Μια  Εβδομάδα με βόλτες στην πόλη των Αισθήσεων

Δευτέρα απόγευμα η Ρόμυ στο αλέρτ και με καρφωμένη την ιδέα να παίξει το αγαπημένο της παιχνίδι εκείνο που μεταλλάσεται σ έναν μικρό Ζαν Μπατίστ Γκρενούιγ της underground Αθήνας. Mε το στοχευμένο  homework  απ το βιβλίο, παίρνει  κλειδιά ,κινητό  αλλά και  ήλεκτρο, πατσουλί, σάνταλο, περγαμόντο, ζαμπέτι, ζυθόχορτο, και κατεβαίνει στο μετρό στάση Πανεπιστήμιο.
Κατευθύνεται μεθυσμένη από Ανθρώπινα, Ερωτικά, Ερωτηματικά αρώματα στην Πλατεία Αγίων Θεοδώρων στον πεζόδρομο της Σκουλενίου.
Προσγειώνεται στα σκαμπώ του Odori Vermuteria Di Atene κι έχει στο backpack της φυσικά Leonard Cohen Το βιβλίο του Πόθου. Μία vermuteria όπου απελευθερώνει τ άρωμα της μέσα σε έναν κήπο κι εκεί πιάνει βότανα για να δημιουργήσει vermouth!  Odori στα ιταλικά σημαίνει αρώματα κι ο Cohen απ την άλλη να την τραβάει απ το μανίκι:"Είμαι αυτό που είμαι κι ότι είμαι γυρίζει πίσω στην Boogie street”.

Την Τρίτη κόσμος στο Παγκράτι απορεί κι εξίσταται που η Τόνια δεν έχει πάει ποτέ για βόλτα στα μέρη του. Την ίδια ώρα δηλαδή που η Τόνια δεν καταλαβαίνει γιατί όλοι μιλούν για μαύρα πρόβατα σ αυτό το σημείο. Στο 31 της οδού Αρριανού τελικά της λύθηκε η απορία. Αχα σύγχρονο μεζεδοπωλείο είναι λοιπόν το «Μαύρο Πρόβατο» λέει ως άλλη Κλουζώ. Πάντως της θύμισε, το φαγητό της μαμάς, με καθαρές γεύσεις κι όλα τα τίμησε [δεν της φαίνεται αλλά…. και αρνάκι με γαμοπίλαφο και πατάτες φούρνου, νατη κι η χοιρινή τηγανιά, μουσακάς με μπεσαμέλ από σπανάκι και κιμά κοτόπουλο... μιλφέιγ με μήλα και σταφίδες με καρύδια]. Εύγε Τόνια! 

Την Τετάρτη η Λένα το θηρίο πάει από Καισαριανή, Πλατεία Αβησσυνίας! Εδώ που τα λέμε το να μην ξυπνάς σπίτι σου έχει και τα τυχερά του. Η μέρα γυαλίζει και σιγά να μην οργανωνόταν η Λένα για καλό freddo, καλαμωτές (η ειδικότητά της), άσπρα τραπεζάκια, θέα στο Λυκαβηττό δηλαδή «Βεράντα» Καισαριανιώτικη. Εκεί αρχίζει και ψάχνει την τσάντα της και βρίσκει σημειώματα που στέλνει στον εαυτό της (η 2η σπεσιαλιτέ της). Ένα απ ‘ αυτά γράφει Καραγάτσης/ Η μεγάλη χίμαιρα. Πάει να ξαναγοράσει το βιβλίο λέει και μετά, αργά το απόγευμα σκαρφαλώνει ταράτσα στην Πλατεία Αβησσυνίας. Σε μια πολύ γλυκιά ταράτσα. Στο Λουκούμι! Εκεί την περιμένει η ρακιπιρίνια! Σε καλεί κι εσένα να πας να γίνεις ένα με την παρέα της! Λένα είναι αυτή!

Την Πέμπτη η Δήμητρα το νιώθει ότι όλα γύρω της... ανθίζουν, μέρες, νύχτες, μήνες χρόνια! Λίγο τα πουλάκια που τιτιβίζουν, λίγο τα λόγια του παπά (εμ Δίδυμος με ωροσκόπο Τοξότη λέμεεε) θα φέρει την εξοχή στην πόλη πιο συγκεκριμένα στην Κηφισιά. Και τσουπ νασου την μ εμπριμέ σακάκι μετά καλαθούνας στην μεγάλη έκθεση ανθέων και φυτών που φέτος μάλιστα γιορτάζει 65 χρόνια λειτουργίας και άνοιξε τις πόρτες της στις 30 Απριλίου 2019 στο Άλσος Κηφισιάς. Τα μύρισε όλα να σε πληροφορήσω και τα φούξ γιούλια  και τις βιόλες μέχρι τα μπουμπούκια μπιγκόνιας. Μας είπε μάλιστα πως υπάρχουν και πολλές δημιουργικές δραστηριότητες για μικρούς και μεγάλους, όπως συναυλίες, ή εκπαιδευτικά προγραμμάτα για μαθητές, αλλά ποιος Δίδυμος νοιάζεται όταν είναι Μάιος, για αυτά;

E, ρε και σκάει μύτη η Παρασκευή που δεν είναι και Μεγάλη για ν ακούσουμε λίγο Depeche Mode από τον Νίκο που καθότι aka Fin το χει το τάμα στους Depeche στο τσεπάκι. Επειδή όμως έχει επανέλθει στις εργοστασιακές του ρυθμίσεις βαφτίζει την Παρασκευή βουνό (τύπου Γολγοθά) οπότε ένα «Do I Wanna Know?» των Artic Monkeys  είναι εξασφαλισμένο όσο να πεις.  Τραβάει προς τον «Κήπο» μας. Τον Εθνικό και χάνεται στους λαβύρινθους του και χαζεύει τα φυλλοβόλα δέντρα, που ο αέρας κάνει τα φύλλα τους να «χορεύουν». Μαζί τους χορεύει και το μυαλό του και κινείται, γεννά μνήμες, ταξιδεύει νοητά. Τον διακόπτουν οι πάπιες οι ξακουστές όχι του Λάνθιμου, της λιμνούλας της εδώ. Με θρύμματα φρυγανιά ακόμα στο χέρι ανακαλύπτει το χρώμα σου λέει το ηλιοβασιλεματί. Ε τι να σου πω ότι μετά βρήκε και μια «Πόρτα» θεάτρου και μπήκε στο «Silence Speaks»; Το αποκορύφωμα της εκκωφαντικής σιωπής, της ομιλητικής, καθαρό επακόλουθο. Ζηλεύουμε Νίκοοο!