Sinatra with a twist (autumn edition)

 Η εικόνα από το πάρκο της γειτονιάς είναι αρκετή για να μου πει πως το καλοκαίρι φεύγει.  Να μου θυμίσει πως η θάλασσα, ποιμένας του γαλάζιου, απεριόριστη (μια γλαφυρή παραπομπή από το τραγούδι του Charles Trenet -La mer) θα σταματήσει να επιτρέπει πια στο σώμα μου να επιπλέει ανέμελο στην επιφάνειά της

To «Summer wind» αρχίζει να ξεθωριάζει, αφήνοντας ένα μικρό ρίγος στο πέρασμα του, ίσα για να σε κάνει να νοσταλγήσεις και να σκεφτείς ότι τελικά… ε, «It Was a Very Good Year», εδώ που τα λέμε.
 

«Night And Day» η αμμουδιά να ρουφά το κορμί σου, εσύ να ψιθυρίζεις «The Best Is Yet To Come». Κι η επιθυμία σου για το καλύτερο τόσο δυνατή που όταν απόκτησε σάρκα κι έβγαλε πνοή, νόμιζες πως ζούσες σε παραμύθι.
 

Θυμάσαι πάντα εκείνο το δροσερό βράδυ του καλοκαιριού. Στο καφέ του Νομισματικού Μουσείου , με ένα αεράκι μαγείας να γαργαλάει τα αυτιά σου, αφήνοντας τα χείλη σου να ακολουθήσουν πορεία ανοδική και τους γύρω σου να σκέπτονται πως η χαρά σου μοιάζει αληθινή. Η ανάμνηση γλυκόπικρη, έτσι που ορκίζεσαι «All My Tomorrows», να έχουν πηγή τη νύχτα αυτή.



Καθισμένη πάλι στο ίδιο καφέ. 12 Σεπτεμβρίου. Δύο μήνες πέρασαν. Η ατμόσφαιρα σου προσφέρει μια αύρα οικεία, τρυφερή. Το φεγγάρι αποκαλύπτει περισσότερα μυστικά μέρα με τη μέρα, έτσι που σε λίγο ίσως να το δεις και πάλι ολόκληρο. Κοιτώντας τη σκηνή παρατηρείς τέσσερις φιγούρες να σχηματίζονται αχνά κι ύστερα, όλο και πιο έντονα να διεκδικούν την υπόσταση τους. 
Χαμογελάς ώσπου  να καταλάβεις το γοητευτικό χάος που επικρατεί. Το παραμύθι σου επέστρεψε. Ο Αλέξανδρος Αφολτέρ (φωνή), ο Αλέξανδρος Λυκοθανάσης (πιάνο), ο Σεραφείμ Μπέλλος (ντραμς) κι ο Περικλής Τριβόλης (μπάσο) αδειάζουν τα φύλλα για να σε αφήσουν να γράψεις μια διαφορετική ιστορία. Μα είχες έναν περιορισμό. Ο τίτλος ήταν ήδη δοσμένος. “Sinatra with a twist | Autumn Edition”.  Στροβιλίσου και πάλι στον τυφώνα που ακούει στο όνομα Frank Sinatra. Επίτρεψε του να σε βυθίσει στα άδυτα του νου σου κι αργότερα, όταν θα είσαι πλέον έτοιμη, να σε εκτοξεύσει στο φεγγάρι. Γιατί μπορεί η θάλασσα να είναι αφιλόξενη πια, μα τα φύλλα μετατράπηκαν σε χρυσάφι. Και παραδόξως, η αξία τους είναι ίδια με εκείνο τον τυφώνα, που πάντοτε φορούσε μία φεντόρα. Ανεκτίμητη, διαχρονική, διδακτική.