Το πιο σπουδαίο μάθημα αυτοαγάπης: Πώς επαναπροσδιορίζοντας τις αξίες μου, άλλαξα τη ζωή μου (και κέρδισα χρόνο)

Πρόσφατα μια φράση με ταρακούνησε και με έκανε να καταλάβω ότι η αληθινή αυτοαγάπη κρύβεται στο πώς επιλέγεις να ξοδέψεις τον χρόνο σου. Δες πώς οι προσωπικές μου αξίες έγιναν η πυξίδα μου.

Αν με ρωτούσες πριν από λίγα χρόνια τι σημαίνει επιτυχία, θα σου έλεγα: μια καλή καριέρα, ένας παχυλός μισθός και η αναγνώριση. Είχα πετύχει πολλά από αυτά. Από έξω, όλα φαίνονταν τέλεια. Μέσα μου όμως, ένιωθα ένα κενό. Έτρεχα διαρκώς, κυνηγούσα στόχους που μου είχε επιβάλει η κοινωνία και ένιωθα ότι η ζωή γλιστρούσε μέσα από τα δάχτυλά μου.

Μέχρι που άκουσα την ιστορία του Sahil Bloom, συγγραφέα του βιβλίου The Five Types of Wealth. Μοιράστηκε τη στιγμή που ένας φίλος του τού είπε κάτι που τον διέλυσε: «Ζεις στην άλλη άκρη της χώρας από τους γονείς σου και τους βλέπεις μια φορά τον χρόνο. Είναι στα 60 τους. Αυτό σημαίνει ότι θα τους δεις ακόμα 15 φορές πριν πεθάνουν».

Αυτή η μαθηματική εξίσωση με χτύπησε σαν γροθιά στο στομάχι. Μόνο 15 φορές; Τόσο λίγο; Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα ότι οι αξίες μου δεν συμβάδιζαν με τη ζωή μου. Έλεγα ότι η οικογένεια είναι το παν, αλλά οι πράξεις μου έδειχναν ότι η δουλειά ήταν το παν.

Αποφάσισα λοιπόν να κάνω το πιο ουσιαστικό δώρο self-love στον εαυτό μου: Να επαναπροσδιορίσω τι έχει πραγματικά σημασία. Και ιδού πώς το έκανα.

Η πλάνη του «μόλις»

Πόσες φορές έχεις πει στον εαυτό σου: «Μόλις πάρω προαγωγή, θα είμαι ευτυχισμένη» ή «Μόλις πάρω το σπίτι, θα ηρεμήσω»; Αυτό είναι παγίδα. Οι ψυχολόγοι το λένε "Arrival Fallacy". Πιστεύουμε ότι η ευτυχία βρίσκεται σε έναν προορισμό. Αλλά μόλις φτάσουμε εκεί, η ευφορία κρατάει λίγο και μετά… επιστρέφουμε στο άγχος. Κατάλαβα ότι αν δεν είμαι αρκετή χωρίς τον τίτλο ή τα χρήματα, δεν θα είμαι ποτέ αρκετή ούτε με αυτά. Έτσι, σταμάτησα να κυνηγάω το «μετά» και άρχισα να επενδύω στο «τώρα».

Η σκληρή αλήθεια για τον χρόνο με τα παιδιά

Αν το στατιστικό για τους γονείς με σόκαρε, αυτό για τα παιδιά με γονάτισε: Το 95% του χρόνου που θα περάσουμε με τα παιδιά μας συμβαίνει πριν γίνουν 18 ετών. Και το 75% αυτού του χρόνου έχει τελειώσει μέχρι τα 12 τους. Μετά τα 12, έχουν φίλους, δραστηριότητες, ζωή. Το μαγικό παράθυρο όπου θέλουν να είναι μαζί μας είναι σοκαριστικά μικρό. Αυτό με έκανε να αλλάξω τις προτεραιότητές μου. Ναι, θέλω καριέρα. Αλλά θέλω και να είμαι παρούσα. Η λύση δεν είναι να διαλέξεις. Είναι να βρεις την αρμονία.

Ο κανόνας του «ροοστάτη»

Παλιά πίστευα ότι για να πετύχω στη δουλειά, έπρεπε να «σβήσω» την προσωπική μου ζωή. Λάθος. Η ζωή δεν είναι διακόπτης on/off. Είναι ροοστάτης. Μπορείς να χαμηλώσεις την ένταση σε έναν τομέα (π.χ. κοινωνική ζωή) για να δυναμώσεις έναν άλλον (καριέρα), αλλά δεν πρέπει ποτέ να τον σβήσεις τελείως.

Το δικό μου tip: Ακόμα και στις πιο τρελές μέρες δουλειάς, φροντίζω να κάνω κάτι μικρό για την υγεία μου (π.χ. 15 λεπτά περπάτημα) ή για τη σχέση μου. Το «λίγο» είναι άπειρες φορές καλύτερο από το «καθόλου».

Οι Αντι-Στόχοι (Anti-Goals): Το μυστικό της ισορροπίας

Όλοι βάζουμε στόχους. «Θέλω να γίνω CEO». Αλλά σκεφτόμαστε το κόστος; Φέτος, έβαλα στη ζωή μου τους «Αντι-Στόχους». Για κάθε στόχο που θέτω, ορίζω και τι δεν θέλω να συμβεί στην πορεία.

Στόχος: Να αυξήσω το εισόδημά μου.

Αντι-Στόχος: Να μην χάσω τα Σαββατοκύριακα με την οικογένειά μου και να μην καταστρέψω την υγεία μου από το στρες. Αυτό με βοηθάει να διορθώνω πορεία πριν είναι αργά. Δεν θέλω να ξυπνήσω στα 50 μου πλούσια αλλά μόνη και άρρωστη.

Ο νέος ορισμός του πλούτου

Σήμερα, για μένα, πλούτος δεν είναι ο τραπεζικός λογαριασμός. Πλούτος είναι να μπορώ να πάω τον γιο μου στην πισίνα στις 1:00 το μεσημέρι μιας Τρίτης. Σημαίνει να έχω την υγεία να το απολαύσω, την οικονομική ελευθερία να το κάνω και τη σχέση μαζί του ώστε να θέλει να έρθει.

Το να ζεις σύμφωνα με τις αξίες σου είναι η ύψιστη μορφή αυτοφροντίδας. Είναι να λες «όχι» σε ό,τι δεν σε γεμίζει και «ναι» σε ό,τι έχει πραγματική σημασία. Ο χρόνος είναι ο μόνος πόρος που δεν αναπληρώνεται. Μην περιμένεις να είναι αργά για να κάνεις τα μαθηματικά της ζωής σου. Κάν’ τα τώρα.

Μπορεί να σε ενδιαφέρει

Διάβασε ακόμα

 Τα όρια ως η απόλυτη πράξη αυτοφροντίδας μου – δες πώς να τα αξιοποιήσεις