Δεν ήξερα ότι είχα ανάγκη να ξεκουραστώ μέχρι που το σώμα μου με υποχρέωσε

Πριν λίγο καιρό, βρέθηκα σε ένα κλαμπ μπερδεμένη, εξαντλημένη και εντελώς burnout, τότε ήταν που αντιλήφθηκα ότι το σώμα μου δεν ήταν πια ένα όχημα για ασταμάτητη δραστηριότητα, ήταν ένας σιωπηρός φρουρός που απαιτούσε να σταματήσω. Τότε κατάλαβα ότι δεν ήξερα πραγματικά πώς να ξεκουράζομαι και συνειδητοποίησα ότι η ανάπαυση είναι κάτι πολύ βαθύ.

Ξέρεις, ήμουν πάντα αυτή που «είχε κυρίως ένα πλάνο στο μυαλό της» και έψαχνε συνέχεια πώς να γεμίσει κάθε λεπτό, με δουλειά, ταξίδια, σχέδια, πάρτι, φίλους, επαγγελματικά όνειρα, δεν άφηνα παύσεις για ξεκούραση. Όλες οι σχέσεις, οι δουλειές, τα τηλέφωνα όλα φαινόντουσαν να απαιτούν τη δική μου ενέργεια και εγώ δεν καταλάβαινα πώς να ησυχάσω, πώς να σταματήσω.

Όταν γύρισα από ένα ταξίδι 12 ημερών, κάτι στο σώμα μου δεν πήγαινε καθόλου καλά και κάθε πρωί ξυπνούσα ιδρωμένη, με πόνους στους μυς μου, με φλεγμονές και μόνιμη κούραση. Ένιωθα σα να με τραβούσαν από μέσα και μέσα σε λίγες εβδομάδες, η εξάντλησή μου «έσκασε» με πονόλαιμο, αίσθηση ότι το σώμα μου είχε κρασάρει και, ναι, φοβήθηκα ότι κάτι πολύ σοβαρό συμβαίνει.
Ο γιατρός μου είπε ότι πάσχω από μετα-ιογενές σύνδρομο και ότι δεν υπήρχε άμεσο «φάρμακο». Το σώμα μου, όπως μου είπε, έπρεπε να ησυχάσει, για εβδομάδες, ίσως μήνες, αυτό είχε να κάνει από το πώς θα ξεκουραζόμουν. Αυτή η πρόταση με πάγωσε «μήνες;» πώς θα γινόταν αυτό όταν είχα προγραμματίσει ταξίδια και σχέδια, όταν η ζωή μου ήταν γεμάτη;

Οι πρώτες δύο εβδομάδες ήταν μία από τις πιο δύσκολες εμπειρίες μου, ένιωθα σαν σάκος από πονεμένα όργανα, τα πάντα με πονούσαν, τα πάντα με κούραζαν. Έμεινα στο κρεβάτι, χωρίς σχέδια, χωρίς υποχρεώσεις και κοιτούσα οθόνες, αλλά αυτό προκάλεσε πονοκεφάλους, ευαισθησία σε ήχους, ακόμα και άγχος μήπως «δεν γίνω ποτέ καλά». Έψαχνα απαντήσεις στο ChatGPT αλλά οι συμβουλές ήταν γενικές, κλισέ.

Όμως αυτό ήταν το μεγάλο μάθημα, ότι δεν ξεκουραζόμουν πραγματικά. Κατάλαβα ότι «ξεκούραση» δεν είναι απλώς να κάθεσαι στον καναπέ και να βλέπεις σειρά στο Netflix. Η πραγματική ανάπαυση, αυτό που κάποιες κοινότητες ονομάζουν «radical rest», είναι μία βαθιά, αργή, σχεδόν «αντίσταση» στο να αφαιρέσεις τις απαιτήσεις από το μυαλό σου. Αν οι τηλεφωνικές κλήσεις σε κουράζουν, διαγράφεις τις κλήσεις. Αν η τηλεόραση σε κουράζει, την αποφεύγεις. Το μόνο που έμενε για μένα ήταν ένας σκοτεινός χώρος, μια μάσκα ύπνου, ήχοι χαλαρωτικής και μόνο τότε ένιωθα ότι ξεκουράζομαι.

Η προσπάθεια για ένα καλύτερο μέλλον 

Η καθημερινή μου ζωή, αυτή που κάποτε με όριζε, σταμάτησε και αποφάσισα να παραδοθώ στο σώμα μου. Να αφήσω τον έλεγχο, να μην προσπαθώ να επιβληθώ στον εαυτό μου και επιτέλους να αφήσω το σώμα μου να επιδιορθωθεί. Ήταν μια θυσία του εγώ μου, της «ροής» που τόσο πολύ ήθελα να διατηρήσω, αλλά ήταν και η μόνη πιθανότητα να ανακάμψω.

Η ανάρρωσή μου ήταν αργή άλλα έμαθα την έννοια του pacing, δηλαδή του να κάνεις κάτι και μετά να ξεκουράζεσαι άμεσα, πριν εξαντλήσεις όλη σου την ενέργεια. Σιγά-σιγά, αυτή η «ενεργειακή φούσκα» μεγάλωσε και μπορούσα λίγο παραπάνω κάθε φορά, αλλά πάντα υπήρχαν στιγμές που έπεφτε ξανά, και έπρεπε να κάνω παύση. Αυτή η διαδικασία δεν είναι γραμμική, δεν είναι μια ευθεία ανοδική πορεία, αλλά περισσότερο σαν μια σκάλα που ανεβαίνεις αργά τα σκαλοπάτια.

Μαζί με την ανάπαυση ήρθε η αλλαγή, τώρα γράφω όχι μόνο όταν έχω έμπνευση, αλλά όταν το σώμα μου λέει ότι μπορώ. Κοίταξα τον εαυτό μου με υπομονή, μέτρησα την πορεία μου σε εβδομάδες αντί για ημέρες. Άρχισα να κάνω πράγματα απλά, όπως έναν περίπατο στο δάσος και ένιωθα ότι ξαναβρίσκω τη ζωή μου. Ένα μεγάλο μάθημα που πήρα είναι ότι ο κόσμος δεν καταλαβαίνει πάντα όταν χρειάζεσαι πραγματικά ξεκούραση και πολλοί από εμάς θεωρούμε ότι μόλις αισθανθούμε λίγο καλύτερα, όλα έγιναν όπως πριν. Δεν καταλαβαίνουμε πόσα χρόνια μπορεί να πάρει η αποκατάσταση, ούτε πόσο βαθιά είναι η ανάρρωση.

Διάβασε ακόμα 

French lifestyle: Γαλλικά «μυστικά» για έναν διαφορετικό τρόπο ζωής