«Αγκάλιασε το Τέρας μέσα σου»: Πώς το Shadow Work Journaling με έμαθε να αγαπώ τον εαυτό μου (αληθινά) για πρώτη φορά

Για χρόνια, η έννοια του «self-love» για μένα ήταν συνώνυμη με την αισθητική. Ήταν οι μάσκες προσώπου με άργιλο τα κυριακάτικα απογεύματα, τα ακριβά κεριά σόγιας που μύριζαν βανίλια, τα θετικά affirmations που κολλούσα στον καθρέφτη μου: «Είσαι υπέροχη», «Ακτινοβολείς φως».

Κι όμως, παρά τα αφρόλουτρα και τις δηλώσεις λατρείας προς τον εαυτό μου, υπήρχαν βράδια που έπεφτα στο κρεβάτι νιώθοντας μια ανεξήγητη ταραχή. Ένιωθα ζήλια όταν μια φίλη έπαιρνε προαγωγή (και μετά μισούσα τον εαυτό μου που ένιωθε ζήλια). Ένιωθα οργή για ασήμαντα πράγματα. Ένιωθα ανασφάλεια που την κάλυπτα με υπεροψία.

Προσπαθούσα να θάψω αυτά τα «κακά» συναισθήματα κάτω από στρώσεις θετικότητας. Πίστευα πως το να αγαπάς τον εαυτό σου σημαίνει να εστιάζεις μόνο στο φως. Μέχρι που ανακάλυψα ότι έκανα λάθος. Η πραγματική αγάπη δεν ανθίζει στο φως. Ανθίζει όταν τολμήσεις να κατέβεις στο υπόγειο.

Κάπως έτσι, μπήκε στη ζωή μου το Shadow Work Journaling.

Τι είναι η «Σκιά» και γιατί φοβόμουν να τη δω;

Ο όρος προέρχεται από τον ψυχίατρο Καρλ Γιουνγκ. Η «Σκιά» είναι όλα εκείνα τα κομμάτια του εαυτού μας που έχουμε απορρίψει, καταπιέσει ή αρνηθεί επειδή δεν ταιριάζουν με την εικόνα που θέλουμε να έχουμε για εμάς. Είναι ο θυμός μας, η ζήλια, η πλεονεξία, η κριτική διάθεση, αλλά και τα τραύματα που δεν επουλώσαμε ποτέ.

Το Shadow Work είναι η διαδικασία του να φέρεις αυτά τα κομμάτια στο φως. Και ο πιο ασφαλής τρόπος για να το κάνεις; Το γράψιμο.

Αγόρασα ένα απλό, μαύρο τετράδιο. Όχι από αυτά τα όμορφα με τα λουλούδια που χρησιμοποιούσα για τα ημερολόγια ευγνωμοσύνης. Αυτό το τετράδιο προοριζόταν για την «ασχήμια» μου.

Η πρώτη αναμέτρηση: Το σοκ της αλήθειας

Θυμάμαι την πρώτη φορά που κάθισα να γράψω. Η ερώτηση (prompt) που είχα βρει στο διαδίκτυο ήταν απλή αλλά αιχμηρή: «Ποιο χαρακτηριστικό στους άλλους σε εκνευρίζει υπερβολικά και γιατί;»

Το χέρι μου πήγε αυτόματα σε μια συνάδελφο που θεωρούσα «υπερβολικά φιλόδοξη και προκλητική». Άρχισα να γράφω κατεβατά για το πόσο με ενοχλούσε που μιλούσε δυνατά, που αυτοπροβαλλόταν. Και καθώς έγραφα, ένιωσα έναν κόμπο στο στομάχι. Το Shadow Work έχει έναν κανόνα: Ό,τι σε ενοχλεί στους άλλους, είναι συνήθως μια προβολή της δικής σου Σκιάς.

Συνέχισα να γράφω στο Shadow Work Journaling, ρωτώντας τον εαυτό μου «Γιατί;» ξανά και ξανά.

• Γιατί με ενοχλεί; Επειδή πιάνει χώρο.
• Γιατί με ενοχλεί που πιάνει χώρο; Επειδή εγώ φοβάμαι να πιάσω χώρο.
• Γιατί; Επειδή έμαθα ότι για να είμαι «καλό κορίτσι» πρέπει να είμαι διακριτική.

Και ξαφνικά, η κριτική μου για εκείνη κατέρρευσε. Δεν τη μισούσα. Τη ζήλευα. Ζήλευα την άδεια που είχε δώσει στον εαυτό της να είναι ορατή, κάτι που εγώ είχα απαγορεύσει στον δικό μου. Εκείνο το βράδυ έκλαψα. Όχι από λύπη, αλλά από ανακούφιση. Είχα μόλις γνωρίσει ένα κρυμμένο κομμάτι μου: την καταπιεσμένη μου φιλοδοξία.

Πώς το Shadow Work Journaling άλλαξε την καθημερινότητά μου

Τους επόμενους μήνες, το τετράδιο του Shadow Work Journaling έγινε ο καθρέφτης μου. Σταμάτησα να προσπαθώ να είμαι «τέλεια» και άρχισα να προσπαθώ να είμαι «ολόκληρη».

1. Αποδέχτηκα τον θυμό μου Μέσα από το γράψιμο, κατάλαβα ότι ο θυμός μου δεν ήταν ένδειξη ότι είμαι «κακός άνθρωπος». Ήταν ένδειξη ότι κάποιος παραβίαζε τα όριά μου. Αντί να τον καταπίνω, άρχισα να τον ακούω. Το Shadow Work Journaling με έμαθε ότι ο θυμός είναι απλώς ένας σωματοφύλακας που προσπαθεί να προστατεύσει την καρδιά μου.

2. Η ζήλια έγινε πυξίδα Κάθε φορά που ένιωθα φθόνο στο Instagram, αντί να κάνω unfollow ή να νιώθω ενοχές, άνοιγα το τετράδιο. «Τι έχει αυτό το άτομο που θέλω κι εγώ;». Η ζήλια σταμάτησε να είναι δηλητήριο και έγινε χάρτης. Μου έδειχνε τις επιθυμίες που φοβόμουν να παραδεχτώ.

3. Σταμάτησα να κρίνω Αυτό ήταν το πιο λυτρωτικό. Όταν βλέπεις και αποδέχεσαι το δικό σου σκοτάδι, σταματάς να είσαι τόσο σκληρός με το σκοτάδι των άλλων. Η σχέση μου με τους φίλους και τον σύντροφό μου βάθυνε, γιατί πλέον δεν απαιτούσα από αυτούς την τελειότητα που ούτε εγώ διέθετα.

Το πραγματικό Self-Love

Το Shadow Work Journaling δεν είναι εύκολο. Υπάρχουν φορές που νιώθεις «λερωμένη» γράφοντας τις πιο μύχιες, εγωιστικές σκέψεις σου στο χαρτί. Αλλά είναι ακριβώς εκεί που συμβαίνει η μαγεία.

Αυτογνωσία και αυτο-αγάπη δεν σημαίνει να αγαπάς μόνο την καλοχτενισμένη, χαμογελαστή εκδοχή σου που ποστάρεις στα social media. Σημαίνει να κοιτάς το «τέρας» μέσα σου –την ανασφαλή, την ζηλιάρα, την θυμωμένη εκδοχή σου– και αντί να την κλειδώνεις στο υπόγειο, να την καλείς για τσάι. Να της λες: «Σε βλέπω. Καταλαβαίνω γιατί είσαι έτσι. Και σε αγαπώ κι εσένα».

Αυτό το είδος αγάπης είναι ακλόνητο. Γιατί όταν δεν φοβάσαι πια τον εαυτό σου, δεν έχεις να φοβηθείς τίποτα στον κόσμο.

Αν ψάχνεις το επόμενο βήμα στο wellness ταξίδι σου, άσε κάτω τις sheet masks. Πάρε ένα στυλό. Και τόλμησε να γνωρίσεις τη γυναίκα που κρύβεται στις σκιές σου. Σου υπόσχομαι, είναι πολύ πιο ενδιαφέρουσα από όσο νομίζεις.

3 Shadow Work Prompts για να ξεκινήσεις σήμερα:

1. Πότε ήταν η τελευταία φορά που ένιωσες ότι πρέπει να «χαμηλώσεις» τον εαυτό σου για να γίνεις αποδεκτή; Ποιο κομμάτι σου προσπαθούσες να κρύψεις;
2. Ποιο ψέμα λες πιο συχνά στον εαυτό σου για να νιώσεις καλύτερα;
3. Αν ο θυμός σου μπορούσε να μιλήσει, τι θα έλεγε ότι χρειάζεται από εσένα αυτή τη στιγμή;

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

Το wellness της σιωπής: Γιατί χρειάζομαι 5 λεπτά χωρίς να μιλάω, κάθε μέρα