου-Μωραϊτης). Ένα λαϊκό τραγούδι παλιάς κοπής. Μ' αρέσει. Αγαπώ και τον Νταλάρα. Κι αυτό το τραγούδι του πάει πολύ. Ίσως γιατί κουβαλάει μνήμες του παλιού καλού καιρού.

«Κι είπα να πέσει μια βροχή ως τα χαράματα
Να παρασύρει σπίτι, έπιπλα και πράγματα
Να σβήσει όλα του κορμιού τ’ αποτυπώματα
Είπα να πέσει μια βροχή ως τα ξημερώματα».

Μπλουζ δεν το λες, ούτε και ταιριάζει με τη μέρα, αλλά είναι πολύ "Νταλάρας". Θυμάμαι , ακούγοντας το, μια φράση  που μου  είχε πει καθώς κουβεντιάζαμε, παλιά (σε μια συνέντευξη για το Madame Figaro): "Με τον Χατζιδάκι ονειρεύτηκα τη ζωή. Με τον Θεοδωράκη πάλεψα γι' αυτή".
Τη θυμάμαι πάντα τη φράση του . Ίσως γιατί, μ'εναν τρόπο, μου εξηγεί, από τότε, το γιατί στ' ακούσματα μου όλα, αυτοί οι δυο ( ο Μάνος και ο Μίκης) μ'εναν τρόπο παράξενο, είναι πάντα εκεί.

Ξανανοίγω  τον ¨Κυνηγό Ιστοριών" . Σκέφτομαι πόσο αγαπώ τον Galeano,  αυτό τον  καταπληκτικό Ουρουγουανό  συγγραφέα.  Δεν υπάρχουν λόγια εύκολα, να μιλήσεις γι αυτόν τον  σπουδαίο Λατινο-Αμερικανό, που στοιχειώνει με τα βιβλία του, τη σκέψη και την ψυχή σου, αλλά κάθε φορά που διαβάζω κάτι δικό του,  τις «Γυναίκες», τους «Καθρέφτες», τις «Λέξεις ταξιδεύουν», νιώθω μέσα από τη δύναμη της γραφής του, να γίνομαι αυτό που τραγουδάει η Δήμητρα Γαλάνη στην Εκδρομή: «και γυναίκα και αγόρι και μωρό"....

Σε λίγο, λέω  να ανηφορίσουμε  προς τον Κήπο του  Νομισματικού Μουσείου (Πανεπιστημίου 12), τον πιο γοητευτικό και δροσερό κήπο της πόλης, με τα πιο αρωματικά  τσάγια, και τα πεντανόστιμα γλυκά. Εκεί, ανάμεσα στα δέντρα και τα λουλούδια, ρουφώντας το  τσάι μας και  ακούγοντας διακριτική τζαζ μουσική , θα έχω, ξανά, την ψευδαίσθηση, πως κλείνοντας τη σιδερένια πόρτα πίσω μας , όταν θα μπαίνουμε, θα αφήνουμε πίσω ό,τι δεν μας πάει, ό,τι μας χαλάει και όποιον μουτζουρώνει την καλή  μας διάθεση.

ΥΓ Ο...μπλουζ χαρταετός μου μπλέχτηκε με κάποιους άλλους. Η πτώση του ήταν κατακόρυφη... Ίσως να χτυπήθηκε από κορωνοϊό!

Φιλιά