Γιατί επιμένουμε να παρακούμε τους στίχους κάποιων τραγουδιών;

Πρόσφατα διάβασα μια ανάρτηση σε ελληνικό μπλογκ (εδώ) με την οποία ταυτίστηκα απόλυτα αφού βεβαιώθηκα ότι δεν είμαι η μοναδική που όταν ήμουν μικρή (αλλά και... λίγο μεγαλύτερη) άλλα νόμιζα ότι έλεγαν κάποια τραγούδια και άλλα, στην πραγματικότητα, τραγουδούσαν. Ένα παράδειγμα; Στα χρόνια της αθωότητας το στίχο "Somebody put something in my drink" των Ramones επέμενα να τον ακούω ως "Somebody put something in my dream". 

Δεν έχει συμβεί, λοιπόν, μόνο σε εμένα. Μάλιστα το φαινόμενο του να παρακούμε ξανά και ξανά κάποιους στίχους τραγουδιών -το οποίο στα αγγλικά συνοψίζεται στον όρο mondegreens- έχει μελετηθεί ακόμη και από την ψυχολογία. Για παράδειγμα μια σχετική έρευνα που έγινε πρόσφατα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι προσδοκίες μας από ένα τραγούδι επηρεάζουν τόσο έντονα ό,τι ακούμε, ώστε μπορεί να καταλήξουμε να παρερμηνεύσουμε τα ηχητικά ερεθίσματα που προσλαμβάνουμε. "Αυτό που κατανοούμε από τα λεγόμενα κάποιου είναι, τουλάχιστον εν μέρει, προϊόν πλάνης", έχει πει και ο γλωσσολόγος Μαρκ Λίμπερμαν του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνια. Τι πιο λογικό λοιπόν από το να φανταστώ, ως παιδί, ότι οι Ramones μιλούσαν για όνειρα;