Αληθινή ομορφιά: Πώς έμαθα να αγαπώ τον καθρέφτη μου μέσα από την αποδοχή

Δυστυχώς, δεν γεννιόμαστε με την αυτοπεποίθηση έτοιμη, την χτίζουμε, την χάνουμε, την βρίσκουμε ξανά, την χάνουμε ξανά και πάλι από την αρχή. Και κάπου ανάμεσα στις ανασφάλειες, στις συγκρίσεις και στα «πρέπει», ανακαλύπτουμε πως η πιο καθαρή μορφή ομορφιάς είναι η στιγμή που αποφασίζουμε να είμαστε αληθινά εμείς.

Υπήρξαν στιγμές στη ζωή μου που στεκόμουν μπροστά στον καθρέφτη και σκεφτόμουν πόσα πράγματα θα άλλαζα επάνω μου αν μπορούσα. Άλλες φορές ήθελα πιο λεπτή μέση, άλλες πιο λαμπερό δέρμα, άλλες μια προσωπικότητα πιο «βολική» και με λιγότερες επαναστατικές τάσεις. Δεν ήταν ότι μισούσα τον εαυτό μου, ήταν ότι πίστευα πως μόνο αν άλλαζα, θα ήμουν «αρκετή».

Κάπως έτσι μεγάλωσα, ανάμεσα σε περιοδικά, εικόνες και σχόλια που μου μάθαιναν ότι η ομορφιά είναι κάτι συγκεκριμένο, σχεδόν μαθηματικό και αν δεν μπορείς να λύσεις την εξίσωση που σε αφορά, τότε έχεις χάσει το παιχνίδι. Ότι αν δε χωρούσα στο καλούπι, τότε θα έπρεπε να στριμωχτώ μέχρι να ταιριάξω, διαφορετικά είχα αποτύχει, και η αλήθεια είναι ότι για χρόνια το προσπάθησα.

Μια μέρα όμως, μια ιδιαίτερα κουρασμένη μέρα, παρατήρησα κάτι παράξενο, όσο προσπαθούσα να μοιάσω σε αυτό που θεωρούσα «όμορφο», τόσο πιο μακριά ένιωθα από τον ίδιο μου τον εαυτό. Δεν ήταν ότι δεν τα κατάφερνα, ήταν ότι δεν ένιωθα καλά μέσα μου. Κι εκεί κατάλαβα πως η πιο μεγάλη απόσταση που μπορεί να έχει κανείς είναι αυτή από τον ίδιο του τον εαυτό.

Η στιγμή που κάτι αλλάζει

Θυμάμαι ένα πρωινό που ξύπνησα χωρίς καμία διάθεση να «διορθώσω» τίποτα. Δεν έβαλα makeup, δεν προσπάθησα να κρύψω τις ατέλειες, δεν φόρεσα κάτι για να εντυπωσιάσω. Βγήκα από το σπίτι απλώς όπως ήμουν, και ενώ υποτίθεται ότι θα έπρεπε να νιώθω εκτεθειμένη, ένιωσα, για πρώτη φορά μετά από καιρό, απελευθερωμένη, ήμουν εγώ. Ήταν σαν να είχα αφήσει ένα βάρος πίσω μου. Οι άνθρωποι με κοίταζαν το ίδιο, η ζωή κυλούσε το ίδιο, όμως εγώ ένιωθα διαφορετικά, γιατί ήταν η πρώτη μέρα που αναγνώρισα κάτι βαθιά μέσα μου, ότι η αληθινή ομορφιά δεν χτίζεται πάνω σε πρότυπα, χτίζεται πάνω στην αλήθεια.

Η ομορφιά που δεν χρειάζεται έγκριση

Με τα χρόνια έμαθα ότι η αυτοαποδοχή δεν γίνεται μέσα σε μια στιγμή, είναι ένα ταξίδι που έχει μέρες που νιώθεις υπέροχη και μέρες που δεν θες να δεις άνθρωπο. Έχει στιγμές που κοιτάζεσαι στον καθρέφτη και χαμογελάς κι άλλες που ψάχνεις να βρεις τι δεν πάει καλά, και ναι όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά. Το σημαντικό είναι να ξέρεις πως η αξία σου δεν αλλάζει από το πώς νιώθεις κάθε μέρα.
Η αληθινή ομορφιά δεν είναι στα τέλεια μαλλιά, στο αψεγάδιαστο σώμα και στα φίλτρα των social, είναι στην αυθεντικότητα. Στο να γελάς όπως σου βγαίνει, στο να φοράς ό,τι σε κάνει να νιώθεις καλά και στο να μιλάς, να σκέφτεσαι και να συμπεριφέρεσαι χωρίς να φοβάσαι μήπως «φαίνεσαι υπερβολική» ή «δεν φαίνεσαι αρκετή».

Όταν είσαι ο εαυτός σου, κάτι μαγικό συμβαίνει

Κάθε φορά που συναντώ ανθρώπους που είναι αληθινοί, νιώθω μια οικειότητα, σαν να αναγνωρίζω κάτι δικό μου σε εκείνους. Δεν έχει να κάνει με την εξωτερική εμφάνιση. Έχει να κάνει με την ενέργεια που κουβαλούν, την άνεση που αισθάνονται και την ηρεμία που αποπνέουν. Έχουν εκείνη τη σιγουριά ότι δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα, γιατί είναι ήδη αρκετοί. Αυτοί οι άνθρωποι είναι όμορφοι με έναν τρόπο που δεν περιγράφεται εύκολα. Κι αυτός ο τρόπος δεν αγοράζεται, δεν μιμείται, δεν αντιγράφεται, είναι κάτι που βγαίνει από μέσα τους.

Ο δρόμος προς την αυθεντικότητα

Σίγουρα δεν είναι εύκολη η διαδρομή και χρειάζεται να απομακρυνθείς από όσα σε περιορίζουν, να αμφισβητήσεις όσα έμαθες, να σταματήσεις να συγκρίνεσαι και να αποδεχτείς ότι είσαι μια μοναδική ιστορία, όχι ένα αντίγραφο.
Αυθεντικότητα σημαίνει να επιτρέπεις στον εαυτό σου να αλλάζει, να εξελίσσεται, να κάνει λάθη, να ξανασηκώνεται. Σημαίνει να αγκαλιάζεις τα πράγματα πάνω σου που άλλοτε προσπάθησες να κρύψεις και να λες «έτσι είμαι» και να μην το λες με απολογία, αλλά με περηφάνια.

Η ομορφιά που φτιάχνεις εσύ

Η αληθινή ομορφιά δεν είναι στόχος, είναι αποτέλεσμα. Είναι το αποτέλεσμα του να αγαπάς τον εαυτό σου, να τον σέβεσαι, να του δίνεις χώρο να υπάρχει, και όσο πιο πολύ το κάνεις, τόσο αλλάζει και ο καθρέφτης σου. Γιατί τελικά δεν αλλάζουν τα χαρακτηριστικά σου, αλλάζει ο τρόπος που τα βλέπεις και κάπου εκεί, στην ηρεμία αυτής της συνειδητοποίησης, ανακαλύπτεις ότι η ομορφιά δεν είναι ποτέ ζήτημα εμφάνισης, είναι ζήτημα αλήθειας που ξεκινάει με το να είσαι αληθινός με τον εαυτό σου. Η αληθινή ομορφιά είναι να είσαι ο εαυτός σου και αυτό, όσο κι αν ακούγεται απλό, είναι το πιο ισχυρό πράγμα που μπορείς να κάνεις για εσένα.

Μην ξεχνάς ότι ο πρώτος άνθρωπος που πρέπει να αγαπήσεις, να αποδεχτείς και να φροντίσεις είσαι εσύ, αν δεν το κάνεις εσύ για σένα, κανένας δεν μπορεί να σε πείσει. Είσαι μία και μοναδική, δείξε στο κόσμο τη μαγεία σου.

Διάβασε ακόμα

Allyou X Platform: Οι νέοι σπάνε τα στερεότυπα: Η επανάσταση της αυθεντικότητας στις πλατφόρμες που δημιούργησαν τον μύθο της «τελειότητας»