The Testaments: Να γιατί με κέρδισε το δυναμικό spin-off του The Handmaid’s Tale

Η σειρά των Hulu και Disney+ μόλις ολοκληρώθηκε και μπαίνει στη λίστα με όσα αξίζει να δεις αν σε απασχολούν οι ιστορίες που «πιάνουν» τον παλμό της εποχής. Σε μια δυστοπική κοινωνία, οι γυναίκες διαχωρίζονται ανάλογα με τη γονιμότητά τους, εκπαιδεύονται για να γίνουν σύζυγοι από την πρώτη τους περίοδο και υπάρχουν πρωτίστως για να υπηρετούν. Η σειρά The Handmaid’s Tale, βασισμένη στο ομώνυμο βιβλίο της Margaret Atwood, έκανε πρεμιέρα το 2017 και έδωσε μια ωμή εικόνα για το πώς μπορεί να μοιάζει ένα «κοντινό» μέλλον, αν οι κοινωνίες πάψουν να αντιστέκονται στην οπισθοδρόμηση. Η συγκυρία εκείνης της περιόδου, με την αρχή της προεδρίας του Donald Trump και το ξέσπασμα του #MeToo, επηρέασε τον δημόσιο διάλογο γύρω από την παρενόχληση και την κακοποίηση. Παρ’ όλα αυτά, το αίσθημα ότι «δεν ήταν αρκετό» παρέμεινε.

Το spin-off The Testaments και η νέα γενιά μέσα στο καθεστώς

Εννιά χρόνια μετά, το spin-off The Testaments, επίσης βασισμένο στο ομώνυμο βιβλίο της Atwood (2019), μετατοπίζει το επίκεντρο στα έφηβα κορίτσια και στον τρόπο που εκπαιδεύονται για έναν μοναδικό ρόλο. Η ιστορία εκτυλίσσεται γύρω από μια σχολή που τις προετοιμάζει για να γίνουν «καλές» και υποτακτικές σύζυγοι. Η περίοδος αντιμετωπίζεται ως σήμα μετάβασης: όταν έρθει, επιλέγεται σύζυγος, συχνά σε ηλικία που θα μπορούσε να είναι ο πατέρας τους.

Αν δεν τους έρθει περίοδος, το σύστημα τις χαρακτηρίζει ως μη γόνιμες και, άρα, ακατάλληλες για γάμο. Παράλληλα, η τιμωρία για όποιον θεωρείται ότι «αμαρτάνει» είναι δημόσια και παραδειγματική, με κρεμάσματα σε κοινή θέα. Πρόκειται για ένα απολυταρχικό καθεστώς σχεδιασμένο από άντρες, με σαφείς ιεραρχίες και με την πειθάρχηση να παρουσιάζεται ως «τάξη».

Η αφήγηση συνδέεται άμεσα με το The Handmaid’s Tale, με βασικά πρόσωπα να επιστρέφουν και να επιχειρούν να ολοκληρώσουν όσα ξεκίνησαν. Στο κέντρο, βρίσκεται μια νέα γενιά κοριτσιών που δείχνουν υπάκουα, αλλά την ίδια στιγμή παρατηρούν τις αλλαγές που τους συμβαίνουν και διαβάζουν προσεκτικά τους κανόνες που τις φυλακίζουν. Υπερασπίζονται η μία την άλλη, δοκιμάζουν τα όρια και, σταδιακά, συσπειρώνονται απέναντι στον εχθρό – που δεν είναι πάντα εκείνος που αρχικά νόμιζαν.

Η σειρά έχει πάρει το πράσινο φως για 2^ο κύκλο και το σενάριο έχει ήδη γραφτεί, κάτι που δεν προκάλεσε έκπληξη με βάση την απήχησή της. Σε επίπεδο αφήγησης, η δομή της κινείται με πιο γρήγορο ρυθμό και μικρότερης έκτασης επεισόδια, δίνοντας χώρο στις συγκρούσεις και στις επιλογές των χαρακτήρων να ξεδιπλωθούν άμεσα.

Πόσο μακριά είναι αυτή η δυστοπία από την καθημερινότητα;

Η πραγματικότητα συχνά μοιάζει πιο εφιαλτική, ακριβώς επειδή μπορεί να καμουφλάρεται πίσω από την ιδέα της «ελευθερίας» των γυναικών. Όλο και λιγότεροι αμφισβητούν ότι διανύουμε μια σκοτεινή περίοδο, με γεγονότα που τρέχουν τόσο γρήγορα ώστε να τα προσπερνάμε. Η δεύτερη προεδρία του Donald Trump, πόλεμοι σε live streaming σαν να είναι ένα μικρό διάλειμμα πριν από pilates, απαγορεύσεις αμβλώσεων και γυναικοκτονίες σχηματίζουν μια νέα «κανονικότητα». Η πληροφορία περνά μπροστά από τα μάτια μας με ρυθμό που επιτρέπει το σοκ για λίγα λεπτά, πριν κάτι άλλο αποσπάσει την προσοχή και η μέρα συνεχίσει σαν να μην συνέβη τίποτα.

Την ίδια στιγμή, εμφανίζεται ξανά η ρητορική περί επιστροφής στις «αληθινές κοινωνικές αξίες», με την άνοδο της ακροδεξιάς στην Ευρώπη και με πεποιθήσεις που πολλοί θεωρούσαν ότι ανήκαν στο παρελθόν. Σύμφωνα με δημοσκόπηση του συντηρητικού Fox News, το 47% των γυναικών της Gen Z δήλωσε επιθυμία να γίνει «παραδοσιακή σύζυγος». Οι ίδιες, ωστόσο, περιέγραφαν την ανάγκη για ασφάλεια: ένα σταθερό σπίτι, οικογένεια και μια δουλειά με προοπτική. Το Fox μετέφρασε αυτή την ανασφάλεια ως επιστροφή στις «σωστές» χριστιανικές αρχές και στην υποταγή — μια ανάγνωση που θυμίζει έντονα τη λογική των Testaments.

Όταν η «εκπαίδευση» γίνεται εγχειρίδιο υπακοής

Σχολή στο Τέξας παρουσιάζεται να διδάσκει πώς να είσαι «σωστή σύζυγος». Εκεί, η γυναίκα μαθαίνει «την τέχνη του να το βουλώνει», να κάνει όλες τις δουλειές, να μεγαλώνει παιδιά και να είναι «ο λαιμός και όχι η κεφαλή». Στο ίδιο πλαίσιο, περιγράφονται κανόνες όπως η ανάγκη για γραπτή άδεια από τον σύζυγο για να βγει από το σπίτι, η απαγόρευση του «όχι» στο σεξ και η υποχρέωση να ρυθμίσει τις ορμόνες της ώστε να μην προκαλεί τον θυμό του. Παρουσιάζεται ακόμη μια «εξέλιξη» που αφορά τη γυναικεία απόλαυση, όχι ως δικαίωμα της ίδιας, αλλά ως εργαλείο για την ικανοποίηση του συζύγου, με τη θέση ότι «η σεξουαλική ορμή δεν είναι στοιχείο της γυναικείας φύσης».

Με 1 γυναικοκτονία ανά 10 λεπτά παγκοσμίως, σύμφωνα με τον ΟΗΕ, και με αντιστάσεις ακόμη και στην αναγνώριση του όρου, πόσο μάλλον στην πρόληψη, μια σειρά που αγγίζει τα δικαιώματα των γυναικών δεν λειτουργεί μόνο ως αφήγημα για παρακολούθηση. Αντίθετα, καταγράφει μια πραγματικότητα που δεν μοιάζει πια «κοντά». Είναι ήδη παρούσα.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Άκουσε το απόλυτο fashion hit του καλοκαιριού από την Charli XCX