Babies: Η νέα σειρά του BBC που μιλάει ανοιχτά για το θέμα της αποβολής

Μία στις τέσσερις γυναίκες θα περάσει αποβολή κάποια στιγμή. Κι όμως, μετά το καθαρά σωματικό κομμάτι, συχνά έρχεται κάτι πιο ύπουλο: η αμηχανία των άλλων, η σιωπή στο γραφείο, τα «εεε… δεν ξέρω τι να πω», το πένθος για μια απώλεια που καμιά φορά η κοινωνία την αντιμετωπίζει σαν να ήταν απλώς ένα άβολο update που καλύτερα να μην ανέβει ποτέ.

Ακριβώς εκεί πατάει η νέα δραματική σειρά του BBC One, Babies, με τους Siobhán Cullen και Paapa Essiedu. Σε έξι επεισόδια ακολουθεί ένα ζευγάρι που περνά πολλαπλές αποβολές, ενώ γύρω τους η ζωή κάνει αυτό που κάνει πάντα: συνεχίζει, ατάραχη, σαν να μην έγινε τίποτα. Σαν να πρέπει να επιστρέψεις στο κανονικό χωρίς να σου εξηγήσει κανείς τι είναι το κανονικό πια.

Και δεν μιλάμε για κάτι σπάνιο. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, περίπου 250.000 εγκυμοσύνες καταλήγουν σε αποβολή κάθε χρόνο — περίπου μία στις πέντε. Αν το βάλεις σε παρέα, στατιστικά κάποιος/κάποια το έχει ζήσει. Απλώς… δεν το λέει.

Η απώλεια που δεν ταιριάζει στις κουβέντες μας

Παρότι είναι συχνή εμπειρία, πολλοί γονείς νιώθουν ότι δεν μπορούν να μιλήσουν ανοιχτά. Όχι επειδή δεν θέλουν, αλλά επειδή έχουν βαρεθεί τα λάθος σενάρια: «τουλάχιστον έγινε νωρίς», «θα κάνετε άλλο», «μην το σκέφτεσαι». Λες και το πένθος είναι app που κάνεις uninstall με δύο κλικ.

Η Babies δεν το παίζει σοκαριστική για να τραβήξει βλέμματα. Δεν στήνει μεγάλους μονολόγους τύπου “Emmy moment” σε κάθε επεισόδιο. Προτιμά κάτι πιο άβολο και αληθινό: το πώς η απώλεια τρυπώνει στα καθημερινά. Σε μια μέρα στη δουλειά που πρέπει να είσαι παραγωγικός, σε ένα οικογενειακό τραπέζι που όλοι μιλάνε για τα «επόμενα», σε ένα μήνυμα φίλων που έχει καλές προθέσεις και μηδέν ακρίβεια, σε μια διαδρομή προς το σπίτι που δεν θυμάσαι καν πώς την έκανες.

Ο κανόνας των 12 εβδομάδων: ιδιωτικότητα ή συνταγή μοναξιάς;

Υπάρχει αυτός ο άγραφος κανόνας: μην ανακοινώνεις εγκυμοσύνη πριν τις 12 εβδομάδες. Σαν να είναι spoiler που απαγορεύεται. Αν όμως συμβεί αποβολή νωρίτερα, το αποτέλεσμα είναι συχνά το ίδιο: πένθος στο mute, γιατί «κανείς δεν ήξερε», άρα «δεν χρειάζεται να το συζητάμε».

Μια μητέρα έχει περιγράψει ότι ποτέ δεν κατάλαβε γιατί υπάρχει αυτό το «πρωτόκολλο». Οι πρώτες εβδομάδες είναι γεμάτες στρες και αβεβαιότητα — άρα είναι ακριβώς η φάση που χρειάζεσαι στήριξη. Κι αν κάτι πάει στραβά, δεν χρειάζεσαι περισσότερη σιωπή. Χρειάζεσαι κόσμο.

Η Siobhán Cullen (Lisa στη σειρά) έχει τονίσει πως πολλά ζευγάρια περνούν αυτή την εμπειρία σχεδόν σε πλήρη απομόνωση. Για αρκετούς, η αποβολή δεν είναι απλώς ένα ιατρικό γεγονός. Είναι μια δοκιμασία που «παρκάρεται» στη σκιά, γιατί δεν ξέρουμε πώς να την κοιτάξουμε κατάματα.

Και το άγχος δεν εξαφανίζεται μαγικά αν προχωρήσει μια επόμενη εγκυμοσύνη. Μπορεί να μείνει εκεί, σαν background tab που τρώει RAM: ο φόβος της απώλειας, η σύγκριση με άλλες εγκύους που φαίνονται πιο ήρεμες, η υπερανάλυση κάθε σήματος από το σώμα. Δεν είναι «χαρά», είναι αναμονή με κομμένη ανάσα.

Γιατί μια σειρά σαν το Babies κάνει θόρυβο (χωρίς να φωνάζει)

Ο σεναριογράφος Stefan Golaszewski έχει πει πως όταν αρχίσεις να μιλάς για την αποβολή, είναι «σαν να σηκώνεις μια πέτρα» και να βρίσκεις από κάτω ένα σωρό ιστορίες. Κάθε φορά που ανοίγει η κουβέντα, ξεπροβάλλει κάποιος που έχει περάσει κάτι παρόμοιο — απλώς το είχε καταχωνιάσει, γιατί έτσι “μαθαίνουμε” να κάνουμε.

Ο στόχος της σειράς είναι ακριβώς αυτός: να ανοίξει χώρο για συζητήσεις που τις αποφεύγουμε από αμηχανία, όχι από κακία. Να γίνει λίγο πιο εύκολο κάποιος να πει «το περνάω» χωρίς να αισθάνεται ότι χαλάει την ατμόσφαιρα.

Και το κάνει χωρίς να βασίζεται σε κραυγαλέες σκηνές νοσοκομείου. Καταγράφει την κοινοτοπία του πένθους: να κάθεσαι μπροστά στην τηλεόραση και να μην βλέπεις, να τρως και να μην έχει γεύση, να αποφεύγεις παρέες με μωρά όχι από ζήλια αλλά από αυτοπροστασία, να σκέφτεσαι «τι κάνουμε μετά;» ενώ μέσα σου δεν έχει κλείσει καν η προηγούμενη πληγή.

Ο Stefan Golaszewski το περιγράφει σαν «τον τρόπο που η λύπη κάθεται μέσα σε μια αληθινή ζωή». Όχι κινηματογραφικά. Αλλά λεπτό-λεπτό, μέσα σε μια κανονικότητα που δεν σε περιμένει να συνέλθεις.

Πένθος μέσα στη σχέση: όταν ο ένας μιλά και ο άλλος «παγώνει»

Η Babies αγγίζει και κάτι που πολλοί αναγνωρίζουν: οι άντρες συχνά δεν μιλούν. Ο Paapa Essiedu (Stephen) έχει επισημάνει ότι αυτό είναι κομμάτι της ιστορίας — και κομμάτι της πραγματικότητας. Όχι επειδή δεν πονάνε, αλλά επειδή έχουν μάθει ότι ο ρόλος τους είναι να «κρατήσουν», να «είναι δυνατοί», να «μην επιβαρύνουν».

Μόνο που το πένθος δεν είναι one-size-fits-all. Ακόμα κι όταν δύο άνθρωποι χάνουν το ίδιο πράγμα, δεν το χάνουν με τον ίδιο τρόπο. Η σειρά δείχνει επίσης κάτι δύσκολο: ζευγάρια που συνεχίζουν να φροντίζουν παιδιά που ζουν, ενώ ταυτόχρονα πενθούν ένα μωρό που δεν θα γεννηθεί. Δύο παράλληλες πραγματικότητες στο ίδιο σπίτι, την ίδια μέρα.

Κάπου εκεί εμφανίζονται ρωγμές, ακόμα και σε δεμένες σχέσεις. Όχι γιατί «δεν αντέχουν», αλλά γιατί θρηνούν διαφορετικά, σιωπούν διαφορετικά, λειτουργούν διαφορετικά. Και αυτό, από μόνο του, μπορεί να γίνει παρεξήγηση.

Τι λένε οι πληροφορίες για τις πρώιμες αποβολές (και γιατί δεν φταις εσύ)

Για τις πρώιμες αποβολές, αναφέρεται ευρέως ότι περίπου 50% έως 60% των αποβολών πριν από τις 12 εβδομάδες συνδέονται με χρωμοσωμικές ανωμαλίες στο έμβρυο. Με απλά λόγια: σε πολλές περιπτώσεις δεν έχει να κάνει με κάτι που έκανε ή δεν έκανε ο γονιός.

Παρόλα αυτά, η αυτοενοχοποίηση είναι σχεδόν default ρύθμιση. Πολλοί κρύβουν την εμπειρία από συναδέλφους, αποφεύγουν baby showers και κοινωνικές συναναστροφές και προσπαθούν να φαίνονται λειτουργικοί, ενώ μέσα τους διαλύονται. Το «είμαι καλά» γίνεται performance.

Ο Paapa Essiedu έχει πει ότι μια σειρά σαν αυτή μπορεί να μας σπρώξει να μιλάμε με περισσότερη κατανόηση. Και κάποιες φορές η αλλαγή ξεκινά από κάτι απλό: τη γλώσσα. Το να αφήνεις τον άλλον να πει «πονάω» χωρίς να του πετάς λύσεις, παρηγοριές-κλισέ ή συγκρίσεις.

Πού βρίσκεις στήριξη όταν δεν θες άλλο κουράγιο, αλλά ανθρώπους

Υπάρχουν οργανισμοί και κοινότητες υποστήριξης που προσφέρουν γραμμές βοήθειας, online στήριξη και ενημερωτικό υλικό. Πολλοί δίνουν και πρακτική καθοδήγηση για το πώς να μιλήσεις για την απώλεια εγκυμοσύνης με τον/τη σύντροφο ή με μεγαλύτερα παιδιά — γιατί ναι, κι αυτά πιάνουν περισσότερα απ’ όσα νομίζουμε.

Ο/η γιατρός μπορεί να παραπέμψει σε εξειδικευμένες μονάδες αξιολόγησης πρώιμης κύησης για εξετάσεις και υποστήριξη. Παράλληλα, η πίεση από οικογένειες που πενθούν έχει βοηθήσει να ανοίξει η συζήτηση για καλύτερη καταγραφή και φροντίδα στις υπηρεσίες υγείας γύρω από την αποβολή.

Βάζοντας την απώλεια εγκυμοσύνης στο κέντρο μιας σειράς prime-time, το Babies κάνει κάτι απλό αλλά σπάνιο: δίνει λέξεις σε κάτι που μέχρι τώρα λεγόταν κυρίως ψιθυριστά. Και μερικές φορές, το να το πεις δυνατά είναι το πρώτο βήμα για να μην το κουβαλάς μόνος.

Το Babies προβάλλεται στο BBC One και στο iPlayer.